Tema mërgimi - Shqiptari i Italisë

Me siluetën e saj të brishtë, të mbështjellë me një pelerinë prej pambuku të bardhë, me shirita ngjyrë blu, Nënë Tereza është bërë simboli i ndihmës për "më të varfrit e të varfërve", të cilëve ajo u kushtoi jetën e saj. Gjashtë vjet pas ndarjes nga jeta, në vitin 2003, ajo u shpall “E Lumturuar” nga Papa Gjon Pali i II, një moment që i hapi rrugë shenjtërimit të saj që do të bëhet nesër, më 4 shtator 2016

Angje Gonxhe Bojaxhiu, që më vonë e ndryshoi emrin në Nënë Tereza u lind në Shkup, më 1910 nga prindër shqiptare. Që në moshën 12 vjeç kishte dëshirë të bëhej misionare "për të përhapur mesazhin e dashurisë së Krishtit". Në moshën 18 vjeç hyri në urdhrin e motrave të Notre-Dame de Lorette, në Dublin, që punonte me arkipeshkvinë e Kalkutës.

Nënë Tereza nuk mund të braktiste urdhrin e saj pa pëlqimin e arkipeshkvit të Kalkutës, Ati Ferdinand Periers, i cili nuk e vlerësonte sa duhet. "Është një fillestare që nuk do të ishte në gjendje të ndizte si duhet një qiri", mësohet të ketë thënë prelati.

Nëna e saj superiore në Dublin dhe Papa kishin më shumë besim tek ajo. Dhe në fillim të vitit 1948, ajo lejohet të largohet nga urdhri.Bëhet atëherë Nënë Tereza për nder të shenjtores franceze Sainte-Terese e Lisieux dhe vendoset në barakat e Kalkutës, në Indi, ku në vitin 1950 themeloi urdhrin e saj të murgeshave të quajtur Misionaret e Bamirësisë. Nga ajo kohë iu dedikua tërësisht të varfërve.

Në vitin 1952, takimi me një grua të braktisur që po jepte shpirt mbi një trotuar në rrugët e Kalkutës, me këmbët të brejtura nga minjtë, e bënë atë të ndërmerrte një nga detyrat për të cilat ajo u admirua më shumë, kujdesin për njerëzit duke dhënë shpirt.

Siç ka kujtuar Nënë Tereza "e morëm këtë grua në shtëpinë tonë, ku e ndihmuam shumë. Pas pak orësh ajo u nda nga kjo botë, por vdiq ne paqe. Sa ishte gjallë nuk pushoi së uruari për ndihmën që i kishim dhënë. Unë mund ta ndihmoj një njeri qe te vdes ne paqe dhe me dinjitet".

Pas këtij rasti kritikoi ashpër autoritetet e Kalkutës dhe arriti të siguronte një ndërtesë të shekullit të XIX, pranë tempullit Kali, Perëndesha hindu e vdekjes. Atje do të priste të gjithë ata që vuanin nga tuberkulozi, nga dizenteria, ose tetanosi, të cilët nuk i pranonin spitalet. Për 40 vjet, më se 30 000 persona vdiqën atje. Për Nënë Terezën, garantimi i "një fundi të denjë" për ata që kanë "jetuar si kafshë" është një detyrë.

Krahas kësaj, misioni i saj punonte në ndihmë të strehimit të fëmijëve të braktisur në gjithë botën, kurimit të leprozëve, në ndihmë viktimave të Sidës,  dhe kishte hapur një qendër për ta në Shtetet e Bashkuara.
E veshur gjithnjë me mantelin e bardhë me shirita blu të urdhrit të Misionareve të Bamirësisë, Nënë Tereza e kishte zakon të thoshte se vepra e jetës së saj nuk ishte veçse "një pikë lehtësimi në një oqean vuajtjesh". Por, shtonte ajo, "nëse kjo pikë nuk ekzistonte, ajo do t'i mungonte detit".

Në shtëpinë e Lowe Circular Road, një rrugë e vogël në qendër të Kalkutës, ajo bënte jetën e thjeshtë të postulateve të kongregacionit të saj, merrte pjesë në punët shtëpiake të komunitetit. Dhoma e saj e vogël ishte e mbushur me dosje dhe libra fetarë, të vetmit që ajo pranonte të lexonte.

