Tema mërgimi - Shqiptari i Italisë

Zyrtarë të Ministrisë së Jashtme kanë raportuar sot në Komisionin për punët e jashtme të Kuvendi,  seancë informuese që vjen pas takimit në Athinë të kryetarit, Ilir Meta, me përfaqësues të shoqatave të emigrantëve, të cilët, mes të tjerash, shprehën dhe shqetësimet e tyre për shërbimet konsullore

yrtare te Ministrise se Jashtme gjate raportimit ne komisionTiranë, 25 tetor 2016 - Ministria e Punëve të Jashtme ofron aktualisht rreth 40 shërbime konsullore për shqiptarët që jetojnë jashtë vendit, ku përfshihen legalizim i dokumenteve, aplikim për lënie shtetësie, viza për kalim kufiri, shërbime noteriale e deri tek aplikimet për pasaporta biometrike.

Komisioni i Jashtëm zhvilloi të martën një séancë informuese me zyrtarë të Ministrisë së Jashtme, lidhur me praktikat konsullore dhe shërbimet që ky dikaster iu ofron bashkëatdhetarëve tanë qe jetojne e punojne jashtë. Seanca vjen pas takimit në Athinë që kryetari i Kuvendit, Ilir Meta, zhvilloi me përfaqësues të shoqatave të emigrantëve, të cilët, mes të tjerash, shprehën dhe shqetësimet e tyre për shërbimet konsullore.

Zv/ministri i Jashtëm, Halil Hyseni, në informacionin e paraqitur e konsideroi përmirësimin e praktikave konsullore ndaj bashkëatdhetarëve ‘kryepunë dhe prioritet parësor’ të MPJ-së. Duke u ndalur tek praktikat ndaj bashkëatdhetarëve tanë në Greqi, fokusi tha ai është në tre drejtime:përmirësimin e shërbimit konsullor si tërësi; përfshirjen e tij si pjesë e dosjes se bisedimeve dypalëshe dhe rritjen e efikasitetit te shërbimit të selive konsullore shqiptare në Athinë, Selanik e Janinë.

Duke vënë në dukje përpjekjet e diplomacisë shqiptare në përmirësimin e ketij sherbimi ndaj emigranteve tanë ne Greqi, zv/ministri Hyseni veçoi zgjidhjen e ngërçit të toponimeve, duke ju mundësuar shqiptarëve që jetojnë e punojnë në shtetin fqinj që të pajisen me dokumentacion të vlefshëm në këtë vend.

Gjatë vitit 2015, tha Hyseni, Ministria e Jashtme ka ofruar asistencë për rreth 200 mijë qytetarë jashtë atdheut, 1/3 e tyre në Greqi, ndërsa nga janari i këtij viti e deri tani janë kryer mbi 45 mijë shërbime vetëm nga përfaqësitë tona në Greqi.

Në ndërhyrjen e tij sekretari i Përgjithshëm i MPJ-së, Gazmend Barbullushi informoi për dy projekte: dixhitalizimi i shërbimeve konsullore dhe kalimi i shërbimeve  online, në ato vende ku mundemi. Këto dy projekte kryesore që janë në përfundim e sipër, kemi ambicjen qe nga fundi i dhjetorit t’i kemi në punë. Por, shtoi ai, është dhe një aplikacion shumë i rëndësishëm, i lançuar para një muaji, për platformën smartphone, një aplikacion shumë i rëndësishëm për të cilin shikueshmëria sa vjen e rritet.

Gjatë diskutimeve,  deputeti Bumçi ngriti shqetësimin për rritjen e numrit të azilkërkuesve shqiptarë në Gjermani, ndërsa kryetarja e Komisionit, Arta Dade, tha se ka një rënie drastike të shqiptarëve që i drejtohen Gjermanisë, dhe se tashmë po zhvillohet një proces për rikthimin e atyre që kanë emigruar.

Bashkëbisedim me Ambasadoren e Shqipërisë në Itali Anila Bitri rreth Samitit të Diasporës që do të mbahet më 18-20 nëntor në Tiranë

Ambasadorja dhe ministri i Jashtëm Bushati në takimin “Jam shqiptar” (Romë, 1 qershor 2016)Që kur erdhi në maj e deri tani, Samiti i Diasporës ka shënuar disi këta muaj të parë gjatë të cilëve zonja Anila Bitri mban detyrën e ambasadores së Shqipërisë në Romë. Dalja e saj e parë publike në Romë mes komunitetit shqiptar, ishte pikërisht me rastin e vizitës së ministrit Bushati në takimin “Jam shqiptar” që u mbajt më 1 qershor dhe ndër takimet e para të organizuara nga ajo në ambasadë ishte ai i para pak javëve me një grup grash. Të dyja këto patën një pikë të përbashkët: në qendër të bisedës ishte edhe Samiti i nëntorit. Edhe letra e parë zyrtare që shumë përfaqësues shoqatash, personalitete të shquara shqiptare në Itali morën prej saj ishte ajo që shoqëronte ftesën për në Samit të kryeministrit Rama. Tani, vetëm një muaj nga samiti, e takuam për të mësuar diçka më shumë rreth tij.

Shqiptari i Italisë: Zonja ambasadore, mund të na thoni si po shkojnë përgatitjet?

Ambasadorja Anila Bitri: Samiti i Diasporës që do të zhvillohet muajin e ardhshëm, organizohet nga Kryeministri Rama dhe është aktiviteti i parë i këtij lloji. Samiti do të mbledhë anëtarë të diaporës sonë, të vjetër dhe të re, kudo në botë, përfaqësues të shoqatave të diasporës, njerëz të kulturës, artit, shkencës që kanë bërë emër në vendet ku ata jetojnë dhe punojnë. Samiti është konceptuar si një kuvend gjithëshqiptar, që nga njëra anë do të shërbejë për të njohur më nga afër problemet e diasporës dhe nga ana tjetër, do të hedhë bazat e një komunikimi më të organizuar mes vendit amë dhe diasporës sonë.
Mendoj se është e rëndësishme të nënvizoj se ky do të jetë një aktivitet jopolitik dhe bazohet në parimin e gjithëpërfshirjes. Kush ka kohën, interesin, mundësinë për të marrë pjesë është i mirëseardhur në Tiranë për të marrë pjesë në Samit. Ideja e Samitit është për të ndërtuar një urë solide komunikimi me diasporën dhe për këtë mund të kontribuojë çdo shqiptar, kudo ku gjendet.
Tani, kur ka mbetur më pak se një muaj nga Samiti, përgatitjet kanë hyrë në fazën intensive, po punohet me logjistikën, me agjendën dhe gjithçka tjetër që kërkon një aktivitet i përmasave të tilla.

A shihni interes nga shqiptarët e Italisë rreth kësaj ngjarjeje?

