Të jetosh në Itali - Shqiptari i Italisë

INPS përcakton shumën vjetore të çekut social për vitin 2019. Është 65 € më i lartë se vitin e shkuar por ngrihet me 5 muaj edhe mosha kur mund të kërkohet

Romë, 15 janar 2019 – Këtë vit çeku social do të jetë disi më i lartë, por edhe "më i largët".

Çeku social, – vlera e të cilit është pikë referimi shumë e rëndësishme për përcaktimin e kufijve minimalë të të ardhurave për disa praktika që kanë të bëjnë me imigrantët, – për vitin 2019 është 5.954,00 euro në vit (ishte 5.889,00 euro për vitin e 2018) apo 458,00 euro (nga 453,00 që ishte) për 13 këste, siç shpjegohet nga INPS në faqen e përditësuar dedikuar kësaj ndihmese. Kjo rritje e vogël e shumës është rrjedhojë e rritjes me 1,1% të kostos së jetesës në Itali.

Por nëse kjo rritje me 6 euro në muaj, mund të konsiderohet një lajm i mirë, nuk është aspak i tillë tjeri që ka të bëjë me rritjen e moshës kur ky kërkohet: nga 1 janari 2019, mund ta kërkojnë vetëm ata që kanë mbushur 67 vjeç. Deri në fund të dhjetorit të shkuar mjaftonin 66 vjeç e 7 muaj. Kjo rritje e moshës për të drejtën e pensionit ka të bëjë me reformën Fornero që përshtat moshën e daljes në pension me rritjen e “shpresës së jetëgjatësisë”, siç shpjegon INPS në një mesazh të 6 dhjetorit 2018.

Çeku u takon shtetasve më të varfër italianë, komunitarë dhe atyre jokomunitarë me kartë qëndrimi, që jetojnë në Itali prej të paktën dhjetë vjetëve. Për të përfituar çekun, është e nevojshme që i moshuari që e kërkon – nëse nuk është i martuar – të mos ketë asnjë formë fitimi apo të ketë të ardhura vjetore më të ulëta se vetë çeku (ose dyfishi, 11.908,00 €, për personat e martuar).

Kanë të drejtën e çekut social të plotë të gjithë të moshuarit e pamartuar që nuk kanë asnjë të ardhur dhe të martuarit që kanë të ardhura familjare më të ulëta se çeku social.

Kanë të drejtën e çekut në masë të reduktuar të gjithë të pamartuarit me të ardhura nën shumën e çekut dhe të martuarit me të ardhura familjare nga shuma e një çeku deri në dyfishin e tij.

Për shembull: nëse një i moshuar i pamartuar që jeton në Itali, ka një pension në Shqipëri prej 1.000 € në vit, do të marrë si çek social vetëm 4.954,00 në vit, ose 13 këste nga 381,08 €. Por një i moshuar mbi 67 vjeç që jeton me bashkëshorten që arrin të fitojë 8.000 euro në vit do të marrë si çek social vetëm 3.908,00 në vit (11.908,00-8.000,00), ose 13 këste nga 300,62 €. Nëse bashkëshortja fiton deri në 5.954,00 euro në vit, i moshuari fiton çekun social të plotë.

Dhënia e çekut social nis nga dita e parë e muajit pasues të paraqitjes së kërkesës.

 

Kujdes! Çeku social ka gjithnjë karakter të përkohshëm pasi çdo vit verifikohet përmbushja e kriterit të të ardhurave nën shumën e çekut dhe i rezidencës efektive në Itali.

E drejta e çekut nuk u kalon trashëgimtarëve (si pensioni nga puna, për shembull, që me vdekjen e pensionistit, një pjesë i kalon bashkëshortes dhe bijve të mitur).

Çeku nuk është as i transferueshëm jashtë, pra nuk i takon kujt jeton jashtë Italisë. Dhënia e çekut social pezullohet nëse personi qëndron jashtë Italisë për më shumë se 30 ditë rresht. Një vit pas pezullimit e drejta e çekut humbet plotësisht.

Kërkesa për çekun social paraqitet online në INPS përmes shërbimit përkatës (e gjeni në butonin “Accedi al servizio” lart në të djathtë apo në fund të kësaj faqeje të Institutit italian të sigurimeve shoqërore). Në brendësi gjeni edhe udhëzimet e nevojshme.
Kërkesa mund të paraqitet edhe përmes numrit të gjelbër 803.164 (falas nga rrjeti i telefonisë fikse) ose 06.164.164 (nga celularët).
Mënyra e tretë dhe më e këshillueshme e paraqitjes së kërkesës është ajo përmes patronateve që gjenden gjithandej në Itali ku personel mjaft i kualifikuar dhe me eksperiencë, jo vetëm jep të gjitha informacionet rreth dokumentacionit të nevojshëm, por edhe përpilon dhe paraqet kërkesën për të interesuarit.

Edhe pse në të vërtetë janë relativisht të paktë të moshuarit e huaj që përmbushin të gjitha kriteret për të marrë çekun, ai është i rëndësishëm për milionë imigrantë që punojnë e jetojnë në Itali pasi është kriteri bazë ekonomik që më shpesh përdoret nga ligji mbi imigracionin për të përcaktuar kapacitetin ekonomik e për rrjedhojë edhe të drejtën për të jetuar në Itali apo për të bashkuar këtu familjen.

Të gjithë imigrantët që do të përtërijnë këtë vit lejeqëndrimin, apo të kërkojnë lejeqëndrimin BE për qëndruesit afatgjatë (karta e qëndrimit), për shembull, duhet të tregojnë se kanë të ardhura vjetore jo më të ulëta se çeku: 5.954,00  euro. Kush do të nisë praktikën për të sjellë në Itali bashkëshortin me bashkim familjar duhet të tregojë se ka të ardhura sa të paktën 1,5 herë çeku social, apo 8.931,00 euro.