E lidhur me vlerat më tradicionale të Kishës, besimtarja kishte siguruar një ditë se nëse do të kishte jetuar në periudhën e Galileut, ajo do t'i kishte dhënë të drejtë Kishës kundër tij. Ajo kundërshtonte gjithnjë të gjitha format e abortit.
Grua e vendosur, e guximshme, pragmatike dhe e pajisur me njohuri të mira për bizneset, një ditë kur po kalonte në Romë, i kërkoi Gjon Palit II një pjesë të pasurive të Vatikanit për të varfrit e saj. Papa i dhuroi makinën e tij Rolls Royce, që ajo e shiti në ankand me një çmim shumë të leverdishëm për të siguruar fonde në ndihmë të të varfërve.

Disa e qortuan se kishte siguruar fonde nga persona pak të pëlqyeshëm, si ish-diktatori haitian Jean-Claude Duvalier. Nënë Tereza nuk e pranoi asnjëherë famën. Ajo ka thënë se gjithçka e bënte për hir të dashurisë së Zotit. Bëri një jetë të thjeshtë, pa pasuri.Por fama e Nënë Terezë u përhap në vitin 1970, kur gazetari i njohur britanik, Nugerigj shkroi një libër dhe xhiroi një film për jetën e saj të titulluar " Diçka e bukur për zotin". Ish-ateist ai tha se ajo kishte influencuar jashtëzakonisht shumë në konvertimin e tij në katolik.

Në vitin 1979, Çmimi Nobel i Paqes, shpërbleu punën e palodhshme të Nënë Terezës në favor të të varfërve dhe personave që ishin duke dhënë shpirt, duke i dhënë një autoritet botëror asaj që shumë prej adhuruesve e konsiderojnë si një shenjtore.

"Shenjtore e të varfërve", Nënë Tereza ndërroi jetë në 5 shtator 1997, në moshën 87 vjeç, pas një gjysmë shekulli shërbim ndaj të braktisurve në Indi dhe në mbarë botën. Në vitin 1997, pak para se të ndahej nga jeta, Nënë Tereza kishte 4000 motra, të pranishme në 610 shtëpi misionare, të përhapura në 123 vende të botës. Ajo prehet në selinë e Urdhrit të Misionarëve të Bamirësisë në Kalkuta, të cilin e formoi në vitin 1950.

Lexo edhe:
Nënë Tereza do të shpallet Shenjte më 4 shtator 2016
Shenjtërimi i Nënë Terezës. Rama: “Uratë për lumturimin e 40 martirëve shqiptarë”
“Vals Hyjnor”, himni kushtuar Nënë Terezës
Lumturimi i flamujve. Në përvjetor të Lumnimit të Nënë Terezës
Mesazhi largpamës i Nënë Terezës
"Halla ime Nënë Tereza"
Imzot Gjergj Lusha: "Nënë Tereza, dashuri e pastër në veprim"
Motrat e Nënë Terezës në Shqipëri. Misioni vazhdon
Kujtime nga vizitat e Nënë Terezës në Shqipëri
Ekspozitë e përhershme për Nënë Terezën, në muzeun historik kombëtar
Gjon Kolndrekaj: “Rrëfej Nënë Terezën kur ishte Gonxhe”
1979 - Kur Nënë Tereza për Shqipërinë ishte “agjente e Vatikanit”
1989, kur Nënë Tereza vinte për herë të parë në Tiranë
Kur Nënë Tereza vinte në Tiranë/2
Kur Nënë Tereza vinte në Tiranë/3

 

 

Shtetet kanë provuar tashmë se sfida e imigrantëve është një çështje aq frikësuese për to saqë e kanë përballuar duke hartuar strategji sigurie, por në nivel vendor, qytetet po japin shembuj mbresëlënës të integrimit të imigrantëve dhe refugjatëve në shumë shtete të botës.
Nga Peter Sutherland, Weforum.org

Në shumë shtete, veçanërisht në Europë, imigracioni është përkufizuar gjithnjë e më tepër si një problem sigurie. Politikanët tradicionalë, për shkak të presionit nga populistët që shfrytëzojnë frikën, po bëjnë thirrje për kufizime të mëtejshme dhe disa vende po shkelin detyrimet e tyre ligjore dhe përgjegjësinë morale për të ofruar mbrojtje ndaj refugjatëve që po i largohen konflikteve.

Por nuk ka vetëm lajme të këqija. Ndërsa diskursi politik pengon veprimin efektiv në nivele kombëtare dhe ndërkombëtare, në nivel vendor, iniciativat progresive dhe efektive të integrimit të imigrantëve po lulëzojnë.

Kryebashkiakët dhe administratorët vendorë po ndërtojnë struktura sociale dhe fizike që mbështesin pranimin e imigrantëve dhe refugjatëve në komunitete lokale. Për ta, të ardhurit nuk janë vetëm statistika; ata janë njerëz të vërtetë – dhe anëtarë me potencial produktiviteti për komunitetin vendas. Çelësi i thithjes së potencialit të tyre, sipas kuptimit të zyrtarëve, është një proces integrimi i menaxhuar mirë.