Sigurisht, si një nga komunitetet më të mëdha, më të organizuara dhe me më peshë të diasporës sonë, shqiptarët e Italisë kanë shfaqur interesin e tyre për Samitin dhe do të marrin pjesë në të. Unë besoj se ata do të përfaqësohen me dinjitet në këtë aktivitet, duke sjellë zërin, përvojën, arritjet, problemet dhe kërkesat e gjysmilionë shqiptarëve që jetojnë dhe punojnë në Itali. Ne kemi marrë pyetje të ndryshme nga përfaqësues të komunitetit shqiptar në Itali dhe u jemi përgjigjur. Mendoj se kemi ende pak kohë për ata që do të donin të ishin pjesë këtij Kuvendi, të mos hezitojnë të na kontaktojnë, ne vazhdojme të inkurajojmë pjesëmarrjen e të gjithë të interesuarve në këtë ngjarje.  Unë nuk kam shumë kohë në Romë, dhe ende nuk kam pasur mundësi të takoj të gjitha shoqatat e shqiptarëve, apo përfaqësues me emër të komunitetit tonë në Itali, por gjej rastin të përsëris ftesën për të marrë pjesë në këtë aktivitet.
Samiti është i hapur për të gjithë pjesëtarët e Diasporës dhe kushdo që dëshiron të bëhet pjesë në këtë eveniment historik është i mirëpritur të kontaktojë, përmes ambasadës apo konsullatave tona në Itali, ose në mënyrë të drejpërdrejtë organizatorët. Pjesëmarrja sa më e gjerë do të mundësojë një diskutim të pasur e të njëmendtë për të identifikuar dhe vendosur bashkarisht mbi mekanizmat që duhen ndërtuar për t’i dhënë jetë një marrëdhenie të re. 

Ambasadorja mes të ftuarave të saj për një takim në ambasadë (Romë, 30 shtator 2016)Nga bisedat në komunitet, ndihet njëfarë mosbesimi ndaj samitit, në kuptimin që nuk do të ofrojë gjë. A ka mbërritur edhe tek ju kjo ndjesi mosbesimi?

Mosbesimi ose skepticizmi ndaj një gjëje që bëhet për herë të parë është i kuptueshëm. Aq më tepër po të kemi parasysh se deri më sot ka pasur një hendek të qartë mes fjalëve dhe veprave, kur ka ardhur puna tek diaspora. Emigrantët, dhe diaspora në përgjithësi, mundet të jetë edhe e lodhur nga përsëritja e të njëjtave fjalë nga takimi në takim dhe nga mbledhja në mbledhje.
Por, ne po flasim tani për diçka të re që po bëhet për herë të parë, dhe do të ishte e padrejtë të thuhej paraprakisht se nuk do të ofrojë gjë. Ta shohim, të ndodhë njëherë. Nuk mund të themi nëse uji ishte i ftohtë, ose i ngrohtë pa u futur në lumë.

A keni pasur ndonjë sugjerim nga komuniteti në Itali për t’ua përcjellë organizuesve të Samitit në Tiranë?

Po, në takimet që kemi zhvilluar dhe në kontaktet që kemi patur kemi marre disa sugjerime që lidhen me strukturën e Samitit, apo edhe me peshën e komunitetit shqiptar në Itali në këtë Samit. Këto sugjerime sigurisht që janë përcjellë në Tiranë dhe unë jam e sigurtë që komuniteti shqiptar i Italisë do të ketë të gjitha mundësitë të shprehet për problemet e tij dhe të artikulojë shqetësimet e tij, në përputhje të plotë me peshën dhe vendin që ai ka në kuadrin e diasporës shqiptare në përgjithësi.

Zonja ambasadore, më lejoni të ndaj me ju disa konsiderata mbi të cilat do të ishte me interes për lexuesin të kemi edhe mendimin tuaj.
Samiti i Diasporës, veç emrit të bujshëm, nga aq sa mund të mësohet rreth tij deri më sot, nuk të nxit të shkosh ta ndjekësh. A mund të mjaftojë për të shkuar vetëm trumbetimi se është Samiti i parë i Diasporës?
Siç mund të imagjinojë gjithkush, kur të kërkohet të marrësh pjesë (me paratë e tua, për më tepër) në një takim/veprimtari/kuvend dëshiron të dish më parë se çfarë do të ndodhë/për çfarë e kush do të flasë/çfarë ka për qëllim e nëse do të më jepet mundësia të ndërhyj. Jo të gjitha këto janë të qarta deri tani që flasim.
Nuk janë të paktë ata që bëjnë ironi (nga ç’kemi lexuar në programin që është nisur) me ndërthurjen e 5 minutave që u jepen çdo folësi përfaqësues i diasporës nga vende të ndryshme të botës, “të alternuara nga intermezzo me muzikë tradicionale”. A thua po na mbledhin për festivalin folklorik?
E nderuar ambasadore, po krijohet ideja, uroj të përgënjeshtrohem, që ky Samit i parë, po bëhet për të larë gojën, për të thënë “U krye edhe kjo!”, më shumë për mediat e ambasadat në Tiranë sesa për diasporën. I lënë për vitin e fundit të legjislaturës, ka nga ata që dyshojnë se është menduar si një veprimtari “pre-fushate zgjedhore”, që bëhet për t’u matur pulsin emigrantëve apo për t’i bërë për vete.

Duke i mirëkuptuar, siç e thashë edhe më lart, pyetjet e natyrshme që lindin për një gjë që bëhet për herë të parë, do të thoja se është e padrejtë që një ngjarje të paragjykohet pa ndodhur ende. Deri më sot, jo pa argumente, kemi dëgjuar të thonë se shteti shqiptar nuk ka bërë sa duhet për diasporën. Tani që kemi një përpjekje për të bërë diçka më shumë, ose diçka tjetër, dëgjojmë se ajo bëhet për këtë apo për atë arsye, arsye që nuk më takon mua t’i komentoj.  Dua të nënvizoj se ky është një hap i parë, që nuk do të zgjidhë gjithçka, por që besoj se do të hedhë bazat për një qasje më serioze dhe më të organizuar në të ardhmen.
Jam e sigurtë që në ditët në vijim do të ketë më shumë qartësi për programin, agendën, dhe aspekte të tjera të Samitit për të cilat ju flisni.  Por, paraprakisht mund t’ju them se çështjet e rolit të diaporës në zhvillimin ekonomik, sidomos në zhvillimin e turizmit, çështjet e ruajtes së gjuhës dhe të identitetit shqiptar, çështjet e përmirësimit të imazhit të vendit, çështjet e përfaqësimit të diasporës në diplomacinë shqiptare janë disa nga temat që do të diskutojë ky Samit. Samiti do të jetë forumi i përshtashëm për të diskutuar dhe vendosur së bashku për hapat që do të hidhen për të kryer regjistrimin e qytetarëve shqiptarë kudo ku ato janë, (pasi ne ende nuk kemi një regjistër të qytetarëve tanë jashtë vendit), çka do të hapte rrugën për të ecur gradualisht drejt përmbushjes së të drejtës së votimit për emigrantët tanë, sigurisht kur të kemi mjetet dhe infrastrukturën e nevojëshme për këtë gjë. Po kështu, Samiti do të jetë forumi ku do të flitet për mbrojtjen më të mirë të investimeve të diasporës në atdhe, për koordinimin e punës në fushën e aktiviteteve kulturore që shoqatat shqiptare dhe përfaqësitë diplomatike zhvillojnë, duke shkuar drejt një kalendari të përbashkët. Nuk po zgjatem më tej, por besoj se ka edhe shumë gjëra të tjera për të diskutuar dhe debatuar.
Të gjithë ata që kanë pikëpyetje apo dilema kanë rastin ta vënë në provë qeverinë dhe shtetin shqiptar, të testojnë seriozitetin e angazhimit të tij të sotëm dhe të nesërm ndaj diasporës. E përsëris, fjala është për të ndërtuar ura. Dhe për këtë, të gjithë ne duhet të nisemi nga ajo që na bashkon dhe jo nga ajo që na ndan.