Edhe shtetasit komunitarë, rumunë, bullgarë, grekë etj., për të qëndruar në Itali më gjatë se 3 muaj, duhet të tregojnë të ardhura vjetore të paktën sa shuma e çekut social.

K.B.
(Ndiqni ShqiptariiItalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

 

Primo: le migrazioni di grandi masse umane sono una realtà non sopprimibile. Secondo: i Paesi dell’occidente ricco e produttivo hanno bisogno di capitale umano. Terzo: l’immigrazione porta con se problemi di convivenza e genera insicurezza che, a sua volta, porta intolleranza e pure estremi xenofobia e razzismo. Chi voglia altrettanto seriamente affrontare il tema immigrazione deve impostare programmi che tengano conto di tutti e tre i postulati di cui sopra, e agire fornendo in modo equilibrato risposta a ciascuno di essi. La mera repressione dell’immigrazione finalizzata all’incasso del dividendo elettorale della paura è segno di cecità, non dà risposte efficaci al problema e ne perpetua gli aspetti negativi. Per questo il c.d. decreto sicurezza va rigettato
Di Avv. Gentian Alimadhi

Avv. Gentian Alimadhi

Il dibattito sul decreto sicurezza e la presa di posizione dei vari sindaci che sta occupando buona parte delle pagine giornalistiche degli ultimi giorni, interpella la mia attenzione sulla questione. Sento di dover dare  il mio punto di vista il quale non può prescindere da un giudizio di carattere giuridico, prima, e politico/umano, in un secondo momento. Prima di entrare nel labirinto che caratterizza l’ordinamento legislativo italiano, premetterei quello che è il nocciolo della questione: può un sindaco sconfessare una legge dello Stato che sancisce che “il permesso di soggiorno (inteso quale titolo provvisorio in attesa del riconoscimento della protezione internazionale) non costituisce titolo per l’iscrizione anagrafica…”?

Premettiamo l’inciso che un sindaco, essendo qualificato giuridicamente come ufficiale di governo, eletto ma sempre ufficiale di governo, per legge deve applicare la legge. E se un sindaco nutra delle riserve, debba cercare di attivare i canali consentiti dalla legge affinché la questione finisca davanti alla Corte Costituzionale, quale organo preposto a sciogliere eventuali questioni di legittimità. Se disattende la legge dello Stato, commette un illecito, quindi passibile di sanzione. Se la mossa dei sindaci “dissidenti” la ipotizzassimo come politicamente voluta, allora questi sindaci li potremo considerare dei martiri della causa poiché lo Stato, una volta commesso l’illecito, si vedrebbe costretto a sanzionarli. Tornando alla legge in discussione, pare incontrovertibile che sia una legge di impronta razzista, a tratti insensata ma comunque inutile. Prima di passare all’esame dal punto di vista strettamente tecnico-giuridico della norma e del conflitto che n’è conseguito in questi giorni, mi rimane ancora da comprendere il perché della esclusione dall’iscrizione anagrafica di coloro che attendono il riconoscimento dello status da parte della competente Commissione territoriale ancorché titolari di un permesso di soggiorno con possibilità di svolgimento attività lavorativa. 

Pertanto, esaminando la questione da un punto di vista prettamente normativo – di legittimità, si giungerebbe a dare torto, se non da un punto di vista morale, da quello del rispetto della legge nazionale, alla ferrea presa di posizione del sindaco Orlando ed altri che gli si sono allineati. Più precisamente, concedere la residenza allo straniero che sia in attesa della decisione sulla propria domanda di richiesta di asilo, è un diritto che lo Stato potrebbe – fuori da ogni logica - arbitrariamente negare. Vediamo il perché.

Il D.Lgs. 142/15 (“procedure comuni ai fini del riconoscimento e della revoca dello status di protezione internazionale”) dà il diritto allo straniero che abbia presentato domanda di protezione internazionale (cosiddetto diritto di asilo sancito dall’art. 10, comma 3, della Carta Costituzionale) al rilascio di un permesso di soggiorno temporaneo in attesa della decisione dell’organo preposto sulla propria richiesta. Grazie al rilascio del permesso di soggiorno, lo straniero ha dunque il diritto di soggiornare legalmente sul territorio della Repubblica, oltre ad altri benefici, come quello dell’iscrizione al servizio sanitario nazionale.

Prima del Decreto Salvini (D.L. 113/18) lo straniero a cui era stato rilasciato il menzionato permesso di soggiorno veniva iscritto nei registri dell’anagrafe dei cittadini residenti in applicazione al comma 7 dell’art. 6 del Testo Unico dell’Immigrazione (D.Lgs. 286/98 c.d. TUI), il quale dispone che: “Le iscrizioni e variazioni anagrafiche dello straniero regolarmente soggiornante sono effettuate alle medesime condizioni dei cittadini italiani con le modalità previste dal regolamento di attuazione”. Lo straniero regolarmente soggiornante è colui che sia in possesso del permesso di soggiorno il quale, si trova dunque a possedere gli stessi diritti del cittadino italiano con specifico riguardo alle iscrizioni anagrafiche.

Con l’entrata in vigore del Decreto Sicurezza, si sono palesati due contrasti normativi.

-       Il primo riguarda, come detto, la divergenza tra l’art. 6, comma 7, TUI, in quanto il D.L. 113/18 e l’art. 13, comma 2 (modificando il D.Lgs. 142/15), dispone che: “Il permesso di soggiorno di cui al comma 1 (cioè per motivi di asilo) non costituisce titolo per l'iscrizione anagrafica ai sensi del Testo Unico Immigrazione”.

-       Il secondo riguarda invece la modifica del D.Lgs. 142/15.

