Tema mërgimi - Shqiptari i Italisë

Për 25 vjet, takime pa bereqet ka pasur aq shumë, sa tani ato jo vetëm të lodhin, por me kotësinë e tyre mund edhe të të ofendojnë. I tillë mund të konsiderohet edhe ai me Presidentin e Republikës zotin Bujar Nishani.

Nga takimi i Presidentit me përfaqësues të komunitetit shqiptar në Itali. Romë, 10 tetor 2016. Foto e president.al

Edhe pse pritshmëria nuk ishte e lartë, gjithsesi një fije shprese ekzistonte se mund të përgënjeshtronte paragjykimet që e paraprinë. Por ajo çka u tha në takim, përkundrazi, përforcoi idenë se veprimtari të tilla me politikanët shqiptarë po kthehen në humbje kohe.

Presidenti erdhi, takoi Presidentin italian e meqë ishte, takoi edhe përfaqësues nga komuniteti. Për t’u thënë sa të rëndësishëm janë italo-shqiptarët për Shqipërinë, sa shumë mund t’i japin asaj, njësoj siç u kish thënë para ca ditëve përfaqësuesve të komunitetit shqiptaro-amerikan; për t’u treguar sa mirë janë integruar e që jetojnë nga të katër anët e Italisë (ishte e nevojshme t’ua thonte ai këto gjëra?); për t’u thënë që një grup mjekësh shqiptarë nga Amerika kanë vendosur të shkojnë në Shqipëri të japin kontributin e tyre falas (e shqiptarët e Italisë, në ç’fushë mendojnë të japin kontributin e tyre falas për mëmëdheun?); për t’u kujtuar të pranishmëve kohët e largëta kur ndiqej Sanremo, fshehurazi por me pasion, në Shqipërinë komuniste; për t’u folur për situatën e Shqipërisë lidhur me korrupsionin e naftën (?) etj. Foli rreth treçerekore për të përfunduar me ftesën për të pranishmit për “komente, pyetje apo kuriozitete”.

Nga salla, ku të pranishëm ishin – të gjithë në këmbë gjatë gjithë kohës – një grup përfaqësuesish të shoqatave të forumit FARE nga veriu i Italisë, shqiptarë nga Roma dhe shumë nga personeli i ambasadës, e mori fjalën Esmeralda Tyli për t’i kujtuar presidentit të drejtën e votës (që ai as nuk e përmendi gjëkundi në mëse 45 minutat që foli), Roland Jaçe që i kërkoi t’u nisë një mesazh ligjvënësve në mënyrë që të marrin mbi vete përgjegjësitë lidhur me çështjet e diasporës. Foli edhe dikush tjetër, që të më falë që nuk ia mësova dot emrin, që sidoqoftë nuk tha gjë me rëndësi për komunitetin por thjesht ia ndjeu zemra t’i thurte lavde mikut të madh. Pas tre ndërhyrjeve nga salla presidenti nuk e mori më fjalën.

Për t’i rënë shkurt, kush dëshiron të lexojë ç’tha presidenti (apo më mirë akoma, një version të zbukurar të fjalës së tij) mund të shkojë në faqen zyrtare të institucionit: Presidenti Nishani takohet me përfaqësues të shoqatave shqiptare në Itali. Ndërsa ndërhyrjet nga komuniteti i përcjell të plota Rando Devole në shkrimin e tij Kur ka probleme sintonizimi në revistën online Peizazhe të Fjalës.

Çfarë mbeti nga ai takim? Bindja që u humb kohë kot. Do të ishte e udhës që emigrantëve t’u kursehen të tilla aktivitete, që lajmërohen si bashkëbisedime por të tilla nuk janë. Që duhet të trajtojnë çështje të diasporës por që as përmenden gjëkundi. Emigrantët përsërisin prej vitesh të njëjtat gjëra: e drejtë vote për emigrantët, para së gjithash, politika për ruajtjen e gjuhës e lehtësimin e mësimit të shqipes jashtë vendit etj. E kush vjen, zakonisht në kohë fushate, e nis gjithnjë nga e para: na bën ca histori, pastaj ca premtime e mirutakofshim sërish.

Në takimin në fjalë, Presidenti nuk tha një fjalë për përpjekjet e bëra deri më sot për çështje të diasporës, përveç takimeve me përfaqësues të tyre. Asnjë fjalë për ndonjë nismë të ndërmarrë pas këtyre takimeve, siç ishte edhe ai i para një viti me përfaqësues shoqatash të forumit FARE që shkuan në Tiranë për t’i shtruar Presidentit e institucioneve të tjera një sërë kërkesash, mbi të gjitha, atë për të drejtën e votës.

Presidenti nuk foli për Samitin e për ngjyrimin politik që mund të ketë, siç ishte shprehur hapur në një intervistë në Amerikë para pak ditësh. Ai, të paktën publikisht, nuk tha gjë, por pjesëtarë të stafit të tij, në muhabet e sipër me kë kërkonte të dinte diçka më shumë apo që bënte vërejtje rreth takimit që akoma nuk kish përfunduar, nuk e fshehën aspak shpërfilljen për Samitin e nëntorit të organizuar nga “ata” të Qeverisë.

Me gjithë respektin për institucionin e Presidentit, duhet thënë që takime si ai i pasdites së 10 tetorit, janë të kota e mund të perceptohen si fyese për emigrantët (aty kishte persona që vinin nga larg, që kishin bërë orë rrugë. Për të dëgjuar çfarë?). Ose përfaqësues të diasporës të mblidhen për t’u marrë vërtet mendim apo për t’u dhënë ndonjë lajm mbi hapa konkrete të hedhura, ose politikanët e institucionet tona të mos lodhen fare e të lënë emigrantët në punën e vet.

Meqë i kanë shumë për zemër shqiptarët në mërgim, mund të takohen me përfaqësues të tyre për sebepe: festat e nëntorit, ato të fundvitit, ndonjë ceremoni dekorimi, e të tjera si këto. Kur pritshmëria për ndonjë rrugëzgjidhje është zero, edhe historitë e të shkuarës rreth Sanremove apo kur Al Bano vine për të kënduar në Tiranë kujtohen me kënaqësi.

Keti Biçoku

 

“Për të trajtuar shqetësimet dhe problematikat me të cilat ballafaqohet komuniteti shqiptar në Itali” lexohet në ftesën e nisur nga Presidenti. Urohet të jepet edhe ndonjë rrugëzgjidhje e mundshme, pasi u bënë vite që problemet u shtrohen institucioneve shqiptare por bien në vesh të shurdhër

Romë, 10 tetor 2016 - Në Romë për një takim zyrtar (në orën 12.00) me presidentin e Republikës italiane Sergio Mattarella, presidenti i Shqipërisë Bujar Nishani do të takohet sot në mbrëmje me përfaqësues të komunitetit shqiptar në Itali.