Bisedoi Keti Biçoku
Lexo edhe:
Në nëntor, mbahet në Tiranë Samiti i parë i diasporës shqiptare
Dilema e samitit të diasporës
“Jam shqiptar”, takim i ministrit Bushati me shqiptarët e Italisë
Ministri Bushati në Romë: Shqipëria na përket të gjithëve, është koha për bashkëpunim të ri me diasporën
Shqipëria dhe emigrantët. Bushati: “Ka shumë për të bërë, por jemi në rrugë të mbarë”
Fjalët pa nishan të Presidentit
Presidenti Nishani, takim me përfaqësues të komunitetit
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

“Për të trajtuar shqetësimet dhe problematikat me të cilat ballafaqohet komuniteti shqiptar në Itali” lexohet në ftesën e nisur nga Presidenti. Urohet të jepet edhe ndonjë rrugëzgjidhje e mundshme, pasi u bënë vite që problemet u shtrohen institucioneve shqiptare por bien në vesh të shurdhër

Romë, 10 tetor 2016 - Në Romë për një takim zyrtar (në orën 12.00) me presidentin e Republikës italiane Sergio Mattarella, presidenti i Shqipërisë Bujar Nishani do të takohet sot në mbrëmje me përfaqësues të komunitetit shqiptar në Itali.

“Në vlerësim të rolit madhor të komunitetit shqiptar në Itali, për forcimin e marrëdhënieve mes dy vendeve, si dhe të kontributit të këtij komuniteti për zhvllimin e Shqipërisë, Presidenti Nishani dëshiron që një pjesë të mirë të agjendës së vizitës zyrtare në Itali t’ia kushtojë bashkëbisedimit me përfaqësues të shoqatave shqiptare në Itali”, lexohet në ftesën e nisur nga Institucioni i Presidentit të Republikës.

“Në vazhdën e takimeve të Kreut të Shtetit me diasporën shqiptare në vende të ndryshme të botës, - thotë akoma ftesa – ky takim do të përbënte një mundësi shumë të mirë për të trajtuar shqetësimet dhe problematikat me të cilat ballafaqohet komuniteti shqiptar në Itali, si dhe për të bashkëbiseduar mbi intensifikimin e mëtejshëm të bashkëpunimit të tyre me institucionet shqiptare”.

Takimi i sotëm vjen dy javë pas atij me shqiptarët në Amerikë ku presidenti shprehu kënaqësinë e tij për progresin e komunitetit shqiptaro-amerikan. “Shikon më shumë mjekë shqiptaro-amerikanë të zotë, që kanë karrierë të pasur; shikon gazetarë shqiptaro-amerikanë që janë gjithnjë më aktivë e prezentë me analizat e tyre dhe me ndikimin e tyre në opinionin publik; bizneset shqiptaro-amerikanë janë gjithnjë e më të konsoliduara, media po merr një rol të ri në orientimin e shoqërisë përballë sfidave të reja, gjenerata e re e arsimuar e shkolluar, e trajnuar, në nivelet më të larta shkollore dhe profesionale në Shtetet e Bashkuara, që po bëhet një faktor shumë i rëndësishëm i tërheqjes së vëmendjes nga bota shqiptare po edhe një hallkë lidhëse mes Shqipërisë, Kosovës, SHBA-së dhe botës shqiptare në tërësi” u shpreh ai.

Të njëjtat gjëra mund të thotë pa frikë edhe sonte në Romë, por ka ikur koha për këto pasi 25 vjet emigracion kanë treguar se nuk kanë sjellë asgjë në të mirë të emigrantëve. Do të ishte e udhës të flitet konkretisht për çfarë është bërë e çfarë është në plan të bëhet, apo çfarë ka në dorë institucioni i Presidentit të bëjë e çfarë ka bërë.

Nga 11 prill 2013 në faqen internet të institucionit te Presidentit është shtuar rubrika e re me emrin Diaspora që fton lexuesit të bashkohen me rrjetin “Miqtë e Shqipërisë”. Duhet të vlente jo vetëm që “të evidentojë figurat dhe organizatat më të spikatura të shqiptarëve në diasporë…” por edhe “në evidentimin e preokupimeve dhe problemeve kryesore që kërkojnë një angazhim konkret të institucioneve të shtetit shqiptar për zgjidhjen e tyre”. Do të ishte mirë që sonte presidenti të tregojë (është pamundur ta shohim vetë, pasi faqja ka mbetur njësoj si ditën e parë që është hapur) ç’probleme i janë ngritur nga qytetarët e çfarë është bërë deri më sot për t’u dhënë atyre një zgjidhje?

Plot një vit më parë presidenti Nishani priti në Tiranë përfaqësues të disa shoqatave të rrjetit FARE. I shtruan tema të ndjeshme për komunitetin shqiptar në Itali, e në mënyrë të veçantë mbi të drejtën e votës, mësimin e ruajtjen e gjuhës shqipe në diasporë, mbi nxitjen e kthimit të studentëve shqiptarë që studiojnë jashtë shtetit dhe të emigrantëve në atdhe etj. Do të ishte në interes të të gjithëve që Presidenti Nishani të na tregojë sonte nismat që ka ndërmarrë më për t’u dhënë zë këtyre shqetësimeve të emigrantëve.