Ora, considerato che il Decreto Sicurezza non ha espressamente abrogato l’art. 6, comma 7, del TUI, per risolvere questa antinomia tra norme giuridiche ci si dovrà rifare al principio "lex posterior derogat priori" (latino: "la norma posteriore deroga quella anteriore") ovverosia al criterio cronologico. In base a questo criterio, in caso di contrasto tra due norme giuridiche prevale quella che è stata promulgata successivamente, ossia quella più recente. La norma anteriore cessa quindi di produrre i suoi effetti con l'entrata in vigore della norma posteriore; si parla, in questo caso, di abrogazione  tacita della prima da parte della seconda.

Ciò detto, nessuna problematica parrebbe sussistere nel caso oggi trattato, essendo il Decreto Salvini quello cronologicamente più recente rispetto al Testo Unico dell’Immigrazione datato 1998.

Però tale affermazione non può valere anche nei confronti del comunque più antico D.Lgs. 142/15 sulle procedure per il riconoscimento della protezione internazionale). Difatti, il criterio cronologico è recessivo rispetto a quello gerarchico (espresso dal brocardo "lex superior derogat inferiori"); pertanto, la norma posta da una fonte inferiore non può mai abrogare quella posta da una fonte gerarchicamente superiore, sebbene ad essa posteriore.

La gerarchia delle fonti del diritto prevede che nel nostro ordinamento la Legge - e gli atti aventi forza di legge, come i Decreti Legislativi ed i Decreti Legge - siano inferiori solamente alla Costituzione. La loro supremazia resta secondaria solamente alle fonti del diritto Comunitario, ed ovviamente alle fonti del nostro ordinamento che le recepiscono attuandole nel nostro ordinamento.

Ebbene, il D.Lgs. 142/15 è stato emesso in attuazione della direttiva 2013/33/UE recante “norme relative all'accoglienza dei richiedenti protezione internazionale”. Dunque lo stesso non poteva essere modificato dal D.L. 113/18 (Decreto Sicurezza) in quanto emesso in attuazione di una norma comunitaria gerarchicamente superiore.

Ciò è vero solo in parte in quanto nel caso di specie non parrebbe sussistere alcuna antinomia / contrasto di norme. Vero che il Decreto Sicurezza ha modificato il D.Lgs. 142/15 aggiungendo all’art. 4 il comma 1 bis che prevede che il permesso di soggiorno non costituisce più titolo per l’iscrizione anagrafica, ma tale emendamento è solamente un’aggiunta, che non abroga una precedente disposizione. Difatti, come visto, il diritto ad essere iscritti nel registro dell’anagrafe sussisteva solamente grazie all’art. 6, comma 7, TUI, il quale abbiamo visto essere stato implicitamente abrogato.

 Anche qualora volessimo sviscerare la Direttiva Europea 2013/33/UE attuata con il D.Lgs. 142/15 scopriremmo che il Decreto Sicurezza non è in contrasto con alcun principio in essa contenuto. Invero, all’art. 7 della stessa Direttiva UE (Residenza e Libera Circolazione) è affermato, con riferimento ai richiedenti la protezione internazionale, che: “Gli Stati membri possono stabilire un luogo di residenza per il richiedente, per motivi di pubblico interesse, ordine pubblico o, ove necessario, per il trattamento rapido e il controllo efficace della domanda di protezione internazionale”.

Dunque, anche dalla lettura della normativa superiore europea si comprende come nessun contrasto tra norme sussista nel caso di specie, discorrendo la Direttiva di mera facoltà (e non obbligo), per gli Stati membri, di iscrivere nel registro della popolazione residente gli stranieri richiedenti asilo.

Aldilà della discesa nella contorta e cavillare interpretazione delle leggi sorta in seguito all’entrata in vigore del c.d. decreto sicurezza e della presa di posizione da parte di determinati sindaci coraggiosi, chi voglia seriamente riflettere sul fenomeno immigrazione, non potrà ignorare tre incontrovertibili postulati.

Primo: Le migrazioni di grandi masse umane, indotte da esplosione demografica in vaste aree del globo, tensioni geopolitiche e mutamenti climatici, sono una realtà non sopprimibile.

Secondo: I Paesi dell’occidente ricco e produttivo hanno bisogno di capitale umano per sostenere le proprie economie e il proprio welfare.

Terzo: L’immigrazione porta con se problemi di convivenza e genera insicurezza che, a sua volta, porta fastidio, intolleranza e nei casi estremi xenofobia e razzismo.

Chi voglia altrettanto seriamente affrontare il tema immigrazione deve impostare programmi che tengano conto di tutti e tre i postulati di cui sopra, e agire fornendo in modo equilibrato risposta a ciascuno di essi.

Negare il primo dei postulati significa parlare di un mondo che non è quello in cui viviamo. Tener conto solo di esso e rassegnarsi alla inevitabile invasione, magari in nome di un (malinteso) senso umanitario, evoca reazioni incontrollate e normalmente di segno anti-umanitario.

Negare il secondo punto significa condannare al declino le economie dei Paesi più evoluti. Per contro focalizzarsi solo su di esso, cioè sulla sola importazione di capitale umano necessario, significa promuovere una riedizione, magari edulcorata e forse più mite (ma non è detto), delle trascorse stagioni nelle quali i Paesi più in ritardo con lo sviluppo venivano relegati al ruolo di fornitori di braccia e di materie prime a basso costo.

Negare il terzo degli assiomi significa infine disconoscere la causa di un malessere che attraversa l’intero occidente e ne condiziona i comportamenti elettorali e politici, fino a minare i fondamenti della sua civiltà giuridica, a partire dai diritti dell’Uomo e dalla opzione democratica.

Quindi una civile e ragionevole politica dell’immigrazione sarà quella che tiene conto di tutti i suddetti fattori. Accetterà la realtà dei flussi migratori come fenomeno ineluttabile del corpo vivo dell’umanità. Considererà l’immigrazione come un fattore utile al sostegno dell’economia e del welfare. Non perderà di vista la sostenibilità del fenomeno regolandone l’affluenza, sia in termini di offerta di casa, formazione e servizi ai nuovi arrivati sia in termini di contenimento degli inevitabili disagi prodotti dall’inserimento di culture e abitudini altre nel tessuto sociale che accoglie i nuovi arrivati.