“Në vlerësim të rolit madhor të komunitetit shqiptar në Itali, për forcimin e marrëdhënieve mes dy vendeve, si dhe të kontributit të këtij komuniteti për zhvllimin e Shqipërisë, Presidenti Nishani dëshiron që një pjesë të mirë të agjendës së vizitës zyrtare në Itali t’ia kushtojë bashkëbisedimit me përfaqësues të shoqatave shqiptare në Itali”, lexohet në ftesën e nisur nga Institucioni i Presidentit të Republikës.

“Në vazhdën e takimeve të Kreut të Shtetit me diasporën shqiptare në vende të ndryshme të botës, - thotë akoma ftesa – ky takim do të përbënte një mundësi shumë të mirë për të trajtuar shqetësimet dhe problematikat me të cilat ballafaqohet komuniteti shqiptar në Itali, si dhe për të bashkëbiseduar mbi intensifikimin e mëtejshëm të bashkëpunimit të tyre me institucionet shqiptare”.

Takimi i sotëm vjen dy javë pas atij me shqiptarët në Amerikë ku presidenti shprehu kënaqësinë e tij për progresin e komunitetit shqiptaro-amerikan. “Shikon më shumë mjekë shqiptaro-amerikanë të zotë, që kanë karrierë të pasur; shikon gazetarë shqiptaro-amerikanë që janë gjithnjë më aktivë e prezentë me analizat e tyre dhe me ndikimin e tyre në opinionin publik; bizneset shqiptaro-amerikanë janë gjithnjë e më të konsoliduara, media po merr një rol të ri në orientimin e shoqërisë përballë sfidave të reja, gjenerata e re e arsimuar e shkolluar, e trajnuar, në nivelet më të larta shkollore dhe profesionale në Shtetet e Bashkuara, që po bëhet një faktor shumë i rëndësishëm i tërheqjes së vëmendjes nga bota shqiptare po edhe një hallkë lidhëse mes Shqipërisë, Kosovës, SHBA-së dhe botës shqiptare në tërësi” u shpreh ai.

Të njëjtat gjëra mund të thotë pa frikë edhe sonte në Romë, por ka ikur koha për këto pasi 25 vjet emigracion kanë treguar se nuk kanë sjellë asgjë në të mirë të emigrantëve. Do të ishte e udhës të flitet konkretisht për çfarë është bërë e çfarë është në plan të bëhet, apo çfarë ka në dorë institucioni i Presidentit të bëjë e çfarë ka bërë.

Nga 11 prill 2013 në faqen internet të institucionit te Presidentit është shtuar rubrika e re me emrin Diaspora që fton lexuesit të bashkohen me rrjetin “Miqtë e Shqipërisë”. Duhet të vlente jo vetëm që “të evidentojë figurat dhe organizatat më të spikatura të shqiptarëve në diasporë…” por edhe “në evidentimin e preokupimeve dhe problemeve kryesore që kërkojnë një angazhim konkret të institucioneve të shtetit shqiptar për zgjidhjen e tyre”. Do të ishte mirë që sonte presidenti të tregojë (është pamundur ta shohim vetë, pasi faqja ka mbetur njësoj si ditën e parë që është hapur) ç’probleme i janë ngritur nga qytetarët e çfarë është bërë deri më sot për t’u dhënë atyre një zgjidhje?

Plot një vit më parë presidenti Nishani priti në Tiranë përfaqësues të disa shoqatave të rrjetit FARE. I shtruan tema të ndjeshme për komunitetin shqiptar në Itali, e në mënyrë të veçantë mbi të drejtën e votës, mësimin e ruajtjen e gjuhës shqipe në diasporë, mbi nxitjen e kthimit të studentëve shqiptarë që studiojnë jashtë shtetit dhe të emigrantëve në atdhe etj. Do të ishte në interes të të gjithëve që Presidenti Nishani të na tregojë sonte nismat që ka ndërmarrë më për t’u dhënë zë këtyre shqetësimeve të emigrantëve.

Për t’iu kthyer takimit të fundit që Presidenti pati me shqiptarët në ShBA, i pyetur shprehimisht për Samitin e Diasporës, tha: “Më duhet të them me shumë keqardhje se nuk kam asnjë informacion se çfarë është ky samit, kush e organizon, pse e organizon, çfarë temash do të trajtojë, çfarë platforme ka, si do të organizohet, etj. Natyrisht, me keqardhje mund të konstatoj që është anormale që kreu i shtetit të mos ketë informacionin minimal për mënyrën se si do të organizohet, pse do të orgnizohet dhe kur do të organizohet një takim i tillë”.

Dhe për mënyrën si e trajton, duket sikur fton diasporën ta bojkotojë atë. Qeveria ka të gjithë të drejtën që ta organizojë. Ka një problem, që në Shqipëri, si kudo, qeveritë përfaqësojnë parti të caktuara politike. – shprehet ai në një intervistë të dhënë gazetës Illyria - Unë do të dëshiroja që në çdo rast, që diaspora jonë, aq e mrekullueshme dhe e konsoliduar, që ka qenë deri tani, të mos përfshihet në interesat politike të partizanizmit në Shqipëri, të mos kthehet edhe çështja e diasporës në një tjetër gozhdë të ngulur në murin e debatit të panevojshëm politik, në Shqipëri. Kështu që unë personalisht nuk e shoh se mund të bëhem pjesë e një tentative për të keqpërdorur diasporën, në kuptimin partizan dhe politik, aq më tepër që jemi në prag të zgjedhjeve parlamentare, në Shqipëri. Gati, gati, partitë po hyjnë në fushatën elektorale. Madje, një fushatë paraelektorale praktikisht ka filluar nëse i shikon të gjitha debatet që po bëhen…”.

Ndoshta pas takimit me komunitetin shqiptaro-amerikan në ShBA, qeveria e ka lajmëruar Presidentin se çfarë po bën, apo ndoshta ndonjë këshilltar i presidentit i ka kërkuar informacion qeverisë rreth Samitit, sepse është më e udhës të bashkëpunojnë pushtetet e Vendit mes tyre se sa të vihen kundër njëri tjetrit publikisht e të bëjnë pak a shumë thirrje të hapur të bojkotohet tjetri. Për të mos detyruar shqiptarët të humbasin krejtësisht shpresën në institucionet e vendit të tyre.