Për t’iu kthyer takimit të fundit që Presidenti pati me shqiptarët në ShBA, i pyetur shprehimisht për Samitin e Diasporës, tha: “Më duhet të them me shumë keqardhje se nuk kam asnjë informacion se çfarë është ky samit, kush e organizon, pse e organizon, çfarë temash do të trajtojë, çfarë platforme ka, si do të organizohet, etj. Natyrisht, me keqardhje mund të konstatoj që është anormale që kreu i shtetit të mos ketë informacionin minimal për mënyrën se si do të organizohet, pse do të orgnizohet dhe kur do të organizohet një takim i tillë”.

Dhe për mënyrën si e trajton, duket sikur fton diasporën ta bojkotojë atë. Qeveria ka të gjithë të drejtën që ta organizojë. Ka një problem, që në Shqipëri, si kudo, qeveritë përfaqësojnë parti të caktuara politike. – shprehet ai në një intervistë të dhënë gazetës Illyria - Unë do të dëshiroja që në çdo rast, që diaspora jonë, aq e mrekullueshme dhe e konsoliduar, që ka qenë deri tani, të mos përfshihet në interesat politike të partizanizmit në Shqipëri, të mos kthehet edhe çështja e diasporës në një tjetër gozhdë të ngulur në murin e debatit të panevojshëm politik, në Shqipëri. Kështu që unë personalisht nuk e shoh se mund të bëhem pjesë e një tentative për të keqpërdorur diasporën, në kuptimin partizan dhe politik, aq më tepër që jemi në prag të zgjedhjeve parlamentare, në Shqipëri. Gati, gati, partitë po hyjnë në fushatën elektorale. Madje, një fushatë paraelektorale praktikisht ka filluar nëse i shikon të gjitha debatet që po bëhen…”.

Ndoshta pas takimit me komunitetin shqiptaro-amerikan në ShBA, qeveria e ka lajmëruar Presidentin se çfarë po bën, apo ndoshta ndonjë këshilltar i presidentit i ka kërkuar informacion qeverisë rreth Samitit, sepse është më e udhës të bashkëpunojnë pushtetet e Vendit mes tyre se sa të vihen kundër njëri tjetrit publikisht e të bëjnë pak a shumë thirrje të hapur të bojkotohet tjetri. Për të mos detyruar shqiptarët të humbasin krejtësisht shpresën në institucionet e vendit të tyre.

Është e natyrshme të mendohet se Samiti i Diasporës që mblidhet në nëntor, as një vit nga zgjedhjet e reja parlamentare, lë vend për dyshime se bëhet sa për të larë gojën, më shumë për ta shënuar si ngjarje të madhe, si spektakël për “ndërkombëtarët” e televizionet, apo më keq akoma si një rast i shkëlqyer për të nisur fushatën elektorale mes emigrantëve sesa si mundësi e mirëfilltë për shtrim problemesh ku të bazohen nisma ligjore e ekzekutive në të mirë të emigrantëve. Të gjitha këto vërejtje qëndrojnë për Samitin, që është i pari në llojin e vet për Shqipërinë, ndaj ndoshta i duhet dhënë pak besim. Por që Presidenti të thotë se diaspora nuk duhet të përfshihet “në interesat politike të partizanizmit në Shqipëri” dhe se ai personalisht nuk mund të bëhet pjesë “e një tentative për të keqpërdorur diasporën, në kuptimin partizan dhe politik, aq më tepër që jemi në prag të zgjedhjeve parlamentare, në Shqipëri” lë shije të hidhur. E të bën të mendosh që edhe vetë Presidenti, nuk bën tjetër, veçse të njëjtën gjë për të cilën akuzon organizuesit e Samitit, kërkon t’u japë ngjyrime politike problemeve të diasporës. Të lë të mendosh edhe se takimi vetëm një muaj para Samitit bëhet pikërisht që ai të shprehë opinionin e tij kundër. Të shtyn edhe të ngresh pyetjen: Kush duhet të organizojë në Shqipëri një aktivitet për diasporën, ku të ngrihen probleme para atyre që kanë në dorë edhe zgjidhjet, pa lindur dyshimi se do të marrë ngjyrim politik?

Ndoshta konsideratat e mësipërme do të përgënjeshtrohen nga ajo çka Presidenti do të na thotë këtë mbrëmje. Njësoj si për samitin e nëntorit, nevojitet pak besim edhe për takimin me Presidentin.

K.B. / Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

Lexo edhe:
“Miqtë e Shqipërisë”, nisma e presidentit Nishani për emigrantët
“Unë votoj”. Shqiptarët e Italisë i kërkojnë presidentit të drejtën e votës

 

 

 

Ambasada e ShBA-së në Tiranë në profilin e saj Facebook ofron çdo javë edicionin “Pyesni Konsullin”, me qëllimin që kush dëshiron të vizitojë Shtetet e Bashkuara apo të shkojë atje për të jetuar “të ketë informacion të saktë dhe të përditësuar”

Tiranë, 14 shtator 2016 - Në një postim pasditen e djeshme në Facebook, Ambasada amerikane në Tiranë njofton hapjen e edicionit “Pyesni Konsullin” që është një përmbledhje pyetjesh dhe përgjigjesh të përzgjedhura, të përgatitura nga Seksioni Konsullor lidhur me tema në interes për qytetarët shqiptarë, që dëshirojnë të vizitojnë, apo të jetojnë në Shtetet e Bashkuara”.

Ambasada e ShBA-së shpjegon se me këtë rubrikë duan t’u ofrojnë aplikantëve “një informacion të saktë dhe të përditësuar”.

Pyetjet për Seksionin Konsullor mund të bëhen në Facebook në anglisht ose në shqip. “Para se të postoni pyetjen tuaj në “Pyesni Konsullin”, - sqarohet në njoftim - vizitoni Pyetjet e Shtruara më Shpesh (FAQ) në faqen e internetit të Ambasadës Amerikane për të parë nëse pyetjes tuaj tashmë i është dhënë përgjigje”.

Në edicionin e kësaj jave flitet për Lotarinë amerikane. Për programin DV-2017, “vizat për nuk mund të lëshohen pas 30 Shtatorit 2017” ndaj u kërkohet të interesuarve “të kontrollojnë statusin e tyre të aplikimit”. Flitet edhe për Lotarinë e ardhshme dhe u kujtohet të interesuarve që “regjistrimet për DV-2018 fillojnë më 4 Tetor 2016, ora 18:00, ora lokale e Shqipërisë dhe mbyllen më 7 Nëntor 2016, ora 18:00, ora lokale e Shqipërisë. Ju mund të aplikoni tek dvlottery.state.gov në këtë periudhë”. Rreth këtyre temave por edhe rreth çështjesh të tjera konsullore, ftohen të gjithë të bëjnë pyetje.

 

Për 25 vjet, takime pa bereqet ka pasur aq shumë, sa tani ato jo vetëm të lodhin, por me kotësinë e tyre mund edhe të të ofendojnë. I tillë mund të konsiderohet edhe ai me Presidentin e Republikës zotin Bujar Nishani.