Një polic maqedonas përshendet refugjatët në tren. 25 gusht 2015. Foto nga Elvin Shulku

Sigurisht, një proces i tillë është kompleks dhe mund të shtojë shqetësime mes banorëve. Të rinjtë e mbërritur në komunitet shpesh paraqesin presion të madh mbi qendrat urbane, veçanërisht në qytetet që tashmë po vuajnë nga burimet e pakëta. Sfidat – nga ofrimi i aksesit në strehimin dinjitoz dhe kujdesin shëndetësor te sigurimi i rrjeteve të transportit dhe shkollave që mund të përballojnë rritjen e kërkesës – janë të shumta dhe të mëdha.

Kjo është arsyeja përse një qasje proaktive – pa përmendur zgjuarsinë – është kaq e rëndësishme. Dhe kjo është pikërisht ajo që administratorët e shumë qyteteve po tregojnë.

Me kartën vendore të identitetit të qytetit të Nju Jorkut, IDNYC, të gjithë banorët, pavarësisht statusit të tyre, fitojnë akses në një shumëllojshmëri shërbimesh. Në Sao Paulo, imigrantët mund të kontribuojnë në diskutimet e politikave publike përmes një këshilli pjesëmarrës. Këshilli vendor i Barcelonës, si pjesë e një plani më të gjerë të kohezionit social, lançoi “fushatën anti-thashethem”, që përdor një seri librash komikë për të luftuar stereotipat negativë rreth emigrantëve.

Përmes bashkëpunimit me bizneset vendore, liderët vendorë kanë kanalizuar gjithashtu burimet drejt promovimit të sipërmarrjes dhe trajnimit për punë të imigrantëve. Në Auckland, Zelandë e Re, ku një e treta e popullatës ka lindur në një vend të huaj, projekti Omega, frymëzuar nga një iniciativë kanadeze, njeh imigrantë të rinj me mentorë të aftë dhe ofron intershipe të paguara. Në Londër, Projekti Bike riciklon biçikletat e nxjerra nga përdorimi dhe ia jep ato imigrantëve për transport. Ka mijëra projekte të tjera si këto, që ndihmojnë imigrantët dhe refugjatët të ndërtojnë jetë të reja në komunitetet e tyre aktuale.

Edhe më mirë, iniciativat mbeten vetëm në nivel qytetesh individuale. Liderët vendorë dhe autoritete lokale po formojnë aleanca me homologët kudo në botë për të gjetur zgjidhje për probleme të përbashkëta, për të ndarë praktika më të mira dhe për t’i kthyer sfidat e integrimit në mundësi të reja. Për shembull, oficerët e policisë nga Toronto, një qytet shumë multikulturor, kanë trajnuar homologët e tyre nga Amsterdami në afrimin me komunitetin.

Forumi Bashkiak mbi Mobilitetin, Migracionin dhe Zhvillimin, një platformë e mbështetur nga OKB, synon të çojë përpara pikërisht këtë lloj dialogu dhe bashkëpunimi mes kryebashkiakëve të botës, liderëve vendorë dhe autoriteteve rajonale. Lançuar në 2014 në Barcelonë, forumi, që mblidhet çdo vit, operon mbi parimin e qendrave urbane të shëndetshme dhe të qëndrueshme – një përbërës kyç për dinamizmin dhe suksesin e çdo vendi – në lidhje me të drejtat e barabarta, detyrat dhe mundësitë për banorët e vet.

Forumi gjithashtu inkurajon komunitetin ndërkombëtar të angazhohet me qytetet si “aktorë kyçë në diskutimet dhe proceset e vendimmarrjes mbi hartimin e politikave të imigracionit”. Mbi të gjitha, qytetet – që tashmë strehojnë më tepër se gjysmën e popullatës së botës, normë që do të rritet në 66 për qind në vitin 2050 – kanë shumë eksperiencë në integrimin e banorëve të rinj, që vijnë nga një vend tjetër dhe nga zonat rurale.

Problemi është se, pavarësisht trasferimit të fuqisë te qeveritë vendore – një trend i vendeve të zhvilluara që po përhapet në botën në zhvillim – shumë qytete ende operojnë mbi burime dhe autoritet veprimit të kufizuar. Kjo duhet të ndryshojë – një imperativë që Vatikani e theksoi së fundmi. Kur Akademia Papnore e Shkencave lajmëroi se do të organizojë një samit mbi refugjatët dhe migrantët në fund të këtij viti, ajo theksoi se kryebashkiakëve “duhet t’u ofrohet aftësia për të plotësuar nevojat dhe akomoduar të gjitha llojet e migrantëve apo refugjatëve”.