Është e natyrshme të mendohet se Samiti i Diasporës që mblidhet në nëntor, as një vit nga zgjedhjet e reja parlamentare, lë vend për dyshime se bëhet sa për të larë gojën, më shumë për ta shënuar si ngjarje të madhe, si spektakël për “ndërkombëtarët” e televizionet, apo më keq akoma si një rast i shkëlqyer për të nisur fushatën elektorale mes emigrantëve sesa si mundësi e mirëfilltë për shtrim problemesh ku të bazohen nisma ligjore e ekzekutive në të mirë të emigrantëve. Të gjitha këto vërejtje qëndrojnë për Samitin, që është i pari në llojin e vet për Shqipërinë, ndaj ndoshta i duhet dhënë pak besim. Por që Presidenti të thotë se diaspora nuk duhet të përfshihet “në interesat politike të partizanizmit në Shqipëri” dhe se ai personalisht nuk mund të bëhet pjesë “e një tentative për të keqpërdorur diasporën, në kuptimin partizan dhe politik, aq më tepër që jemi në prag të zgjedhjeve parlamentare, në Shqipëri” lë shije të hidhur. E të bën të mendosh që edhe vetë Presidenti, nuk bën tjetër, veçse të njëjtën gjë për të cilën akuzon organizuesit e Samitit, kërkon t’u japë ngjyrime politike problemeve të diasporës. Të lë të mendosh edhe se takimi vetëm një muaj para Samitit bëhet pikërisht që ai të shprehë opinionin e tij kundër. Të shtyn edhe të ngresh pyetjen: Kush duhet të organizojë në Shqipëri një aktivitet për diasporën, ku të ngrihen probleme para atyre që kanë në dorë edhe zgjidhjet, pa lindur dyshimi se do të marrë ngjyrim politik?

Ndoshta konsideratat e mësipërme do të përgënjeshtrohen nga ajo çka Presidenti do të na thotë këtë mbrëmje. Njësoj si për samitin e nëntorit, nevojitet pak besim edhe për takimin me Presidentin.

K.B. / Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

Lexo edhe:
“Miqtë e Shqipërisë”, nisma e presidentit Nishani për emigrantët
“Unë votoj”. Shqiptarët e Italisë i kërkojnë presidentit të drejtën e votës

 

 

 

Ambasada e ShBA-së në Tiranë në profilin e saj Facebook ofron çdo javë edicionin “Pyesni Konsullin”, me qëllimin që kush dëshiron të vizitojë Shtetet e Bashkuara apo të shkojë atje për të jetuar “të ketë informacion të saktë dhe të përditësuar”

Tiranë, 14 shtator 2016 - Në një postim pasditen e djeshme në Facebook, Ambasada amerikane në Tiranë njofton hapjen e edicionit “Pyesni Konsullin” që është një përmbledhje pyetjesh dhe përgjigjesh të përzgjedhura, të përgatitura nga Seksioni Konsullor lidhur me tema në interes për qytetarët shqiptarë, që dëshirojnë të vizitojnë, apo të jetojnë në Shtetet e Bashkuara”.

Ambasada e ShBA-së shpjegon se me këtë rubrikë duan t’u ofrojnë aplikantëve “një informacion të saktë dhe të përditësuar”.

Pyetjet për Seksionin Konsullor mund të bëhen në Facebook në anglisht ose në shqip. “Para se të postoni pyetjen tuaj në “Pyesni Konsullin”, - sqarohet në njoftim - vizitoni Pyetjet e Shtruara më Shpesh (FAQ) në faqen e internetit të Ambasadës Amerikane për të parë nëse pyetjes tuaj tashmë i është dhënë përgjigje”.

Në edicionin e kësaj jave flitet për Lotarinë amerikane. Për programin DV-2017, “vizat për nuk mund të lëshohen pas 30 Shtatorit 2017” ndaj u kërkohet të interesuarve “të kontrollojnë statusin e tyre të aplikimit”. Flitet edhe për Lotarinë e ardhshme dhe u kujtohet të interesuarve që “regjistrimet për DV-2018 fillojnë më 4 Tetor 2016, ora 18:00, ora lokale e Shqipërisë dhe mbyllen më 7 Nëntor 2016, ora 18:00, ora lokale e Shqipërisë. Ju mund të aplikoni tek dvlottery.state.gov në këtë periudhë”. Rreth këtyre temave por edhe rreth çështjesh të tjera konsullore, ftohen të gjithë të bëjnë pyetje.

 

Me siluetën e saj të brishtë, të mbështjellë me një pelerinë prej pambuku të bardhë, me shirita ngjyrë blu, Nënë Tereza është bërë simboli i ndihmës për "më të varfrit e të varfërve", të cilëve ajo u kushtoi jetën e saj. Gjashtë vjet pas ndarjes nga jeta, në vitin 2003, ajo u shpall “E Lumturuar” nga Papa Gjon Pali i II, një moment që i hapi rrugë shenjtërimit të saj që do të bëhet nesër, më 4 shtator 2016

Angje Gonxhe Bojaxhiu, që më vonë e ndryshoi emrin në Nënë Tereza u lind në Shkup, më 1910 nga prindër shqiptare. Që në moshën 12 vjeç kishte dëshirë të bëhej misionare "për të përhapur mesazhin e dashurisë së Krishtit". Në moshën 18 vjeç hyri në urdhrin e motrave të Notre-Dame de Lorette, në Dublin, që punonte me arkipeshkvinë e Kalkutës.

Nënë Tereza nuk mund të braktiste urdhrin e saj pa pëlqimin e arkipeshkvit të Kalkutës, Ati Ferdinand Periers, i cili nuk e vlerësonte sa duhet. "Është një fillestare që nuk do të ishte në gjendje të ndizte si duhet një qiri", mësohet të ketë thënë prelati.

Nëna e saj superiore në Dublin dhe Papa kishin më shumë besim tek ajo. Dhe në fillim të vitit 1948, ajo lejohet të largohet nga urdhri.Bëhet atëherë Nënë Tereza për nder të shenjtores franceze Sainte-Terese e Lisieux dhe vendoset në barakat e Kalkutës, në Indi, ku në vitin 1950 themeloi urdhrin e saj të murgeshave të quajtur Misionaret e Bamirësisë. Nga ajo kohë iu dedikua tërësisht të varfërve.

Në vitin 1952, takimi me një grua të braktisur që po jepte shpirt mbi një trotuar në rrugët e Kalkutës, me këmbët të brejtura nga minjtë, e bënë atë të ndërmerrte një nga detyrat për të cilat ajo u admirua më shumë, kujdesin për njerëzit duke dhënë shpirt.