La mera repressione dell’immigrazione finalizzata all’incasso del dividendo elettorale della paura è segno di cecità, non dà risposte efficaci al problema e ne perpetua gli aspetti negativi. Per questo il c.d. decreto sicurezza va rigettato.

Per contro l’atteggiamento di quanti invocano un atteggiamento esclusivamente ispirato a sentimenti umanitari rischia, al di là delle lodevoli intenzioni, di portare acqua alla politica della repressione, nella misura in cui disconosce le inquietudini e le paure così tanto presenti nell’opinione pubblica, a partire dai ceti più esposti alla crisi.

Sipas të dhënave më të fundit të ISTAT-it, nga 458.151 fëmijët e lindur gjatë 2017-tës, 10.132 kanë të paktën njërin prind shqiptar. Gabriel e Amelia, emrat më të përdorur

Romë, 30 dhjetor 2018 – Në itali vazhdon të bjerë numri i lindjeve. Janë në rënie lindjet nga të gjitha llojet e çifteve, qoftë ato italiane, qoftë ato të përziera e qoftë ato të përbëra nga dy të huaj rezidentë në Itali. E thotë këtë raporti më i fundit i Institutit Statistikor Italian, ISTAT, mbi lindjet në Itali për vitin 2017 i botuar pak javë më parë.

Sipas të dhënave të këtij raporti, në vitin 2017 kanë lindur 458.151 vetë, mbi 15 mijë më pak se të lindurit gjatë vitit 2016 (kur kishin lindur 473.438 vetë), rreth 120 mijë më pak në krahasim me të lindurit në vitin 2008 (576.679 fëmijë).

Nga të lindurit e 2017-tës, kanë të paktën një prind të huaj 99.211 vetë (21,7%). Edhe kjo shifër është në rënie prej pesë vitesh: gjatë vitit 2016 numëroheshin 100.363 vetë, 100.766 të sapolindur në vitin 2015, 104.056 në vitin 2014, 104.100 në vitin 2013 dhe 107.339 në vitin 2012. Madje prej vitit 2008 për të parën herë numri i fëmijëve me të paktën njërin prind të huaj zbret nën 100 mijë. Në rënie edhe numri i të sapolindurve me të dy prindërit të huaj: gjatë vitit 2017 numërohen 67.933, ishin 69.379 në vitin 2016.

Përsa i përket komunitetit shqiptar, vërehet një rritje e lehtë e shifrave: kanë të paktën njërin prind shqiptar 10.132 të sapolindur të 2017-tës (gjatë vitit 2016 numëroheshin 9.882 fëmijë me paktën njërin prind shqiptar). Më në hollësi, nga raporti shihet që 7.273 fëmijë të sapolindur i kanë të dy prindërit shqiptarë (ishin 7.278 fëmijë në vitin 2016, 7.830 në 2015-tën), 1.007 kanë babanë shqiptar e nënën italiane (kundrejt 921 rasteve të vitit 2016 e 872 të vitit 2015) dhe 1.852 kanë nënën shqiptare dhe babanë italian (ishin 1.683 të lindurit gjatë 2016-tës e 1.427 të 2015-tës). Siç vërehet nga shifrat, rritja e numrit të lindjeve në komunitetin shqiptar përcaktohet nga shtimi i lindjeve  nga çiftet e përziera që ka të bëjë edhe me faktin se shumë prej këtyre çifteve në të vërtetë janë të formuara nga shqiptarë, por njëri prej tyre ka marrë ndërkohë shtetësinë italiane. Madje mund të pohojmë që një numër gjithnjë e më i lartë të sapolindurish shqiptarë në Itali nuk identifikohen nga statistikat si të tillë. Është fjala për fëmijët e lindur nga çifte shqiptarësh, që tashmë kanë fituar që të dy shtetësinë italiane.

Ndërkohë në Shqipëri, gjatë 2017-tës kanë lindur 30.869 fëmijë (shifra më e ulët e regjistruar në Shqipëri që nga vitet ‘30 të shekullit të kaluar, kohë kur vendi filloi të mbajë statistika mbi lindjet dhe vdekjet). Fakti që në të njëjtin vit, vetëm në Itali kanë lindur mbi 10 mijë foshnje me të paktën një prind shqiptar,  të lë të mendosh që lindin më shumë shqiptarë jashtë kufijve të Shqipërisë se brenda saj.

TË LINDUR ME TË PAKTËN NJË PRIND TË HUAJ

Gabriel e Amelia, emrat më të përdorur për të sapolindurit shqiptarë në Itali

Një detaj interesant që jep raporti mbi lindjet është ai i emrave që më shumë përdoren për të sapolindurit. Pak a shumë si vitet e fundit, emrat që hasen më shpesh për të sapolindurit e vitit 2017 janë Francesco, Leonardo, Alessandro për djemtë e Sofia, Giulia, Aurora për vajzat.

Për të huajt në veçanti, më të përdorurit, pak a shumë njësoj si gjatë viteve të fundit, rezultojnë Adam (428 të sapolindur janë quajtur kështu), David (292), Youssef (290), Rayan (283) për djemtë dhe Sofia (551) Sara (422), Emma (248), Aurora (245).

Preferencat e prindërve në zgjedhjen e emrave të fëmijëve, - mes tradicionalëve të kulturës së origjinës dhe atyre italianë apo perëndimorë - ndryshojnë sipas kombësive. Ata që më shumë se të tjerët zgjedhin për fëmijët e tyre emra perëndimorë e jo tradicionalë të kulturës së tyre janë kinezët që në Zyrat e gjendjes civile i regjistrojnë me emra si Kevin, Leonardo, Matteo, Alessio apo Emily, Elisa, Sofia, Angela. Krejt ndryshe sillen prindërit nga Maroku (Adam, Youssef, Rayan, Amirapo Sara, Malak, Amira, Aya), India, Tunizia apo Bangladeshi që zgjedhin për fëmijët e tyre kryesisht emra që janë të traditës së vendlindjes.