Debatet kombëtare dhe ndërkombëtare rreth migracionit kanë shumë të meta, pasi ato përqendrohen te siguria dhe për pasojë këtë bëjnë edhe politikat që vijnë prej tyre. Nëse autoritetet bashkiake – që kanë ofruar gatishmërinë dhe aftësinë për të arritur integrim në mënyra inovative – do të kishin më tepër pushtet për të hartuar politikat e imigracionit, të gjithë do të përfitonin.

Botuar në Reporter.al

 

 

 

Për qytetarët kosovarë do të ofrohen shërbime konsullore pranë selisë së konsullatës së Shqipërisë, siç ndodh prej dy vjetësh në Milano

Prishtinë 16 gusht 2016 – Selia e Konsullatës së përgjithshme të Shqipërisë në Bari tashmë është edhe e Kosovës. Lajmin e dha ministria e Punëve të Jashtme të Kosovës që deklaroi se për shtetasit kosovarë që jetojnë në Itali ofrohen shërbime konsullore dhe në qytetin e Barit, në selinë e Konsullatës së Shqipërisë (në adresën Corso Vittorio Emanuele 171, 70122 Bari).

Shërbimet ofrohen në bazë të marrëveshjes mes Kosovës dhe Shqipërisë për të mbështetur njëra tjetrën në shërbimin diplomatik dhe konsullor dhe ishte paralajmëruar nga ministri i Punëve të Jashtme, Enver Hoxhaj, gjatë vizitës në Tiranë në korrik të këtij viti. Ky hap pason përvojën e ngjashme në Konsullatën e Përgjithshme të Shqipërisë në Milano ku, prej 16 shtatorit 2014, u ofrohen shërbime konsullore shqiptarëve dhe kosovarëve.

Ofrimi i shërbimeve konsullore për qytetarët e Kosovës në Konsullatën e Përgjithshme të Republikës së Shqipërisë në Bari bëhet për të mbështetur dhe për t’u ardhur në ndihmë shtetasve të Kosovës që jetojnë në rajonet e Jugut të Italisë, por edhe për të gjithë ata që zgjedhin Barin si portin hyrës ose dalës për udhëtimet, pushimet apo lëvizjet e tyre nëpërmjet Shqipërisë për në Kosovë.

Lexo edhe: Konsullata e Milanos, nga sot është e të gjithë shqiptarëve

 

Kush punon në dy vendet fqinje do të mund të mbledhë vitet e punës për të përfituar pension në një prej tyre. Marrëveshje e tillë pritet prej vitesh me interes të veçantë nga emigrantët e shumtë shqiptarë në Itali e Greqi

Tiranë, 12 korrik 2016 - Ministri i Mirëqënies Sociale dhe Rinisë, Blendi Klosi, priti dje ministrin e Punës dhe Çështjeve Sociale të Maqedonisë, Dime Spasov, në takim zyrtar ku u diskutua rreth zhvillimit të tregut të punës, bashkëpunimit për çështjet sociale, bashkëpunimit në fushën e arsimit profesional, bashkëpunimit rinor.

Akti më i rëndësishëm i nënshkruar dje është padyshim marrëveshja mbi mbrojtjen sociale. Marrëveshja njeh vitet e punës për qytetarët shqiptarë që punojnë në Maqedoni dhe anasjelltas, njeh vitet e punës së qytetarëve maqedonas që punojnë në vendin tonë.

Marrëveshja do të zbatohet për skemën e sigurimeve shoqerore dhe konkretisht për përfitime financiare për, sëmundje, për personat e punësuar; barrëlindje, për personat e punësuar dhe të vetëpunësuar, aksidente në punë dhe sëmundjet profesionale për personat e punësuar, pensionet e pleqërisë, të invaliditetit dhe familjare, për personat e punësuar, të vetëpunësuar, si dhe për punëdhënësit.

Ministri Klosi deklaroi se marrëveshja do të nxisë bashkëpunimin në tregun e punës mes dy shteteve dhe vjen në kuadër të një pune të madhe që Shteti shqiptar po bën me të gjitha shtetet ku jetojnë dhe punojnë shqiptarë në Europë e më gjerë. Një marrëveshje e tillë pritet – por deri tani nuk është arritur asgjë konkrete – me interes veçanërisht në Itali e Greqi, nga qindra mijëra imigrantë shqiptarë që jetojnë në këto dy vende.