Siç ka kujtuar Nënë Tereza "e morëm këtë grua në shtëpinë tonë, ku e ndihmuam shumë. Pas pak orësh ajo u nda nga kjo botë, por vdiq ne paqe. Sa ishte gjallë nuk pushoi së uruari për ndihmën që i kishim dhënë. Unë mund ta ndihmoj një njeri qe te vdes ne paqe dhe me dinjitet".

Pas këtij rasti kritikoi ashpër autoritetet e Kalkutës dhe arriti të siguronte një ndërtesë të shekullit të XIX, pranë tempullit Kali, Perëndesha hindu e vdekjes. Atje do të priste të gjithë ata që vuanin nga tuberkulozi, nga dizenteria, ose tetanosi, të cilët nuk i pranonin spitalet. Për 40 vjet, më se 30 000 persona vdiqën atje. Për Nënë Terezën, garantimi i "një fundi të denjë" për ata që kanë "jetuar si kafshë" është një detyrë.

Krahas kësaj, misioni i saj punonte në ndihmë të strehimit të fëmijëve të braktisur në gjithë botën, kurimit të leprozëve, në ndihmë viktimave të Sidës,  dhe kishte hapur një qendër për ta në Shtetet e Bashkuara.
E veshur gjithnjë me mantelin e bardhë me shirita blu të urdhrit të Misionareve të Bamirësisë, Nënë Tereza e kishte zakon të thoshte se vepra e jetës së saj nuk ishte veçse "një pikë lehtësimi në një oqean vuajtjesh". Por, shtonte ajo, "nëse kjo pikë nuk ekzistonte, ajo do t'i mungonte detit".

Në shtëpinë e Lowe Circular Road, një rrugë e vogël në qendër të Kalkutës, ajo bënte jetën e thjeshtë të postulateve të kongregacionit të saj, merrte pjesë në punët shtëpiake të komunitetit. Dhoma e saj e vogël ishte e mbushur me dosje dhe libra fetarë, të vetmit që ajo pranonte të lexonte.

E lidhur me vlerat më tradicionale të Kishës, besimtarja kishte siguruar një ditë se nëse do të kishte jetuar në periudhën e Galileut, ajo do t'i kishte dhënë të drejtë Kishës kundër tij. Ajo kundërshtonte gjithnjë të gjitha format e abortit.
Grua e vendosur, e guximshme, pragmatike dhe e pajisur me njohuri të mira për bizneset, një ditë kur po kalonte në Romë, i kërkoi Gjon Palit II një pjesë të pasurive të Vatikanit për të varfrit e saj. Papa i dhuroi makinën e tij Rolls Royce, që ajo e shiti në ankand me një çmim shumë të leverdishëm për të siguruar fonde në ndihmë të të varfërve.

Disa e qortuan se kishte siguruar fonde nga persona pak të pëlqyeshëm, si ish-diktatori haitian Jean-Claude Duvalier. Nënë Tereza nuk e pranoi asnjëherë famën. Ajo ka thënë se gjithçka e bënte për hir të dashurisë së Zotit. Bëri një jetë të thjeshtë, pa pasuri.Por fama e Nënë Terezë u përhap në vitin 1970, kur gazetari i njohur britanik, Nugerigj shkroi një libër dhe xhiroi një film për jetën e saj të titulluar " Diçka e bukur për zotin". Ish-ateist ai tha se ajo kishte influencuar jashtëzakonisht shumë në konvertimin e tij në katolik.

Në vitin 1979, Çmimi Nobel i Paqes, shpërbleu punën e palodhshme të Nënë Terezës në favor të të varfërve dhe personave që ishin duke dhënë shpirt, duke i dhënë një autoritet botëror asaj që shumë prej adhuruesve e konsiderojnë si një shenjtore.

"Shenjtore e të varfërve", Nënë Tereza ndërroi jetë në 5 shtator 1997, në moshën 87 vjeç, pas një gjysmë shekulli shërbim ndaj të braktisurve në Indi dhe në mbarë botën. Në vitin 1997, pak para se të ndahej nga jeta, Nënë Tereza kishte 4000 motra, të pranishme në 610 shtëpi misionare, të përhapura në 123 vende të botës. Ajo prehet në selinë e Urdhrit të Misionarëve të Bamirësisë në Kalkuta, të cilin e formoi në vitin 1950.

Lexo edhe:
Nënë Tereza do të shpallet Shenjte më 4 shtator 2016
Shenjtërimi i Nënë Terezës. Rama: “Uratë për lumturimin e 40 martirëve shqiptarë”
“Vals Hyjnor”, himni kushtuar Nënë Terezës
Lumturimi i flamujve. Në përvjetor të Lumnimit të Nënë Terezës
Mesazhi largpamës i Nënë Terezës
"Halla ime Nënë Tereza"
Imzot Gjergj Lusha: "Nënë Tereza, dashuri e pastër në veprim"
Motrat e Nënë Terezës në Shqipëri. Misioni vazhdon
Kujtime nga vizitat e Nënë Terezës në Shqipëri
Ekspozitë e përhershme për Nënë Terezën, në muzeun historik kombëtar
Gjon Kolndrekaj: “Rrëfej Nënë Terezën kur ishte Gonxhe”
1979 - Kur Nënë Tereza për Shqipërinë ishte “agjente e Vatikanit”
1989, kur Nënë Tereza vinte për herë të parë në Tiranë
Kur Nënë Tereza vinte në Tiranë/2
Kur Nënë Tereza vinte në Tiranë/3

 

 

Është e qartë, nga ky vend nuk duan të ikin vetëm ata më hallexhnjitë. Nga këtu tashmë po ikën edhe shtresa e mesme, mjekët, inxhinierët, veterinerët e agronomët.
Nuk janë njerëz që duan thjesht një vend pune dhe pagë më të mirë, por njerëz që duan të jetojnë në një shoqëri më të drejtë, në një vend ku sundon barazia dhe rregulli, ligji dhe drejtësia, konkurenca e barbarët, aftësia dhe garancia për punën e jetën. Kërkojnë të jetojnë në një vend më nornal, më të pastër, më qytetar, më të denjë, më të kulturuar.
Nga Mentor Kikia

4 Tetor fillon aplikimi për llotarinë amerikane. Besoj se do të jemi më shumë se vitin e kaluar. Edhe unë do ta provoj…

Dy ditë më parë takova dy mjekë të rinj, që kanë vetëm 2 vjet që kanë filluar punë. Kishin vendosur të hiqnin dorë nga specializimi dhe përpjekjet për të ndërtuar jetën këtu.“Po paguajmë kursin e gjermanishtes, dhe qëllimi i vetëm është të ikim”. U trondita sesi dy njerëz që kanë një profesion kaq të admirueshëm e të lakmueshëm, kishin marrë këtë vendim. “Gjermanishten po e mësojnë pedagogët tanë dhe mjekët e vjetër të QSUT-së dhe Spitalit Ushtarak, që duan të ikin para nesh, e jo më ne”.