Shqiptarët bëjnë pjesë mes komuniteteve që për fëmijët e tyre zgjedhin emra perëndimorë.  Mes dhjetë emrave të parapëlqyer prej tyre edhe vitin e shkuar nuk ka asnjë të mirëfilltë shqiptar. Më të shpeshtët mes të sapolindurve në Itali nga prindër shqiptarë janë Amelia (129 vajza të lindura vitin 2017), Aurora (127), Noemi (105), Emma (99), Emily (93), Gabriel (68 djem të lindur në 2017-tën), Mattia (68), Noel (64), Kevin (64), Enea (64).

Emrat më të përdorur për të sapolindurit shqiptarë në Itali

Të mos keqkuptohemi, askush nuk vë në dyshim që do të ketë prindër që kanë quajtur bijtë e tyre edhe Gëzim apo Bujar, Teuta apo Arta, por janë të paktë. Madje nga një kontroll i shpejtë në faqen e posaçme “Quanti bambini si chiamano ...?” të portalit të Institutit italian të Statistikave këta emra janë përdorur, por fëmijët me këta emra numërohen me gishtat e njërës dorë. Në të njëjtën faqe vëren, për shembull, se gjatë vitit të shkuar nuk është quajtur asnjë vajzë Drita apo Shpresa.

Për sa u përket emrave, duhet thënë se shqiptarët e Italisë nuk sillen ndryshe nga ata që jetojnë në Atdhe. Edhe në Shqipëri, sipas INSTAT-it, emrat më të përdorur gjatë vitit 2017 janë të huaj si Amelia, Ajla, Amelja, Aria, Leandra për vajzat e Noel, Aron, Joel, Roan e Amar e nuk gjen asnjë shqiptar mes dhjetë të parëve për vajza e djem.

Keti Biçoku
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

Shqiptarët në Lacio dhe Romë
Nga Rando DEVOLE

Dopo il boom degli due anni precedenti, la diminuzione dell’anno scorso – secondo l’ISTAT – potrebbe essere dovuta “ad una riduzione della platea degli aventi diritto”

Roma, 20 giugno 2018 - Durante l’anno 2017, hanno acquisito la cittadinanza italiana 146.605 cittadini stranieri, registrando così un decremento del 37,5% rispeto al 2016 quando si è verificato il più alto numero in assoluto di acquisizioni. Comunque, si tratta di un dato consistente, il terzo più elevato dopo quelli del 2016 (201.591 acquisizioni) e 2015 (178.035 acquisizioni). Sono questi i dati, ancora provvisori, che arrivano dal Rapporto dell’ISTAT, “Bilancio Demografico Nazionale” relativo al 2017.

Come sempre, nel conteggio sono comprese le acquisizioni e i riconoscimenti della cittadinanza per matrimonio, naturalizzazione, trasmissione automatica al minore convivente da parte del genitore straniero divenuto cittadino italiano, per elezione da parte dei 18enni regolarmente residenti ininterrottamente dalla nascita, per ius sanguinis di cittadini con avo italiano.

Secondo l’Istituto italiano di Statistica, le prime analisi confermano che nei primi posti dei nuovi italiani del 2017 troviamo per lo più appartenenti a collettività di antico insediamento in Italia come gli albanesi e i marocchini. Oltre 105 mila dei nuovi cittadini, pari a 72% del totale, risiedono al Nord, 19,2% al Centro e soltanto 9% al Sud e nelle Isole.

Tra i nuovi cittadini si registra un sostanziale equilibrio tra i generi, con una modesta prevalenza femminile (74.621 femmine contro 71.984 maschi).

Inoltre, oltre un terzo delle acquisizioni di cittadinanza italiana, anche nel 2017 ha interessato minori di 18 anni: si tratta dei figli conviventi con genitore naturalizzato italiano, divenuti a loro volta italiani per trasmissione automatica della cittadinanza.

Secondo l’ISTAT, la diminuzione registrata nel 2017 dopo il trend di forte crescita degli ultimi due anni precedenti, potrebbe essere dovuto ad una riduzione della platea degli aventi diritto, e forse anche dalla nuova modalità online di presentazione online della domanda di acquisizione della cittadinanza italiana, introdotta nel 2015, i cui effetti possono manifestarsi solo due anni dopo, dati i tempi tecnici di espletamento delle pratiche amministrative.

Çeku social është një ndihmesë në para që u njihet të moshuarve të shtresave më të varfëra të popullsisë, apo më saktë, atyre pa të ardhura ose me të ardhura të ulëta, nën një kufi të përcaktuar me ligj

Sipas të dhënave më të reja të INPS-it (që i përkasin vitit 2016) të përfshira në Raportin vjetor 2017 mbi "Komunitetin shqiptar në Itali" të ministrisë së Punës, janë shqiptarë rreth 11.250 përfitues të çekut social,nga 30.450 jokomunitarë që marrin këtë ndihmesë ekonomike.

Ç'është çeku social

Kur është miratuar vite më parë, mosha në të cilën mund të kërkohej ishte 65 vjeç, por vitet e fundit, kjo moshë po rritet (ashtu si edhe mosha e pensionit nga puna). Për 2018-tën për të kërkuar pensionin social i moshuari duhet të ketë mbushur 66 vjeç e 7 muaj.