Nga anë e tij, ministri maqedonas i Punës dhe Çështjeve Sociale, Dime Spasov, deklaroi se nënshkrimi i marrëveshjes do të nxisë lehtësinë e levizjes së punonjësve të të dyja vendeve. Bashkëpunimi në fushën e arsimit profesional do të jëtë një tjetër cështje shumë e rëndësishme mes dy vendeve, sikundër edhe bashkëpunimi rinor përmes projekteve të përbashkëta në kuadër edhe të marrëveshjes për ngritjen e zyrës së parë rinore rajonale në Tiranë. Ministri Spasov ftoi ministrin Klosi për vizitë zyrtare në Shkup në muajin tetor, ftesë të cilën ministri Klosi e mirëpriti me kënaqësi.

 

 

 

Pëllumbesha Ziu, grua e ve, nënë e katër fëmijëve, prej të cilëve njëri me sindromën Down, rrëfen për Dritare.net jetën e vështirë në një nga kampet gjermane ku mbahen azilkërkuesit.
E si të kthehem në Shqipëri, kur nuk kam asnjë të ardhme, as minimumin jetik të gjërave, kur nuk kam mundësi të paguaj dritat, sepse nuk ka punë, me katër fëmijë që më shohin në sy e presin nga unë”
Nga Kozeta Turishta

Pëllumbesha Ziu, ka treguar për dritare.net, historinë e saj të jetës, sakrificat e peripecitë në emigrim, frikën nga përdhunimet, kërcënimet, vrasjen makabre të shoqes së saj në kamp, të cilës burri i preu kokën me thikë, pse e denoncoi për dhunë.
Gruaja rrëfen të vërtetën e saj për kampet e azilantëve në Gjermani, ku shumë shqiptarë janë dyndur për të kërkuar azil, në emër të një të ardhmeje më të mirë për fëmijët e tyre. Pëllumbesha, është njëra nga ata gratë e nëna, që luftojnë çdo ditë me dhunën psikologjike që ushtrohet në kampin ku ajo gjendet së bashku me dy fëmijët e saj më të vegjël, pasi dy vajzat e mëdha është detyruar t’i lërë tek të afërmit në Shqipëri. Ja intervista e saj e dhimbshme dhe tronditëse për Kozeta Turishtën.

Dritare.net: Sa kohë u bënë  që keni kërkuar azil në shtetin gjerman? 

Pëllumbesha Ziu: Kam rreth një vit këtu. Kam 8 muaj që jam sistemuar në një banesë. Kam jetuar në një kamp në Shtaumyhler, ku jetova me frikë nga tentativat për përdhunim.

Çfarë ju bëri të largoheshit nga Shqipëria? 

Arsyet e braktisjes së Shqipërisë janë të shumta. Po e nis me ndërprerjen e ndihmës ekonomike prej 47 mijë lekësh të vjetra. Si dhe pensionin qesharak të 4 fëmijëve jetimë, pasi babai i tyre ka vdekur nga një tumor. Po vazhdoj me ndërprerjen e energjisë elektrike, që nuk e paguanim dot.
Pas vdekjes se bashkëshortit përjetova një ferr moral, fizik, për pronësinë e banesës, nga motrat e martuara të bashkëshortit. Prita me durimin më të madh të mundshëm dhe me shpresë nga policia e rajonit Lushnje. Më dhanë një urdhër mbrojtjeje i cili u hodh poshtë për tre ditë.

Pse u hodh poshtë?

Sepse personi i cili dhunoi banesën dhe familjen time u largua pas qëndrimit të një nate në burg, pa mbushur 24 orë, drejt Greqisë. Pas një zhgënjimi të thellë dhe detyrës së një prindi të vetëm për të rritur dhe shkolluar katër fëmijë, ndërmora këtë rrugë të vështirë, duke lënë dy vajzat e rritura, njëra 20 vjeç dhe tjetra 16, tek të afërmit e mi dhe marrë rrugën e emigrimit e detyruar për të mos përfunduar në rrugë si shumë të tjera. E di sa e vështirë është për vajzat e mia, por kam një mision që nuk e lë dot në mes. Misioni im e ka emrin Nino. Është djali im me sindromën Down të cilin Shqipëria e la pa drita, pa ujë, pa bukë e pa televizor, i cili ishte i vetmi argëtim për të. Për Ninon jam këtu.

Si është në të vërtetë realiteti brenda, aty ku jetojnë shqiptarët të cilët presin fatin e letrave për azil?

Realitet i zi, që askush nuk mund ta besojë pa e parë me sy e përjetuar vetë. Po  marr rastin e fundit të gruas shqiptare, e cila u masakrua në mes të ditës me prerje koke, nga bashkëshorti. E ndjera Arjana Ciba ishte një grua shembullore.