Është e qartë, nga ky vend nuk duan të ikin vetëm ata më hallexhnjitë, ata që opozita thotë se janë pa bukën e gojës. Nga këtu tashmë po ikën edhe shtresa e mesme, mjekët, inxhinierët, veterinerët e agronomët… Ata, specialistët, për të cilët bërtet qeveria çdo ditë, se ka nevojë tregu i punës. Ne duhet të kuptojnë se jemi në kushtet e një shpërnguljeje masive të popullisë, pavarësisht se nuk ka nga pas ushtarë që u vënë zjarrin shtëpive. Pavarësisht se nuk janë ngarkuar karvanët, fakti që gati gjysma e popullsisë rezidente është gati të marshojnë, është një tragjedi kombëtare.

Dhe mos pranoni që qeveria të thotë se kjo është normale, se edhe holandezët punojnë në Belgjikë e belgët në Francë. Kjo nuk është liri pune, kjo është arrati, ikje për të mos u kthyer më.

Po pse?

Këta nuk janë njerëz që duan thjesht një vend pune dhe pagë më të mirë, por njerëz që duan të jetojnë në një shoqëri më të drejtë, në një vend ku sundon barazia dhe rregulli, ligji dhe drejtësia, konkurenca e barbarët, aftësia dhe garancia për punën e jetën. Kërkojnë të jetojnë në një vend më nornal, më të pastër, më qytetar, më të denjë, më të kulturuar. Nuk është thjesht varfëri! Nuk është thjesht mungesë shprese! Është edhe më keq.

Pjesa dërrmuese e shoqërisë, mbi 90% e saj, ndodhet sot nën diktatin, prepotencën dhe arrogancën e 10 për qindëshit tjetër. Të asaj pjese që zotëron 95% të parasë dhe pronave, asaj që zotëron pushtetin politik dhe ekonomik, asaj që zotëron minierat dhe naftën, bregdetin dhe rrugët, shëndetësinë dhe energjitikën.

Shqiptarët, me dhe pa shkollë, me dhe pa punë, me dhe pa profesion, duan të ikin nga vendi i tyre. Duan të ikin sepse nuk e ndiejnë më vendin e tyre. Duan të ikin sepse kanë kuptuar se e kanë të vështirë, gati të pamundur të ndryshojnë gjë më dhe i janë dorëzuar ikjes. (Gazeta TemA)

Lexo edhe:
Lotaria amerikane. Rreth 200 mijë shqiptarë aplikuan tetorin e vitit 2015  

 

Në ditët e përkujtimit të Nënë Terezës një skenë faustiane e punës së përbashkët njerëzore do ta kënaqte më shumë atë sesa ceremonitë përkujtimore. Ajo la posaçërisht për bashkatdhetarët një porosi largpamëse: "Po të doni më shumë njëri-tjetrin do të doni kombin." Vetëm kur kjo e vërtetë e thjeshtë të prekë ndërgjegjen tonë mund të quhemi komb i shpëtuar, njerëz të shpëtuar”
nga Donika OMARI  - botuar në Bota Shqiptare nr. 95, nëntor 2003

Personalitete të mëdha të shekullit IX e kanë quajtur shekullin XX si një të ardhme ku, falë përparimit të jashtëzakonshëm në fusha të ndryshme të veprimtarisë njerëzore, arsyeja do të triumfonte mbi paragjykimet. Në shumë drejtime ata kishin të drejtë. Ndër të tjera që një grua të arrinte një njohje e vlerësim ndërkombëtar siç është rasti i Nënë Terezës, kjo mund të ndodhte vetëm në shekullin XX, falë natyrisht edhe përparësive të komunikacionit që ofron koha jonë.

Shekulli XX ka shënuar përparime, zbulime, zhvillime të hatashme në shkencat, teknologji, në mendimin njerëzor. Falë këtyre arritjeve jeta e njeriut është bërë më e gjatë dhe më e lehtë materialisht. Shoqëria e konsumit e shtyn njeriun të priret për të arritur me çdo kusht e sa më shpejt mirëqenien e lumturinë. Të gjithë lakmojnë të jetojnë mes rregullit, pastërtisë, shëndetit, të jenë të rrethuar me gjëra të bukura, të shijojnë përparësitë materiale të kohës sonë. Dhe ja ku del një grua e thjeshtë dhe i lë mënjanë të gjitha këto e, duke iu përgjigjur thirrjes së idealit të saj, zgjedh përkundrazi të jetojë mes varfërisë më të skajshme, mes sëmundjeve e fatkeqësive, erërave mbytëse të plagëve, lodhjes deri në rraskapitje, vetëm një hap larg vdekjes, dhe kjo zgjedhje e saj ka vlerën e një revolucioni.

Natyrisht që heronj të tjerë të njerëzimit kanë bërë zgjedhjet e tyre; shkencëtarë të mëdhenj, burra shteti të shquar, artistë që na mahnisin. Njerëzimi u është mirënjohës për ndihmesën që kanë dhënë për zbutjen, ngritjen, pasurimin e shpirtit njerëzor. Por ajo që na duket unikale te Nënë Tereza është masa e dashurisë së saj, ai përkushtim i plotë dhe ai mohim total i vetvetes në shërbim të tjetrit.

Kushtet që bënë të mundur dukurinë Nënë Tereza qenë shpirti i saj i ndjeshëm, brumosja me mësimet e larta të fesë së saj e me traditat e familjes që kishte ruajtur virtytet më të mira të kombit shqiptar, si edhe India. Gonxhe Bojaxhiu, një vajzë gazmore që u rrit e rrethuar nga dashuria e harmonia familjare, e mësoi qysh në vegjëli se vuajtja e të tjerëve i përkiste edhe asaj. Po as ajo vetë nuk do ta merrte me mend se deri në ç'shkallë flijimi do ta shpinte më vonë të kuptuarit se vuajtja e të tjerëve i përkiste krejtësisht asaj. Për të arritur në këtë absolutizim të përkushtimit e ndihmoi India.  Askund tjetër nuk shfaqej vuajtja në pamje më të dhimbshme e më poshtëruese për njeriun. Nga ana tjetër ajo rronte në një vend, udhëheqësi shpirtëror i të cilit, Gandi, thoshte: "Unë dhe ti jemi një gjë e vetme. Po të bëra keq ty, kam lënduar veten." India e kuptoi përshpirtërinë e Nënë Terezës. Ajo ia hapi dyert dhe zemrat.Si me magji përpara kësaj gruaje të vogël binin të gjitha pengesat. Të gjithë bëheshin më të mirë përpara saj, tërhiqeshin, kujtoheshin ku bie mëshira e dhembshuria dhe jepnin, jepnin.