Fillimisht çeku u njihej vetëm italianëve dhe shtetasve të BE-së rezidentë në Itali, më pas (në vitin 1998) kjo e drejtë u shtri edhe për të gjithë të huajt jokomunitarë me lejeqëndrim të paktën njëvjeçar. Në vitin 2000 u vendos që nga të huajt jokomunitarë të mund të përfitonin vetëm ata me kartë qëndrimi dhe në vitin 2008 kriteret e përfitimit të çekut u shtrënguan edhe më shumë duke vendosur që të huajt jokomunitarë të kishin jo vetëm kartën e qëndrimit por edhe 10 vjet rezidencë të vazhdueshme në Itali.

Për vitin 2018 shuma e çekut social është 5.889,00 euro (ose dyfishi, 11.778 €, për personat e martuar) dhe u jepet të moshuarve pa të ardhura ose me të ardhura nën shumën e çekut, e në këtë rast të fundit, të moshuarve u takon diferenca mes çekut të plotë dhe asaj që ata fitojnë. Jepet në shuma nga 453,00 euro për 13 këste në vit.

Kanë të drejtën e çekut social të plotë të gjithë të moshuarit e pamartuar që nuk kanë asnjë të ardhur dhe të martuarit që kanë të ardhura familjare më të ulëta se çeku social.

Kanë të drejtën e çekut në masë të reduktuar të gjithë të pamartuarit me të ardhura nën shumën e çekut dhe të martuarit me të ardhura familjare nga shuma e një çeku deri në dyfishin e tij.

Dhënia e çekut social nis nga dita e parë e muajit pasues të paraqitjes së kërkesës.

Kujdes! Çeku social ka gjithnjë karakter të përkohshëm pasi çdo vit verifikohet përmbushja e kriterit të të ardhurave nën shumën e çekut dhe i rezidencës efektive në Itali.

E drejta e çekut nuk u kalon trashëgimtarëve (si pensioni nga puna, për shembull, që me vdekjen e pensionistit, një pjesë i kalon bashkëshortes dhe bijve të mitur). Çeku nuk është as i transferueshëm jashtë Italisë, pra nuk jepet jashtë shtetit. Dhënia e çekut social pezullohet nëse personi qëndron jashtë italisë për më shumë se 30 ditë rresht. Një vit pas pezullimit e drejta e çekut humbet plotësisht.

Paraqitja e kërkesës

Kërkesa paraqitet online në INPS përmes shërbimit përkatës (e gjeni në butonin “Accedi al servizio” lart në të djathtë apo në fund të kësaj faqeje të Institutit italian të sigurimeve shoqërore). Në brendësi gjeni edhe udhëzimet e nevojshme.

Kërkesa mund të paraqitet edhe përmes numrit të gjelbër 803.164 (falas nga rrjeti i telefonisë fikse) ose 06.164.164 (nga celularët).

Mënyra e tretë dhe më e këshillueshme e paraqitjes së kërkesës është ajo përmes patronateve që gjenden gjithandej në Itali ku personel mjaft i kualifikuar dhe me eksperiencë, jo vetëm jep të gjitha informacionet rreth dokumentacionit të nevojshëm, por edhe përpilon dhe paraqet kërkesën për të interesuarit.

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

Gentian Alimadhi al convegno Itinerario Albanese: dall’emigrazione in Italia all’integrazione europea: "La sfida del futuro la possiamo vincere stando insieme dovunque ci troviamo magari mettendo in campo anche una dose di autoironia che a noi albanesi non guasta"

Uno dei relatori del convegno “Itinerario Albanese: dall’emigrazione in Italia all’integrazione europea”, tenuto a Roma qualche settimana fa, è stato anche Gentian Alimadhi, avvocato noto per il suo impegno civile: oltre ad essere uno dei fondatori della associazione Scanderbeg Parma, della quale è stato per anni anche presidente, anche per aver partecipato alle ultime primarie del centro sinistra per il candidato sindaco alle amministrative di Parma.

Partecipando alla sessione “Il contributo dell’emigrazione albanese alla società italiana”, gli è stato chiesto quale poteva essere il futuro dell’immigrazione albanese e con quali mezzi e meccanismi. Alimadhi si è fermato pricipalmente su i problemi della comunità, su cosa essa desidera per arrivare poi a dare qualche esempio e proporre una possibile strada.

Pubblichiamo di seguito il suo intervento: 

Al convegno “Itinerario Albanese: dall’emigrazione in Italia all’integrazione europea”La domanda rivoltomi dall’Ambasciatore Bova appare assai impegnativa perché richiede di trovare la formula vincente per il futuro della comunità albanese in Italia. Ovviamente non ho la bacchetta magica, ma con questa domanda di sicuro saltano i miei appunti preparati in treno mentre raggiungevo stamattina Roma quindi rispondo a braccio e su alcune questioni poste da coloro che mi hanno preceduto.

Innanzitutto, per rispondere al quesito, dobbiamo capire 1) cosa vogliamo o di cosa abbiamo bisogno, 2) quali sono i problemi (se esistono) che ci impediscono ad ottenere ciò necessitiamo e 3) come trovare la soluzione ai problemi.

-        I nostri desideri possono essere diversi: ad esempio vogliamo un’Europa unita con un’Italia molto più forte al suo interno in modo tale da costituire un valido partnership per il sostegno dell’Albania nel suo cammino verso la grande famiglia. Sentivo prima l’intervento del Ministro Majko e concordo con lui quando sostiene che ora gli albanesi d’Italia devono essere considerati una ‘immigrazione di qualità’ e non soltanto di ‘quantità’. Però successivamente il ministro diceva che la prima generazione degli immigrati è quella sacrificata mentre il futuro la decideranno le seconde generazioni. Quindi, sono d’accordo con l’affermazione del ministro nella sua prima parte ma, quanto al futuro, io non voglio aspettare ancora 20 anni perché crescano le seconde generazioni e facciano il salto di qualità.
Io credo che già una buona parte della prima generazione degli immigrati alla quale appartengo abbiano le capacità per esprimere al meglio quella qualità di cui si diceva prima. Rimanendo ancora sul punto, cioè di cosa abbiamo bisogno, io aggiungerei che, una volta “riempita la pancia” dopo la prima fame, forse ora abbiamo bisogno di un po’ di dignità, di quella dignità che nel mio piccolo ho cercato di diffondere anch’io con la mia, seppur breve, esperienza politica a Parma. 