Nga takimi i Presidentit me përfaqësues të komunitetit shqiptar në Itali. Romë, 10 tetor 2016. Foto e president.al

Edhe pse pritshmëria nuk ishte e lartë, gjithsesi një fije shprese ekzistonte se mund të përgënjeshtronte paragjykimet që e paraprinë. Por ajo çka u tha në takim, përkundrazi, përforcoi idenë se veprimtari të tilla me politikanët shqiptarë po kthehen në humbje kohe.

Presidenti erdhi, takoi Presidentin italian e meqë ishte, takoi edhe përfaqësues nga komuniteti. Për t’u thënë sa të rëndësishëm janë italo-shqiptarët për Shqipërinë, sa shumë mund t’i japin asaj, njësoj siç u kish thënë para ca ditëve përfaqësuesve të komunitetit shqiptaro-amerikan; për t’u treguar sa mirë janë integruar e që jetojnë nga të katër anët e Italisë (ishte e nevojshme t’ua thonte ai këto gjëra?); për t’u thënë që një grup mjekësh shqiptarë nga Amerika kanë vendosur të shkojnë në Shqipëri të japin kontributin e tyre falas (e shqiptarët e Italisë, në ç’fushë mendojnë të japin kontributin e tyre falas për mëmëdheun?); për t’u kujtuar të pranishmëve kohët e largëta kur ndiqej Sanremo, fshehurazi por me pasion, në Shqipërinë komuniste; për t’u folur për situatën e Shqipërisë lidhur me korrupsionin e naftën (?) etj. Foli rreth treçerekore për të përfunduar me ftesën për të pranishmit për “komente, pyetje apo kuriozitete”.

Nga salla, ku të pranishëm ishin – të gjithë në këmbë gjatë gjithë kohës – një grup përfaqësuesish të shoqatave të forumit FARE nga veriu i Italisë, shqiptarë nga Roma dhe shumë nga personeli i ambasadës, e mori fjalën Esmeralda Tyli për t’i kujtuar presidentit të drejtën e votës (që ai as nuk e përmendi gjëkundi në mëse 45 minutat që foli), Roland Jaçe që i kërkoi t’u nisë një mesazh ligjvënësve në mënyrë që të marrin mbi vete përgjegjësitë lidhur me çështjet e diasporës. Foli edhe dikush tjetër, që të më falë që nuk ia mësova dot emrin, që sidoqoftë nuk tha gjë me rëndësi për komunitetin por thjesht ia ndjeu zemra t’i thurte lavde mikut të madh. Pas tre ndërhyrjeve nga salla presidenti nuk e mori më fjalën.

Për t’i rënë shkurt, kush dëshiron të lexojë ç’tha presidenti (apo më mirë akoma, një version të zbukurar të fjalës së tij) mund të shkojë në faqen zyrtare të institucionit: Presidenti Nishani takohet me përfaqësues të shoqatave shqiptare në Itali. Ndërsa ndërhyrjet nga komuniteti i përcjell të plota Rando Devole në shkrimin e tij Kur ka probleme sintonizimi në revistën online Peizazhe të Fjalës.

Çfarë mbeti nga ai takim? Bindja që u humb kohë kot. Do të ishte e udhës që emigrantëve t’u kursehen të tilla aktivitete, që lajmërohen si bashkëbisedime por të tilla nuk janë. Që duhet të trajtojnë çështje të diasporës por që as përmenden gjëkundi. Emigrantët përsërisin prej vitesh të njëjtat gjëra: e drejtë vote për emigrantët, para së gjithash, politika për ruajtjen e gjuhës e lehtësimin e mësimit të shqipes jashtë vendit etj. E kush vjen, zakonisht në kohë fushate, e nis gjithnjë nga e para: na bën ca histori, pastaj ca premtime e mirutakofshim sërish.

Në takimin në fjalë, Presidenti nuk tha një fjalë për përpjekjet e bëra deri më sot për çështje të diasporës, përveç takimeve me përfaqësues të tyre. Asnjë fjalë për ndonjë nismë të ndërmarrë pas këtyre takimeve, siç ishte edhe ai i para një viti me përfaqësues shoqatash të forumit FARE që shkuan në Tiranë për t’i shtruar Presidentit e institucioneve të tjera një sërë kërkesash, mbi të gjitha, atë për të drejtën e votës.

Presidenti nuk foli për Samitin e për ngjyrimin politik që mund të ketë, siç ishte shprehur hapur në një intervistë në Amerikë para pak ditësh. Ai, të paktën publikisht, nuk tha gjë, por pjesëtarë të stafit të tij, në muhabet e sipër me kë kërkonte të dinte diçka më shumë apo që bënte vërejtje rreth takimit që akoma nuk kish përfunduar, nuk e fshehën aspak shpërfilljen për Samitin e nëntorit të organizuar nga “ata” të Qeverisë.

Me gjithë respektin për institucionin e Presidentit, duhet thënë që takime si ai i pasdites së 10 tetorit, janë të kota e mund të perceptohen si fyese për emigrantët (aty kishte persona që vinin nga larg, që kishin bërë orë rrugë. Për të dëgjuar çfarë?). Ose përfaqësues të diasporës të mblidhen për t’u marrë vërtet mendim apo për t’u dhënë ndonjë lajm mbi hapa konkrete të hedhura, ose politikanët e institucionet tona të mos lodhen fare e të lënë emigrantët në punën e vet.

Meqë i kanë shumë për zemër shqiptarët në mërgim, mund të takohen me përfaqësues të tyre për sebepe: festat e nëntorit, ato të fundvitit, ndonjë ceremoni dekorimi, e të tjera si këto. Kur pritshmëria për ndonjë rrugëzgjidhje është zero, edhe historitë e të shkuarës rreth Sanremove apo kur Al Bano vine për të kënduar në Tiranë kujtohen me kënaqësi.

Keti Biçoku

 

Është e qartë, nga ky vend nuk duan të ikin vetëm ata më hallexhnjitë. Nga këtu tashmë po ikën edhe shtresa e mesme, mjekët, inxhinierët, veterinerët e agronomët.
Nuk janë njerëz që duan thjesht një vend pune dhe pagë më të mirë, por njerëz që duan të jetojnë në një shoqëri më të drejtë, në një vend ku sundon barazia dhe rregulli, ligji dhe drejtësia, konkurenca e barbarët, aftësia dhe garancia për punën e jetën. Kërkojnë të jetojnë në një vend më nornal, më të pastër, më qytetar, më të denjë, më të kulturuar.
Nga Mentor Kikia

4 Tetor fillon aplikimi për llotarinë amerikane. Besoj se do të jemi më shumë se vitin e kaluar. Edhe unë do ta provoj…

Dy ditë më parë takova dy mjekë të rinj, që kanë vetëm 2 vjet që kanë filluar punë. Kishin vendosur të hiqnin dorë nga specializimi dhe përpjekjet për të ndërtuar jetën këtu.“Po paguajmë kursin e gjermanishtes, dhe qëllimi i vetëm është të ikim”. U trondita sesi dy njerëz që kanë një profesion kaq të admirueshëm e të lakmueshëm, kishin marrë këtë vendim. “Gjermanishten po e mësojnë pedagogët tanë dhe mjekët e vjetër të QSUT-së dhe Spitalit Ushtarak, që duan të ikin para nesh, e jo më ne”.