Ka një kulturë të të dhënit, që motivohet me përsiatje intelektuale. Psh. një arsye për të dhënë është që të mbushësh zbrazëtinë shpirtërore që mund të të krijohet nga kamja e tepërt.

Por ç`quhet të kesh tepër? Thoshte shën Jeronimi: "Në gjithçka që në të veshur a në të ngrënë kapërcen të domosdoshmen, ne jemi borxhlinj" Ndërsa Nënë Tereza nuk kishte nevojë të shpjegonte se pse duhet dhënë. Shembulli i asaj që e kishte dhënë vetveten pa asnjë kusht - dhe në ato kushte - fliste vetë.

Po Nënë Tereza jonë kishte edhe një shpirt poetik. Të thjeshta e plot ndjenjë, poezitë e lutjet e saj kanë cilësinë thelbësore të artit: janë të vetvetishme , burojnë natyrshëm. Si një nënë e vërtetë e njerëzimit merr në mbrojtje bujkun e ushtarin e të burgosurin, falënderon Zotin që pranë saj ka myslimanë e indu e që ka miq aq të shtrenjtë mes tyre, lutet që të jenë të bekuara paratë që harxhohen për të veshur të zhveshurin e për të ushqyer të uriturin, lutet për paqen, falënderon për dashurinë.Cili poet do të guxonte të përmendte paratë në poezi pa iu trembur rënies në prozaizëm?  Është e dhimbshme të kujtosh se më vështirë se kudo Nënë Tereza e pati në vendin e vet. Kam pasur fatin të isha e pranishme në disa nga ardhjet e saj në Shqipëri. E paharruar më ka mbetur në kujtesë ceremonia e dhënies së Çmimit të Republikës. Sa pak e kuptonin Nënë Terezën ata që po ia jepnin çmimin. Dy mendësi që rrinin në skaj të njëra -tjetrës: Njëra e mbyllur, mosbesuese, armiqësore dhe përjashtuese ndaj të tjerëve. Tjetra e hapur, plot dashuri e solidaritet ndaj të tjerëve, e gatshme të flijohej për ta.Nga njëra anë kulti i vetvetes, nga ana tjetër kulti i dashurisë. Por sot a kemi arritur ta kuptojmë ne më në fund Nënë Terezën? Ta kuptosh do të thotë të bëhesh i ndërgjegjshëm për mesazhin shpëtimtar të saj që është: mëshira, si edhe për filozofinë e saj të thjeshtë, që është: dashuria në veprim.

Stili i punës së saj është: pak fjalë shumë veprime konkrete pozitive. Te ne më shumë se kudo është i domosdoshëm ky stil pune: më pak fjalë e më shumë veprime të përbashkëta që do të na shpien drejt bashkimit. Se siç thoshte Nënë Tereza: "Shqipëria bëhet duke punuar së bashku."Le të përfytyrojmë pak: katër bashkësitë fetare që ndërmarrin bashkarisht ngritjen e një shkolle, azili, apo spitali, ku të vihet tabela: Ngritur me ndihmesën dhe punën e përbashkët të bashkësive myslimane, ortodokse, katolike dhe bektashiane. Le të vazhdojmë:Partitë politike dhe organizatat e ndryshme dhe aq të shumta që ndërmarrin së bashku veprimtari për të dhënë ndihmesë në përballimin e problemeve të vendit. Në ditët e përkujtimit të Nënë Terezës një skenë faustiane e punës së përbashkët njerëzore do ta kënaqte më shumë atë sesa ceremonitë përkujtimore.

Ajo la posaçërisht për bashkatdhetarët një porosi largpamëse:"Po të doni më shumë njëri-tjetrin do të doni kombin." Vetëm kur kjo e vërtetë e thjeshtë të prekë ndërgjegjen tonë mund të quhemi komb i shpëtuar, njerëz të shpëtuar. "Njeriu i heshtur, që punon pa u lodhur, rrallëherë qëllon të ketë biografi tërheqëse", thotë diku Cvajgu. Ndërsa biografia dhe vepra e Nënë Terezës nuk pushon së na tërhequri, nuk pushon të na habisë dhe emocionojë.  Sepse e gjithë jeta e saj është një betejë e paparë, e përmasave të asaj të Shën Françeskut, kundër egoizmit, për të arritur harrimin e vetvetes, përuljen. Ndërsa lexon për jetën e saj, të krijohet përshtypja se as ajo vetë nuk ia njihte vetes ato cilësi të jashtëzakonshme që i lejuan të bëhet Nënë par-excellence e njerëzimit. Me një zemër të apasionuar, e mençur, praktike, këmbëngulëse, e aftë për flijim, e aftë për besim të palëkundur, por mbi të gjitha e thjeshtë dhe e përulur, të gjitha këto cilësi pati rastin t`i vërë në provat më të pamundura, duke mos kërkuar mirënjohje ose, aq më pak, lavdi për vete. Ajo nuk e kërkoi lavdinë, ia dhanë të varfrit e saj dhe ia njohëm ne, njerëzit e pjesës tjetër të botës të lidhur fort pas rehatit e egoizmit tonë, që na hyjnë tmerri e dridhmat vetëm ta mendojmë se si mund të pastrohen plagët e një lebrozi. "As për një milion dollarë nuk do ta bëja këtë punë,"- i tha njëherë një gazetar. "As unë", iu përgjigj ajo me dy fjalë. Asnjë fjalë të tepërt nuk gjen në këshillat që u jep motrave të urdhrit. Ato janë sentenca të vërteta. Kundër pesimizmit i pëlqen të përdorë fjalën e urtë: "Më mirë të ndezësh një qiri se të mallkosh errësirën." Për t`iu kundërvënë apatisë dhe disfatizmit këshillon: "Duhet vepruar sikur gjithçka të varet nga ne…të tjerat lërja Zotit." Kundër mendjemadhësisë: "Po të gjunjëzohesh në lutje, do ta ndiesh veten më pak të përfryrë, pra më të lehtë."Kundër papërgjegjësisë dhe përtacisë: "Gjithkush bëhet i shenjtë kur kryen mirë detyrën e vet." Me një qartësi të habitshme, e ndihmuar nga një intuitë e thellë, di të kapë kuptimin e fshehtë të gjërave dhe, duke zotëruar mençurinë më të lartë, atë të zemrës, kap thelbësoren dhe e shpreh me fjalë thelbësore: Vetëm duke harruar vetveten e gjejmë përsëri. Varfëria është liri. Kisha jemi ne: unë dhe ti.