-       I problemi? Ebbene, possiamo distinguere due tipi di problemi (qui siamo tra di noi quindi possiamo tranquillamente lavare i nostri panni sporchi in casa) a) problemi intrinseci, quindi nostri individuali legati ai vari complessi che abbiamo ereditato dal passato (complesso di inferiorità, diffidenza e manie di persecuzione che spesso cerchiamo di nascondere dietro una bandiera nazionale)  e b) problemi estrinseci che sono legati a fattori esterni come ad esempio le politiche zoppicanti del paese d’origine che non aiuta la propria comunità in diaspora attraverso l’implementazione di  lobbying politiche sugli stati cui la diaspora stessa risiede.

-       Quali le soluzioni? Così rispondiamo anche alla domanda iniziale dell’Ambasciatore Bova.
L’albanese, singolarmente, ha dimostrato di essere un esempio di integrazione e successo. Devo però soffermarmi anche sul concetto di integrazione e decidere quale potrebbe essere il modello più idoneo: abbiamo da una parte un modello di integrazione intesa come “assimilazione” e l’esempio c’è lo può dare la storia secolare della Serenissima che accolse già dal medioevo tantissime famiglie di albanesi delle quali oggi non si trovano più tracce perché oltre alla lingua hanno modificato con il tempo anche i nomi quindi identità diverse assorbite in un'unica identità che è quella del paese ospitante.
Dall’altra parte, abbiamo l’atro modello di integrazione ossia quello della costituzione delle minoranze che praticano la doppia identità culturale e linguistica intesa come coltivazione e preservazione dell’identità d’origine a fianco alla nuova identità, quella coltivata dal paese ospitante (che dopo ci ha fatto sentire anche il sapore di quell’atra identità, più immensa e che avvolge le prime, ossia l’identità europea). Quali esempi del secondo modello si possono menzionare le minoranze dei ladini, dei sloveni ma soprattutto dei nostri ‘arberesh’ che da oltre 600 anni parlano la lingua arcaica albanese. Io sarei per quest’ultimo modello di integrazione.
Tornando alla domanda finale: qual è la soluzione? Essere capaci di mettersi in rete per costituire fattore economico o culturale o perché no, anche politico. Il tallone d’Achille degli albanesi sta nell’incapacità di mettersi insieme in modo spontaneo e mossi da ideali non imposti con la forza. Devo dire che, ahimè, anche gli arberesh non possono esserci tanto di aiuto in questo senso.
Dunque, concludo il mio breve intervento, dicendo che la sfida del futuro la possiamo vincere stando insieme dovunque ci troviamo magari mettendo in campo anche una dose di autoironia che a noi albanesi non guasta.

Gentian Alimadhi

Sul convegno “Itinerario Albanese: dall’emigrazione in Italia all’integrazione europea”:
L’Itinerario dell’integrazione albanese
Majko: “T’u japim emigrantëve atë që u takon, përfshirë votën. Është sfidë por do t’ia dalim”

 

 

Çfarë është shkruar në programet elektorale të forcave politike? Nuk është e thënë që këto të realizohen, por të paktën nuk i merr menjëherë era si fjalët “e bukura” që u kanë thënë zgjedhësve gjatë këtyre javëve të fushatës

Më 4 mars dhjetëra mijëra shqiptarë të Italisë kanë të drejtën t’u drejtohen qendrave të votimit e të zgjedhin ata që do të ulen në parlamentin italian në legjislaturën e ardhshme. Nga këta, e të tjerë akoma që të drejtën e votës nuk e kanë, akoma nuk e kanë harruar shpresën me të cilën u ushqyen për dy vjet e ca, e, më pas, fundosjen që iu bë në Senat reformës së shtetësisë për brezat e dytë, sipas së cilës do të kishin shtetësinë italiane bijtë e lindur apo të ardhur këtu në moshë të vogël të të huajve emigrantë prej disa viteve në Itali pas përfundimit të një cikli shkollor. E miratuar në Dhomë të deputetëve që në tetor 2015, në Senat mbeti për ditët e fundit të legjislaturës dhe u mbyll në mënyrën më të shëmtuar të mundshme: nuk u arrit as numri minimal i senatorëve, i nevojshëm për diskutimin e projektligjeve. Kështu u zhgënjyen me qindra mijëra bij imigrantësh që rriten e shkollohen përditë me bijtë e italianëve, por që nuk kanë të gjitha të drejtat e tyre.

E ç’premtojnë tani partitë e koalicionet? Kemi dëgjuar për javë me radhë se ç’u bërtasin shesheve të mbushura me militantë e simpatizantë forcat e ndryshme politike, ndonjë duke strumentalizuar ngjarje kronike të zezë apo mbërritje azilkërkuesish, duke reduktuar temën e imigracionit vetëm në mbyllje kufijsh e përzënie klandestinësh (e kush jeton, punon, paguan taksat në Itali, ngre familje e rrit fëmij këtu? Këta as që zihen në gojë), ndonjë duke premtuar ligje e reforma (pro apo kundër imigrantëve) që nuk i bëri apo nuk u shkoi deri në fund gjatë legjislaturava të shkuara, të tjerë duke shprehur me fjalë ëndrrën e një Italie ku të huajt të gëzojnë shumë më tepër drejta nga ç’kanë sot etj.

Por çfarë është shkruar në programet e forcave politike? Nuk është e thënë që këto të realizohen, por të paktën nuk i merr menjëherë era si fjalët “e bukura” elektoratit.