Është e qartë, nga ky vend nuk duan të ikin vetëm ata më hallexhnjitë, ata që opozita thotë se janë pa bukën e gojës. Nga këtu tashmë po ikën edhe shtresa e mesme, mjekët, inxhinierët, veterinerët e agronomët… Ata, specialistët, për të cilët bërtet qeveria çdo ditë, se ka nevojë tregu i punës. Ne duhet të kuptojnë se jemi në kushtet e një shpërnguljeje masive të popullisë, pavarësisht se nuk ka nga pas ushtarë që u vënë zjarrin shtëpive. Pavarësisht se nuk janë ngarkuar karvanët, fakti që gati gjysma e popullsisë rezidente është gati të marshojnë, është një tragjedi kombëtare.

Dhe mos pranoni që qeveria të thotë se kjo është normale, se edhe holandezët punojnë në Belgjikë e belgët në Francë. Kjo nuk është liri pune, kjo është arrati, ikje për të mos u kthyer më.

Po pse?

Këta nuk janë njerëz që duan thjesht një vend pune dhe pagë më të mirë, por njerëz që duan të jetojnë në një shoqëri më të drejtë, në një vend ku sundon barazia dhe rregulli, ligji dhe drejtësia, konkurenca e barbarët, aftësia dhe garancia për punën e jetën. Kërkojnë të jetojnë në një vend më nornal, më të pastër, më qytetar, më të denjë, më të kulturuar. Nuk është thjesht varfëri! Nuk është thjesht mungesë shprese! Është edhe më keq.

Pjesa dërrmuese e shoqërisë, mbi 90% e saj, ndodhet sot nën diktatin, prepotencën dhe arrogancën e 10 për qindëshit tjetër. Të asaj pjese që zotëron 95% të parasë dhe pronave, asaj që zotëron pushtetin politik dhe ekonomik, asaj që zotëron minierat dhe naftën, bregdetin dhe rrugët, shëndetësinë dhe energjitikën.

Shqiptarët, me dhe pa shkollë, me dhe pa punë, me dhe pa profesion, duan të ikin nga vendi i tyre. Duan të ikin sepse nuk e ndiejnë më vendin e tyre. Duan të ikin sepse kanë kuptuar se e kanë të vështirë, gati të pamundur të ndryshojnë gjë më dhe i janë dorëzuar ikjes. (Gazeta TemA)

Lexo edhe:
Lotaria amerikane. Rreth 200 mijë shqiptarë aplikuan tetorin e vitit 2015  

 

Në ditët e përkujtimit të Nënë Terezës një skenë faustiane e punës së përbashkët njerëzore do ta kënaqte më shumë atë sesa ceremonitë përkujtimore. Ajo la posaçërisht për bashkatdhetarët një porosi largpamëse: "Po të doni më shumë njëri-tjetrin do të doni kombin." Vetëm kur kjo e vërtetë e thjeshtë të prekë ndërgjegjen tonë mund të quhemi komb i shpëtuar, njerëz të shpëtuar”
nga Donika OMARI  - botuar në Bota Shqiptare nr. 95, nëntor 2003

Personalitete të mëdha të shekullit IX e kanë quajtur shekullin XX si një të ardhme ku, falë përparimit të jashtëzakonshëm në fusha të ndryshme të veprimtarisë njerëzore, arsyeja do të triumfonte mbi paragjykimet. Në shumë drejtime ata kishin të drejtë. Ndër të tjera që një grua të arrinte një njohje e vlerësim ndërkombëtar siç është rasti i Nënë Terezës, kjo mund të ndodhte vetëm në shekullin XX, falë natyrisht edhe përparësive të komunikacionit që ofron koha jonë.

Shekulli XX ka shënuar përparime, zbulime, zhvillime të hatashme në shkencat, teknologji, në mendimin njerëzor. Falë këtyre arritjeve jeta e njeriut është bërë më e gjatë dhe më e lehtë materialisht. Shoqëria e konsumit e shtyn njeriun të priret për të arritur me çdo kusht e sa më shpejt mirëqenien e lumturinë. Të gjithë lakmojnë të jetojnë mes rregullit, pastërtisë, shëndetit, të jenë të rrethuar me gjëra të bukura, të shijojnë përparësitë materiale të kohës sonë. Dhe ja ku del një grua e thjeshtë dhe i lë mënjanë të gjitha këto e, duke iu përgjigjur thirrjes së idealit të saj, zgjedh përkundrazi të jetojë mes varfërisë më të skajshme, mes sëmundjeve e fatkeqësive, erërave mbytëse të plagëve, lodhjes deri në rraskapitje, vetëm një hap larg vdekjes, dhe kjo zgjedhje e saj ka vlerën e një revolucioni.

Natyrisht që heronj të tjerë të njerëzimit kanë bërë zgjedhjet e tyre; shkencëtarë të mëdhenj, burra shteti të shquar, artistë që na mahnisin. Njerëzimi u është mirënjohës për ndihmesën që kanë dhënë për zbutjen, ngritjen, pasurimin e shpirtit njerëzor. Por ajo që na duket unikale te Nënë Tereza është masa e dashurisë së saj, ai përkushtim i plotë dhe ai mohim total i vetvetes në shërbim të tjetrit.

Kushtet që bënë të mundur dukurinë Nënë Tereza qenë shpirti i saj i ndjeshëm, brumosja me mësimet e larta të fesë së saj e me traditat e familjes që kishte ruajtur virtytet më të mira të kombit shqiptar, si edhe India. Gonxhe Bojaxhiu, një vajzë gazmore që u rrit e rrethuar nga dashuria e harmonia familjare, e mësoi qysh në vegjëli se vuajtja e të tjerëve i përkiste edhe asaj. Po as ajo vetë nuk do ta merrte me mend se deri në ç'shkallë flijimi do ta shpinte më vonë të kuptuarit se vuajtja e të tjerëve i përkiste krejtësisht asaj. Për të arritur në këtë absolutizim të përkushtimit e ndihmoi India.  Askund tjetër nuk shfaqej vuajtja në pamje më të dhimbshme e më poshtëruese për njeriun. Nga ana tjetër ajo rronte në një vend, udhëheqësi shpirtëror i të cilit, Gandi, thoshte: "Unë dhe ti jemi një gjë e vetme. Po të bëra keq ty, kam lënduar veten." India e kuptoi përshpirtërinë e Nënë Terezës. Ajo ia hapi dyert dhe zemrat.Si me magji përpara kësaj gruaje të vogël binin të gjitha pengesat. Të gjithë bëheshin më të mirë përpara saj, tërhiqeshin, kujtoheshin ku bie mëshira e dhembshuria dhe jepnin, jepnin.