Spiritualiteti i Nënë Terezës nuk harron kurrë kërkesat e trupit: "Më parë u duhet përgjigjur nevojave trupore të njerëzve, pastaj tu ofrohet Krishti". Na kujton materializmin latin: Primo vivere deinde filosofare. Këshillat e saj shërbejnë si terapi për një shëndet të mirë: Po të buzëqeshësh e ndien veten më mirë. Po të ecësh ruan freskinë tënde. Po ta ushqesh fenë tënde me lutje të vijnë prapë fuqitë.

Ajo e di që nuk mund të bëjë kushdo gjëra të mëdha dhe këshillon motrat të jenë besnike në gjërat e vogla. Në bukurinë e jashtme, në parapëlqimin për njerëzit e pashëm, për veshjet e shtëpitë e bukura dhe për stolitë sheh një kurth për shpirtin, sepse mund të ngjallin zilinë, lakminë, mospranimin e shëmtisë fizike të tjetrit, neverinë për deformimet e tij trupore. Prandaj shkon në ekstrem: zgjesh veshjen më të thjeshtë, nuk pranon asnjë stoli as në shtëpi. Bukuria për të duhet të jetë krejtësisht e brendshme. Është një sfidë ndaj sipërfaqësisë njerëzore deklarata e saj për lebrozët se janë të bukur. Sidoqoftë nuk harron kurrë të jetë realiste, të njohë e të kuptojë kufijtë e secilit: Një gruaje indu, që ndërsa ofrohej të punonte si vullnetare, i rrëfehej se nuk bënte dot pa sarit lluksozë dhe se muaj për muaj blinte nga një që kushtonte 800 rupi, i sugjeron: "Herën tjetër bli një me 500 rupi dhe me 300 të tjerat bliju sari të varfrave." Pa ca kohësh ajo grua filloi të blinte sari për 100 rupi dhe pjesën tjetër ta falte për bamirësi. Dhe iu rrëfye Nënë Terezës se jeta e saj kishte ndryshuar kryekëput.

Ne po mbajmë sot këtu një konferencë shkencore për të. Por mund të pyetet: Ç`lidhje ka me shkencën një grua që nuk bëri ndonjë zbulim shkencor, që nuk pati lidhje me mjedise e personalitete të mirëfillta shkencore, por që bëri pjesë në atë kategori shoqërore që ka zgjedhur t`i shërbejë njerëzimit nëpërmjet së mbinatyrshmes?

E megjithatë kjo grua e thjeshtë, pa ndonjë përgatitje e kulturë të veçantë, diti ta njohë shpirtin njerëzor më mirë se psikologët më të shquar, pa qenë mjeke e madhe diti të shërojë njerëz, pa qenë poete e madhe shkroi poezi me një ndjenjë njerëzore të hollë, pa qenë financiere e madhe diti të menaxhojë miliona, pa qenë diplomate e madhe mundi të hapë të gjitha dyert, pa qenë dietologe na mësoi si rrohet me përkorje një jetë e gjatë, pa qenë specialiste e edukimit fizik na mësoi dobinë e të ecurit… Ndërsa ecja e saj do të vazhdojë në përjetësi.

Mendoj se njerëzimi ndien nevojë herë pas here për shfaqjen e personaliteteve të tilla. Pyetjet e vështira ekzistenciale, që nuk gjejnë përgjigje, përballimi i idesë së pafundësisë së universit, përpara të cilit njeriu ndien pafuqinë, vogëlsinë, kotësinë e vet, ankthet, frikërat dhe pasiguritë përpara së panjohurës, por edhe tmerri përballë vetë egoizmit të vet, të gjitha këto e shtyjnë të kërkojë një strehë sigurie për t`u mbrojtur madje edhe nga vetja, të krijojë pra Zotin. Por që të vazhdojë të besojë në të, i duhen dëshmi konkrete herë pas here. Prandaj kemi figurat e Mojsiut, të Krishtit e të Muhametit, që frymëzojnë gjatë shekujve përtëritës të besimit. Thoshte Nehrui: "Të ishin të gjithë të krishterët si Nënë Tereza të gjithë do të bëheshin të krishterë." Zoti do të ekzistojë sa kohë të ekzistojnë figura të tilla që e dëshmojnë atë (pra idenë e dashurisë, të mëshirës) me një dashuri e mëshirë totale.

Është interesante të vihet re se edhe vetë Nënë Tereza përmend më shumë të dytin e Trinisë së Shenjtë, Krishtin, njeri të gjallë pra, me mish e kocka, sesa Zotin, që është një ide, një parim. Siç del nga njëri prej botimeve të fundit për të: "E fshehta e Nënë Terezës", në ndonjë prej letrave të saj, ajo rrëfehet se ia përshkon shpirtin ndonjëherë mendimi i mosqenies së Zotit. Te Krishti, ama, nuk dyshon kurrë. Atë e ka si njeri shumë të dashur të familjes, me të shkëmben mendime, i kërkon këshillë. E jashtëzakonshmja e shoqëroi Nënë Terezën edhe pas vdekjes. Në varrimin e saj, për këtë të krishtere u krye bashkë me ritin katolik, edhe ai mysliman, budist, induist si edhe grupimesh të tjera fetare, çka ndodh për herë të parë në historinë shumëshekullore të feve.

Edhe me praktikat e shenjtërimit ajo po tregon se madje në radhën e shenjtorëve është e jashtëzakonshme. Sepse lumnimi që ka zgjatur më pak deri më sot, ai i themeluesit të urdhrit Opus Dei: Hozemaria Eskriva de Balaguer, ka qenë 17 vjet pas vdekjes. Për Shën Terezën dë Lisië, nga e cila mori emrin Tereza e Kalkutës, u desh të pritej 25 vjet.

Por le të dëgjojmë ç`thotë vetë Nënë Tereza për shenjtërinë e saj: "Në u bëfsha ndonjëherë shenjtore, me siguri do të jem një shenjtore që bën mungesa: se do t'ia mbath vazhdimisht nga parajsa që të shkoj e t'u ndez dritën atyre që janë në errësirë".

Kur ne shqiptarët të fillojmë ta ndiejmë si një vuajtje vetjake të përditshme përçarjen tonë, mosmarrëveshjet tona, do të ndërgjegjësohemi për errësirën ku jemi të zhytur shpirtërisht. Do të jetë fillimi i katarsisit.