Ja çfarë lexon mbi temën e imigracionit në programet e botuara nga ministria e Punëve të brendshme:

Liberi e Uguali

Shfuqizim i ligjit Bossi-Fini

Shtetësi italiane për ata që kanë lindur në Itali nga prindër të huaj, ose kanë ardhur në Itali që fëmijë dhe kanë përfunduar këtu të paktën një cikël shkollimi

Krijimi i një sistemi të vetëm evropian azili

 Adoptim i modelit të pritjes së Sprar-eve

Mohim i luftës dhe rinisje e kooperimit ndërkombëtar

Refuzim i marrëveshjeve me vendet ku të drejtat e njeriut nuk garantohen

Promovim i mundësive reale për zhvillim në vendet e origjinës dhe të mos lejohet që të vazhdojnë t'i plaçkisin ato.

Partito Democratico

E drejtë e shtetësisë për të miturit e të rriturit në Itali (Ius Soli)

Kapërcim i ligjit Bossi-Fini

Investime në Afrikë

Jo marrëveshjes së Dublinit 2013 (apo më mirë, jo menaxhimit të azilkërkuesve nga vetëm shtetet evropiane ku këta mbërrijnë)

Kush nuk ndihmon Shtetet e tjera të BE-së në menaxhimin e imigracionit, duhet të heqë dorë nga ndihma ekonomike italiane në Buxhet.

+EUROPA

Kapërcim i ligjit Bossi-Fini kundër imigracionit klandestin

Leje qëndrimi të përkohshme për kërkim pune

Përmirësim i Sistemit të mbrojtjes për azilkërkuesit dhe refugjatët (Sprar)

Rivendosja dhe krijimi i korridoreve huanitare

Modifikim i traktatit të Dublinit.

Insieme

Ata që jetojnë në Itali duhet të respektojnë ligjet dhe vlerat e Kushtetutës

Integrim kulturor i imigrantëve dhe Ius Soli

Kapërcim i ligjit Bossi-Fini, përshpejtim të identifikimit të imigrantëve dhe vlerësimin e të kërkesave për azil

Koordinim me BE-në për politikat e shpëtimit humanitar dhe të menaxhimit të zbarkimeve

Përforcim i korridoreve humanitare dhe hyrjes në mënyrë të ligjshme, rishikim të marrëveshjes së Dublinit.

Civica Popolare

Imigracioni si një potencial rritjeje

Ius Culturae (marrje e shtetësisë italiane pas një rrugëtimi formues)

Reformim i ligjit të shtetësisë (me përfundimin e procesit të integrimit dhe përvetësimin e parimeve kushtetuese)

Rivendosje e një sistemi të rregullt të flukseve të hyrjes

Mbështetje e përvojës së korridoreve humanitare

Integrim i azilkërkuesve (kurse gjuhe dhe futje në tregun e punës).

Qendra e djathtë (Forza Italia, Lega, Fratelli d’Italia e Noi con l’ Italia)

Rivendosje e kontrollit të kufijve

Bllokim i zbarkimeve dhe kthime mbrapsht të asistuara

Lidhje e traktateve dhe marrëveshjeve me vendet e origjinës së migrantëve ekonomikë

Plan Marshall për Afrikën

Riatdhesim i të gjithë emigrantëve të paligjshëm.

Movimento V Stelle

Rrugë të ligjshme dhe të sigurta hyrjeje në Evropë

Shpërndarje e azilkërkuesve ndër të gjitha shtetet anëtare të BE-së

Rishikim i rregullave të Dublinit

Siguri dhe shpejtësi në procedurat për njohjen e statusit të refugjatit

Bashkëpunim ndërkombëtar që të ketë për qëllim lidhjen e marrëveshjeve për riatdhesim

10 mijë rekrutime të reja në komisionet territoriale për të vlerësuar nëse një migrant ka të drejtën të qëndrojë në Itali apo jo.

 

 

Prej disa javësh kam marrë shtetësinë italiane. Dua të di nëse për këtë arsye mund të kërkojë tani shtetësinë edhe bashkëshortja me të cilën kam shumë vite martuar. Ç’kritere duhet të përmbushë?

Edhe për bashkëshortët joitalianë të qytetarëve të huaj që kanë fituar shtetësinë italiane aplikohet neni 5 i Ligjit 91/1992 që parashikon mundësinë e marrjes së shtetësisë italiane për martesë.

Kjo do të thotë që i huaji mund të paraqesë kërkesë për shtetësinë, nëse janë të dy rezidentë në Itali, vetëm pas dy vjetëve nga çasti kur bashkëshorti është bërë italian (edhe nëse kanë më shumë vite martese) ose pas tre vjetëve nëse çifti është resident jashtë Italisë. Natyrisht nëse martesa është bërë pas marrjes së shtetësisë nga njëri prej bashkëshortëve koha nis nga data efektive e martesës. Kriteri i dy apo tre vjetëve përgjysmohet nëse çifti është me fëmijë, të lindur apo të birësuar, nuk përbën asnjë dallim.

Për të ditur nga kur nis llogaritja e kriterit kohor, duhet mbajtur parasysh që i huaji bëhet efektivisht italian nga e nesërmja e betimit në Komunë apo pranë Përfaqësisë diplomatike italiane jashtë vendit.

Për shembull, nëse çifti jeton në Itali e njëri prej tyre ka bërë betimin në Komunë më 24 janar 2018, ai është bërë italian nga 25 janari 2018. Në këtë rast bashkëshorti akoma i huaj mund të paraqesë online kërkesë për shtetësinë italiane nga 25 janari 2019 nëse çifti ka/bëhet me fëmijë, ose nga 25 janari 2020 nëse nuk kanë fëmijë. Në rast se çifti jeton jashtë Italisë, kërkesa mund paraqitet nga 25 janari 2021 nëse çifti është pa fëmijë e nga 25 korriku 2019 në rast se kanë fëmijë.

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)