Ka një kulturë të të dhënit, që motivohet me përsiatje intelektuale. Psh. një arsye për të dhënë është që të mbushësh zbrazëtinë shpirtërore që mund të të krijohet nga kamja e tepërt.

Por ç`quhet të kesh tepër? Thoshte shën Jeronimi: "Në gjithçka që në të veshur a në të ngrënë kapërcen të domosdoshmen, ne jemi borxhlinj" Ndërsa Nënë Tereza nuk kishte nevojë të shpjegonte se pse duhet dhënë. Shembulli i asaj që e kishte dhënë vetveten pa asnjë kusht - dhe në ato kushte - fliste vetë.

Po Nënë Tereza jonë kishte edhe një shpirt poetik. Të thjeshta e plot ndjenjë, poezitë e lutjet e saj kanë cilësinë thelbësore të artit: janë të vetvetishme , burojnë natyrshëm. Si një nënë e vërtetë e njerëzimit merr në mbrojtje bujkun e ushtarin e të burgosurin, falënderon Zotin që pranë saj ka myslimanë e indu e që ka miq aq të shtrenjtë mes tyre, lutet që të jenë të bekuara paratë që harxhohen për të veshur të zhveshurin e për të ushqyer të uriturin, lutet për paqen, falënderon për dashurinë.Cili poet do të guxonte të përmendte paratë në poezi pa iu trembur rënies në prozaizëm?  Është e dhimbshme të kujtosh se më vështirë se kudo Nënë Tereza e pati në vendin e vet. Kam pasur fatin të isha e pranishme në disa nga ardhjet e saj në Shqipëri. E paharruar më ka mbetur në kujtesë ceremonia e dhënies së Çmimit të Republikës. Sa pak e kuptonin Nënë Terezën ata që po ia jepnin çmimin. Dy mendësi që rrinin në skaj të njëra -tjetrës: Njëra e mbyllur, mosbesuese, armiqësore dhe përjashtuese ndaj të tjerëve. Tjetra e hapur, plot dashuri e solidaritet ndaj të tjerëve, e gatshme të flijohej për ta.Nga njëra anë kulti i vetvetes, nga ana tjetër kulti i dashurisë. Por sot a kemi arritur ta kuptojmë ne më në fund Nënë Terezën? Ta kuptosh do të thotë të bëhesh i ndërgjegjshëm për mesazhin shpëtimtar të saj që është: mëshira, si edhe për filozofinë e saj të thjeshtë, që është: dashuria në veprim.

Stili i punës së saj është: pak fjalë shumë veprime konkrete pozitive. Te ne më shumë se kudo është i domosdoshëm ky stil pune: më pak fjalë e më shumë veprime të përbashkëta që do të na shpien drejt bashkimit. Se siç thoshte Nënë Tereza: "Shqipëria bëhet duke punuar së bashku."Le të përfytyrojmë pak: katër bashkësitë fetare që ndërmarrin bashkarisht ngritjen e një shkolle, azili, apo spitali, ku të vihet tabela: Ngritur me ndihmesën dhe punën e përbashkët të bashkësive myslimane, ortodokse, katolike dhe bektashiane. Le të vazhdojmë:Partitë politike dhe organizatat e ndryshme dhe aq të shumta që ndërmarrin së bashku veprimtari për të dhënë ndihmesë në përballimin e problemeve të vendit. Në ditët e përkujtimit të Nënë Terezës një skenë faustiane e punës së përbashkët njerëzore do ta kënaqte më shumë atë sesa ceremonitë përkujtimore.

Ajo la posaçërisht për bashkatdhetarët një porosi largpamëse:"Po të doni më shumë njëri-tjetrin do të doni kombin." Vetëm kur kjo e vërtetë e thjeshtë të prekë ndërgjegjen tonë mund të quhemi komb i shpëtuar, njerëz të shpëtuar. "Njeriu i heshtur, që punon pa u lodhur, rrallëherë qëllon të ketë biografi tërheqëse", thotë diku Cvajgu. Ndërsa biografia dhe vepra e Nënë Terezës nuk pushon së na tërhequri, nuk pushon të na habisë dhe emocionojë.  Sepse e gjithë jeta e saj është një betejë e paparë, e përmasave të asaj të Shën Françeskut, kundër egoizmit, për të arritur harrimin e vetvetes, përuljen. Ndërsa lexon për jetën e saj, të krijohet përshtypja se as ajo vetë nuk ia njihte vetes ato cilësi të jashtëzakonshme që i lejuan të bëhet Nënë par-excellence e njerëzimit. Me një zemër të apasionuar, e mençur, praktike, këmbëngulëse, e aftë për flijim, e aftë për besim të palëkundur, por mbi të gjitha e thjeshtë dhe e përulur, të gjitha këto cilësi pati rastin t`i vërë në provat më të pamundura, duke mos kërkuar mirënjohje ose, aq më pak, lavdi për vete. Ajo nuk e kërkoi lavdinë, ia dhanë të varfrit e saj dhe ia njohëm ne, njerëzit e pjesës tjetër të botës të lidhur fort pas rehatit e egoizmit tonë, që na hyjnë tmerri e dridhmat vetëm ta mendojmë se si mund të pastrohen plagët e një lebrozi. "As për një milion dollarë nuk do ta bëja këtë punë,"- i tha njëherë një gazetar. "As unë", iu përgjigj ajo me dy fjalë. Asnjë fjalë të tepërt nuk gjen në këshillat që u jep motrave të urdhrit. Ato janë sentenca të vërteta. Kundër pesimizmit i pëlqen të përdorë fjalën e urtë: "Më mirë të ndezësh një qiri se të mallkosh errësirën." Për t`iu kundërvënë apatisë dhe disfatizmit këshillon: "Duhet vepruar sikur gjithçka të varet nga ne…të tjerat lërja Zotit." Kundër mendjemadhësisë: "Po të gjunjëzohesh në lutje, do ta ndiesh veten më pak të përfryrë, pra më të lehtë."Kundër papërgjegjësisë dhe përtacisë: "Gjithkush bëhet i shenjtë kur kryen mirë detyrën e vet." Me një qartësi të habitshme, e ndihmuar nga një intuitë e thellë, di të kapë kuptimin e fshehtë të gjërave dhe, duke zotëruar mençurinë më të lartë, atë të zemrës, kap thelbësoren dhe e shpreh me fjalë thelbësore: Vetëm duke harruar vetveten e gjejmë përsëri. Varfëria është liri. Kisha jemi ne: unë dhe ti.