Arjana ishte në kampin tuaj? E patë ngjarjen e tmerrshme?

Po, unë e kam parë ngjarjen me sytë e mi. E vërteta është se e ndjera Arjana, dhunohej shpesh nga i shoqi, ai e keqtrajtonte atë dhe dy fëmijët e saj. Një ditë asaj iu sos durimi dhe shkoi tek Komuna për t’u ankuar, për të kërkuar njëfarë sigurie sepse jeta e saj ishte në rrezik dhe ajo e kishte nuhatur më të keqen, me gjithë atë dhunë fizike që i shoqi i saj ushtronte mbi të. Ai e mori vesh se Arjana e kishte denoncuar dhe ka qenë ora 10:00 e paradites kur ka nisur ta godasë, derisa gjaku i rridhte mureve të korridoreve, e më pas, në sy të të gjithëve, i preu kokën me thikë. Ishte një ditë zie për të gjithë ne, të gjithë ne të godinës ku jetonim, që pas tragjedisë kemi përfunduar në spital nga tronditja e tmerri që na panë sytë.

Nuk mundi dikush nga ju të ndërhynte në ato momente?

Me të drejtë pyesni, por ai njihej si një njeri më probleme dhe më përpara, me precedentë penalë, madje kishte bërë dhe burg në Greqi për 12 vjet dhe të gjithë patën frikë t’i afroheshin.
Mjerë ato femra shqiptare që bëhen darka e qenit, sepse zakonisht familjet në zona të thella malore, e fshatra të izoluara, detyrohen t’ia japin vajzën të ligut, vetëm e vetëm për t’i hequr nga shtëpia.

Po fëmijët e kanë mësuar çfarë ndodhi me nënën e tyre? 

Jo, sepse atë ditë ata ishin në shkollë, dhe janë përpjekur t’ja mbajnë fshehur faktin sesi vdiq nëna e tyre, pasi do ishte tepër e rëndë për ta. Janë  dy djem, moshat 8 dhe 9 vjeç, që janë vetëm tani. Ndërsa ai monstra ndodhet në burg.

Ju thoni që nuk ka as siguri për jetën, por as kujdes nga ana e punonjësve aty brenda? 

Absolutisht jo, është një tmerr i vërtetë. Unë jam gjendur përballë një realiteti të hidhur në një kishë fëmijësh, ku një shtetas shqiptar dhunoi dhe kërcënoi me prerje fyti fëmijën tim 6 vjeç dhe mua. E ndërsa pastorit me emrin Andreas Wiltizer i dukej normale për një zënkë fëmijësh dhe as mori mundimin të reagojë, sepse neve na shohin e na trajtojnë jo si qenie njerëzore. Ishte vërtetë një zënkë mes fëmijësh, por ai nuk pati mëshirë as për djalin tim të sëmurë duke e kapur prej rrobash, e kapi në grykë duke e ulur disa herë në tokë, pa e përplasur. Më pa në sy dhe më tha: Për shpirtin e babës ta presë fytin ty e të gjithë familjes tënde.

Kujt iu drejtove për këtë kërcenim? 

Shkova në polici, atje rrëfeva gjithçka siç po flas me ju, por nuk mora asnjë mbështetje, pasi më akuzonin sikur e bëja me qëllim që të përfitoja më shumë qëndrim këtu. Policia nuk besonte, sepse kishte pasur raste të ndryshme me shqiptarët, ku nxirrnin lloj-lloj gjërash vetëm të qëndronin sa më gjatë, dhe për këtë fakt nuk e merrnin si të mirëqenë, derisa një ditë fatmirësisht një grua gjermane, së cilës dikush i kishte thënë për rastin tim, i tha policëve se unë po thosha vetëm të vërtetën. Ka ende njerëz kjo botë.

Po tani ku jetoni?  

Komuna më ka dhënë një shtëpi prej tetë muajsh, si dhe një shumë prej 800 euro për shkollimin e dy fëmijëve. Por në momentin që ti merr një negativ absolut nga zyrat e emigracionit, shteti gjerman të detyron të firmosësh vdekjen tënde, kthimin në Shqipëri. Është një luftë e ftohtë psikologjike, nëse nuk e ke lëkurën e fortë, mund të vdesësh nga stresi e depresioni i thellë në të cilin përballemi çdo ditë me këto kushte.

Sa zgjat procesi?

Procesi zgjat pafund, derisa arrin në një pikë lodhje që me zemërimin e mbledhur në zemër, mund të shembësh botën.

Ju keni marrë përgjigje?