Shtetet kanë provuar tashmë se sfida e imigrantëve është një çështje aq frikësuese për to saqë e kanë përballuar duke hartuar strategji sigurie, por në nivel vendor, qytetet po japin shembuj mbresëlënës të integrimit të imigrantëve dhe refugjatëve në shumë shtete të botës.
Nga Peter Sutherland, Weforum.org

Në shumë shtete, veçanërisht në Europë, imigracioni është përkufizuar gjithnjë e më tepër si një problem sigurie. Politikanët tradicionalë, për shkak të presionit nga populistët që shfrytëzojnë frikën, po bëjnë thirrje për kufizime të mëtejshme dhe disa vende po shkelin detyrimet e tyre ligjore dhe përgjegjësinë morale për të ofruar mbrojtje ndaj refugjatëve që po i largohen konflikteve.

Por nuk ka vetëm lajme të këqija. Ndërsa diskursi politik pengon veprimin efektiv në nivele kombëtare dhe ndërkombëtare, në nivel vendor, iniciativat progresive dhe efektive të integrimit të imigrantëve po lulëzojnë.

Kryebashkiakët dhe administratorët vendorë po ndërtojnë struktura sociale dhe fizike që mbështesin pranimin e imigrantëve dhe refugjatëve në komunitete lokale. Për ta, të ardhurit nuk janë vetëm statistika; ata janë njerëz të vërtetë – dhe anëtarë me potencial produktiviteti për komunitetin vendas. Çelësi i thithjes së potencialit të tyre, sipas kuptimit të zyrtarëve, është një proces integrimi i menaxhuar mirë.

Një polic maqedonas përshendet refugjatët në tren. 25 gusht 2015. Foto nga Elvin Shulku

Sigurisht, një proces i tillë është kompleks dhe mund të shtojë shqetësime mes banorëve. Të rinjtë e mbërritur në komunitet shpesh paraqesin presion të madh mbi qendrat urbane, veçanërisht në qytetet që tashmë po vuajnë nga burimet e pakëta. Sfidat – nga ofrimi i aksesit në strehimin dinjitoz dhe kujdesin shëndetësor te sigurimi i rrjeteve të transportit dhe shkollave që mund të përballojnë rritjen e kërkesës – janë të shumta dhe të mëdha.

Kjo është arsyeja përse një qasje proaktive – pa përmendur zgjuarsinë – është kaq e rëndësishme. Dhe kjo është pikërisht ajo që administratorët e shumë qyteteve po tregojnë.

Me kartën vendore të identitetit të qytetit të Nju Jorkut, IDNYC, të gjithë banorët, pavarësisht statusit të tyre, fitojnë akses në një shumëllojshmëri shërbimesh. Në Sao Paulo, imigrantët mund të kontribuojnë në diskutimet e politikave publike përmes një këshilli pjesëmarrës. Këshilli vendor i Barcelonës, si pjesë e një plani më të gjerë të kohezionit social, lançoi “fushatën anti-thashethem”, që përdor një seri librash komikë për të luftuar stereotipat negativë rreth emigrantëve.

Përmes bashkëpunimit me bizneset vendore, liderët vendorë kanë kanalizuar gjithashtu burimet drejt promovimit të sipërmarrjes dhe trajnimit për punë të imigrantëve. Në Auckland, Zelandë e Re, ku një e treta e popullatës ka lindur në një vend të huaj, projekti Omega, frymëzuar nga një iniciativë kanadeze, njeh imigrantë të rinj me mentorë të aftë dhe ofron intershipe të paguara. Në Londër, Projekti Bike riciklon biçikletat e nxjerra nga përdorimi dhe ia jep ato imigrantëve për transport. Ka mijëra projekte të tjera si këto, që ndihmojnë imigrantët dhe refugjatët të ndërtojnë jetë të reja në komunitetet e tyre aktuale.

Edhe më mirë, iniciativat mbeten vetëm në nivel qytetesh individuale. Liderët vendorë dhe autoritete lokale po formojnë aleanca me homologët kudo në botë për të gjetur zgjidhje për probleme të përbashkëta, për të ndarë praktika më të mira dhe për t’i kthyer sfidat e integrimit në mundësi të reja. Për shembull, oficerët e policisë nga Toronto, një qytet shumë multikulturor, kanë trajnuar homologët e tyre nga Amsterdami në afrimin me komunitetin.

Forumi Bashkiak mbi Mobilitetin, Migracionin dhe Zhvillimin, një platformë e mbështetur nga OKB, synon të çojë përpara pikërisht këtë lloj dialogu dhe bashkëpunimi mes kryebashkiakëve të botës, liderëve vendorë dhe autoriteteve rajonale. Lançuar në 2014 në Barcelonë, forumi, që mblidhet çdo vit, operon mbi parimin e qendrave urbane të shëndetshme dhe të qëndrueshme – një përbërës kyç për dinamizmin dhe suksesin e çdo vendi – në lidhje me të drejtat e barabarta, detyrat dhe mundësitë për banorët e vet.

Forumi gjithashtu inkurajon komunitetin ndërkombëtar të angazhohet me qytetet si “aktorë kyçë në diskutimet dhe proceset e vendimmarrjes mbi hartimin e politikave të imigracionit”. Mbi të gjitha, qytetet – që tashmë strehojnë më tepër se gjysmën e popullatës së botës, normë që do të rritet në 66 për qind në vitin 2050 – kanë shumë eksperiencë në integrimin e banorëve të rinj, që vijnë nga një vend tjetër dhe nga zonat rurale.

Problemi është se, pavarësisht trasferimit të fuqisë te qeveritë vendore – një trend i vendeve të zhvilluara që po përhapet në botën në zhvillim – shumë qytete ende operojnë mbi burime dhe autoritet veprimit të kufizuar. Kjo duhet të ndryshojë – një imperativë që Vatikani e theksoi së fundmi. Kur Akademia Papnore e Shkencave lajmëroi se do të organizojë një samit mbi refugjatët dhe migrantët në fund të këtij viti, ajo theksoi se kryebashkiakëve “duhet t’u ofrohet aftësia për të plotësuar nevojat dhe akomoduar të gjitha llojet e migrantëve apo refugjatëve”.

Debatet kombëtare dhe ndërkombëtare rreth migracionit kanë shumë të meta, pasi ato përqendrohen te siguria dhe për pasojë këtë bëjnë edhe politikat që vijnë prej tyre. Nëse autoritetet bashkiake – që kanë ofruar gatishmërinë dhe aftësinë për të arritur integrim në mënyra inovative – do të kishin më tepër pushtet për të hartuar politikat e imigracionit, të gjithë do të përfitonin.

Botuar në Reporter.al

 

 

 

Artikuj te tjere...