Spiritualiteti i Nënë Terezës nuk harron kurrë kërkesat e trupit: "Më parë u duhet përgjigjur nevojave trupore të njerëzve, pastaj tu ofrohet Krishti". Na kujton materializmin latin: Primo vivere deinde filosofare. Këshillat e saj shërbejnë si terapi për një shëndet të mirë: Po të buzëqeshësh e ndien veten më mirë. Po të ecësh ruan freskinë tënde. Po ta ushqesh fenë tënde me lutje të vijnë prapë fuqitë.

Ajo e di që nuk mund të bëjë kushdo gjëra të mëdha dhe këshillon motrat të jenë besnike në gjërat e vogla. Në bukurinë e jashtme, në parapëlqimin për njerëzit e pashëm, për veshjet e shtëpitë e bukura dhe për stolitë sheh një kurth për shpirtin, sepse mund të ngjallin zilinë, lakminë, mospranimin e shëmtisë fizike të tjetrit, neverinë për deformimet e tij trupore. Prandaj shkon në ekstrem: zgjesh veshjen më të thjeshtë, nuk pranon asnjë stoli as në shtëpi. Bukuria për të duhet të jetë krejtësisht e brendshme. Është një sfidë ndaj sipërfaqësisë njerëzore deklarata e saj për lebrozët se janë të bukur. Sidoqoftë nuk harron kurrë të jetë realiste, të njohë e të kuptojë kufijtë e secilit: Një gruaje indu, që ndërsa ofrohej të punonte si vullnetare, i rrëfehej se nuk bënte dot pa sarit lluksozë dhe se muaj për muaj blinte nga një që kushtonte 800 rupi, i sugjeron: "Herën tjetër bli një me 500 rupi dhe me 300 të tjerat bliju sari të varfrave." Pa ca kohësh ajo grua filloi të blinte sari për 100 rupi dhe pjesën tjetër ta falte për bamirësi. Dhe iu rrëfye Nënë Terezës se jeta e saj kishte ndryshuar kryekëput.

Ne po mbajmë sot këtu një konferencë shkencore për të. Por mund të pyetet: Ç`lidhje ka me shkencën një grua që nuk bëri ndonjë zbulim shkencor, që nuk pati lidhje me mjedise e personalitete të mirëfillta shkencore, por që bëri pjesë në atë kategori shoqërore që ka zgjedhur t`i shërbejë njerëzimit nëpërmjet së mbinatyrshmes?

E megjithatë kjo grua e thjeshtë, pa ndonjë përgatitje e kulturë të veçantë, diti ta njohë shpirtin njerëzor më mirë se psikologët më të shquar, pa qenë mjeke e madhe diti të shërojë njerëz, pa qenë poete e madhe shkroi poezi me një ndjenjë njerëzore të hollë, pa qenë financiere e madhe diti të menaxhojë miliona, pa qenë diplomate e madhe mundi të hapë të gjitha dyert, pa qenë dietologe na mësoi si rrohet me përkorje një jetë e gjatë, pa qenë specialiste e edukimit fizik na mësoi dobinë e të ecurit… Ndërsa ecja e saj do të vazhdojë në përjetësi.

Mendoj se njerëzimi ndien nevojë herë pas here për shfaqjen e personaliteteve të tilla. Pyetjet e vështira ekzistenciale, që nuk gjejnë përgjigje, përballimi i idesë së pafundësisë së universit, përpara të cilit njeriu ndien pafuqinë, vogëlsinë, kotësinë e vet, ankthet, frikërat dhe pasiguritë përpara së panjohurës, por edhe tmerri përballë vetë egoizmit të vet, të gjitha këto e shtyjnë të kërkojë një strehë sigurie për t`u mbrojtur madje edhe nga vetja, të krijojë pra Zotin. Por që të vazhdojë të besojë në të, i duhen dëshmi konkrete herë pas here. Prandaj kemi figurat e Mojsiut, të Krishtit e të Muhametit, që frymëzojnë gjatë shekujve përtëritës të besimit. Thoshte Nehrui: "Të ishin të gjithë të krishterët si Nënë Tereza të gjithë do të bëheshin të krishterë." Zoti do të ekzistojë sa kohë të ekzistojnë figura të tilla që e dëshmojnë atë (pra idenë e dashurisë, të mëshirës) me një dashuri e mëshirë totale.

Është interesante të vihet re se edhe vetë Nënë Tereza përmend më shumë të dytin e Trinisë së Shenjtë, Krishtin, njeri të gjallë pra, me mish e kocka, sesa Zotin, që është një ide, një parim. Siç del nga njëri prej botimeve të fundit për të: "E fshehta e Nënë Terezës", në ndonjë prej letrave të saj, ajo rrëfehet se ia përshkon shpirtin ndonjëherë mendimi i mosqenies së Zotit. Te Krishti, ama, nuk dyshon kurrë. Atë e ka si njeri shumë të dashur të familjes, me të shkëmben mendime, i kërkon këshillë. E jashtëzakonshmja e shoqëroi Nënë Terezën edhe pas vdekjes. Në varrimin e saj, për këtë të krishtere u krye bashkë me ritin katolik, edhe ai mysliman, budist, induist si edhe grupimesh të tjera fetare, çka ndodh për herë të parë në historinë shumëshekullore të feve.

Edhe me praktikat e shenjtërimit ajo po tregon se madje në radhën e shenjtorëve është e jashtëzakonshme. Sepse lumnimi që ka zgjatur më pak deri më sot, ai i themeluesit të urdhrit Opus Dei: Hozemaria Eskriva de Balaguer, ka qenë 17 vjet pas vdekjes. Për Shën Terezën dë Lisië, nga e cila mori emrin Tereza e Kalkutës, u desh të pritej 25 vjet.

Por le të dëgjojmë ç`thotë vetë Nënë Tereza për shenjtërinë e saj: "Në u bëfsha ndonjëherë shenjtore, me siguri do të jem një shenjtore që bën mungesa: se do t'ia mbath vazhdimisht nga parajsa që të shkoj e t'u ndez dritën atyre që janë në errësirë".

Kur ne shqiptarët të fillojmë ta ndiejmë si një vuajtje vetjake të përditshme përçarjen tonë, mosmarrëveshjet tona, do të ndërgjegjësohemi për errësirën ku jemi të zhytur shpirtërisht. Do të jetë fillimi i katarsisit.

Artikuj te tjere...