Po, unë kam marrë negativin pasi dhashë intervistën, por më kanë lejuar të qëndroj nga gjendja ime e keqe shëndetësore dhe ata e dinë në çfarë kushtesh jam.

Kaq shumë vuajtje, nuk do ishte më mirë të ktheheshit pranë pjesës tjetër të familjes e në vendin tuaj?

Ku të kthehem, kur nuk kam asnjë të ardhme, as minimumin jetik të gjërave, kur nuk kam mundësi të paguaj dritat, sepse nuk ka punë, me katër fëmijë që më shohin në sy e presin nga unë. Kjo që po bëj është një sakrificë e madhe. Si çdo nënë shqiptare që jep jetën për fëmijët e saj, dhe unë do i shkoj vuajtjes deri në fund për të nxjerrë në dritë fëmijët e mi, sidomos atë që nuk mundet vetë, Ninon, djalin tim të sëmurë. Ai  vetëm këtu mund të përmirësojë edukimin e zhvillimin e tij mendor. Ka talent në muzikë, sport. Është shumë simpatik dhe energjik, duket si një model. Por nuk mund të flasë. Ëndrra ime është ta dëgjoj Ninon të flasë. Kjo është arsyeja pse erdha të vuaj këtu. Është arsyeja për të cilën unë jetoj.

Botuar në Dritare.net

 

Ashtu si pensioni i pleqërisë, edhe ai i invaliditetit është gjithnjë e më i vështirë për emigrantët, në mungesë të marrëveshjes dypalëshe mbi mbrojtjen sociale

Është fakt që një pjesë e konsiderueshme e emigrantëve shqiptarë, kanë vjetërsi kontributive për sigurimet shoqërore si në Shqipëri ashtu dhe në vendet ku kanë emigruar. Sipas statistikave, numri më i madh i emigracionit shqiptar është në dy vendet fqinjë, në Itali dhe Greqi. Fakti që emigrantët përgjithësisht janë të punësuar në punë të vështira, sjell si rrjedhojë ekspozimin e tyre ndaj sëmundjeve dhe aksidenteve në punë. Po kështu rritja e moshës për përfitimin e pensionit të pleqërisë e ka shtuar ndjeshëm numrin e invalidëve, mbasi me rritjen e moshës shtohet mundësia e sëmundjeve.

Mungesa e marrëveshjes bilaterale ndërmjet shtetit shqiptar dhe atij italian e grek, në shumë raste i privon emigrantët nga përfitimi i pensionit të invaliditetit, ngaqë nuk përmbushen kushtet e përcaktuara ligjore të shteteve respektive.

Bazuar në legjislacionin shqiptar, (Ligji 104/2014), për të përfituar pension invaliditeti në Shqipëri duhen përmbushur këto kushte :

Personi që bëhet i paaftë, merr pension invaliditeti, kur ka plotësuar periudhën minimale të sigurimit dhe për çdo arsye, veç aksidentit në punë ose sëmundjes profesionale. Ai e merr këtë pension kur bëhet i paaftë:

a) për çdo veprimtari ekonomike;

b) kur ka gjymtime të forta dhe dëmtime fizike (duke përfshirë verbimin).

Invaliditeti caktohet nga komisioni mjekësor i caktimit të aftësisë për punë (KMCAP) .

Në vendimin e tij shënohen shkaqet e invaliditetit, koha e fillimit të tij si dhe shkalla e humbjes së aftësisë në punë. Kundër vendimit të KMCAP-it të rrethit personi mund të ankohet në KMCAP-in epror pranë Institutit të Sigurimeve Shoqërore, vendimi i të cilit përsa i përket caktimit të aftësisë për punë është i formës së prerë.

Sipas shkallës së humbjes së aftësisë për punë, invaliditeti klasifikohet :

a. Invaliditet i pjesshëm, kur personi i siguruar humbet aftësinë për punë në profesionin apo punën e tij të fundit, por mund të kryejë punë të tjera sipas përcaktimit të vendimit të KMCAP-it;

b. Invaliditet i plotë, kur personi i siguruar bëhet i paaftë për çdo punë;

c. Invaliditet i plotë në kushtet e nevojës për kujdestari.

Në nenin 21 të ligjit 104/2014 përcaktohet: Periudha minimale e sigurimit për pension invaliditeti është sa 3/4 e diferencës së moshës së personit të siguruar në kohën që bëhet i paaftë dhe moshës 20 vjeç dhe në 5 vitet e fundit para lindjes së të drejtës të ketë së paku 12 muaj  sigurim shoqëror.

Personi që përfiton pension për invaliditet, kur plotëson moshën, ka të drejtë të kërkojë pension pleqërie, nëse ky do të jetë më i favorshëm për të.

Për të qartësuar kuptimin e periudhës së nevojëshme të sigurimit sipas përcaktimit “Periudha minimale e sigurimit për pension invaliditeti është sa 3/4 e diferencës së moshës së personit të siguruar në kohën që bëhet i paaftë dhe moshës 20 vjeç”, i referohemi një shembulli, kur një person është i moshë 60 vjeç. Atëherë periudha minimale kontributive e kërkuar për të përfituar pension të plotë do të jetë 60 - 20 = 40*3/4 =30 vite ( moshë minus 20 shumëzuar me ¾ ).

Në këtë mënyrë, sipas shembullit hipotetik që morëm, këtij personi i duhen gjithsej 30 vite për të përfituar pension invaliditeti të plotë, ndërsa për pension pleqërie do të duheshin për këtë vit 35 vite e 8 muaj. Në rastet kur nuk plotësohet kjo vjetërsi kontributive, atëherë përfitohet pension invliditeti i reduktuar proporcionalisht me vjetërsinë kontributive që ka.

Shuma e pensionit të invaliditetit të plotë llogaritet në të njëjtën mënyrë si pensioni i pleqërisë. Shuma e përgjithshme e pensionit nuk mund të jetë më e vogël se 75% e pagës minimale neto në shkallë vendi” (aktualisht paga minimale në shkallë vendi ëdhtë 22.000 lekë).

Po kështu në këtë ligj përcaktohet, se personit që përfiton të ardhura:

- kur ka nevojë për një kujdesje të vazhdueshme nga një person tjetër, sipas vendimit të Komisionit Mjekësor të Caktimit të Aftësisë për Punë (KMCAP), i jepet një pagesë shtesë prej 15 për qind të bazës së vlerësuar neto të vitit të fundit para lindjes së të drejtës;

- kur ka në ngarkim fëmijë deri në moshën 18 vjeç ose kur këta studiojnë apo janë të paaftë për punë deri në moshën 25 vjeç, përfitojnë një të ardhur shtesë familjare për çdo fëmijë në masën 5% të pensionit, por jo më shumë se 30 për qind.

Në këtë mënyrë për të përfituar pension invaliditeti në Shqipëri, personi, duhet të përmbushë kushte shëndetsore, që kanë të bëjnë më humbjen e aftësisë për punë dhe kushte ligjore që lidhen me vjetësinë kontributive. Në kushtet ligjore është dhe ai, i përcaktuar në nenin 21 të ligjit 104/2014, ku personi që aplikon për pension invaliditeti, në 5 vitet e fundit para lindjes së të drejtës të këtë së paku 12 muaj  sigurim shoqëror.

Duke qenë se një pjesë e mirë e emigrantëve nuk kanë mundësi ta plotësojnë këtë kusht, si pasojë e mungesës së prezencës në Shqipëri, pavarësisht se  mund të kenë vjetërsi kontributive në Shqipëri me 20 vite e më shumë, nuk e plotësojnë kushtin sipas këtij neni. Në këtë mënyrë këta emigrantë mbeten pa pension invaliditeti e rjedhimisht pa të ardhura për përballimin e jetesës, aq më tepër që në kushte të rënduara fizike dhe sëmundjeve, jetesa bëhet edhe më e shtrenjtë.

Po kështu për të përfituar pension invaliditeti në Itali, krahas kushteve të gjendjes shëndetsore, kërkohet që personi që aplikon, të ketë të paktën 260 kontribute javore (pesë vjet kontribute dhe sigurime shoqërore), nga të cilat 156 (tre vjet kontribute me sigurime shoqërore) në pesë vitet e para datës së aplikimit.

Në kushtet e krizës ekonomike në Itali, ashtu sikurse dihet, u rrit ndjeshëm papunësia, ku përqindja më e lartë rezulton për emigrantët, dhe rrjedhimisht plotësimi i këtij kushti vështirësohet së tepërmi.

Sikurse mund të gjykohet emigrantët duke patur vjetërsi kontributive në të dy shtetet dhe duke mos plotësuar kushtet për pension invliditeti, sipas ligjeve respektive në të dy vendet, mbeten pa të ardhura, në kohën kur janë aq nevojtarë, për të përballuar sëmundjen.

Marrë në konsideratë sa më lart, është e domosdoshme që përkundrejt këtij fenomeni duhet të jemi shumë të ndjeshëm. Sepse nuk bëhet fjalë për raste sporadike, por e një dukurie në rritje. Jemi një vend ku emigracioni zë një masë afërsisht të barabartë me 1/3 e popullsisë të rregjistruar, dhe ndjeshmëria ndaj emigracionit duhet të jetë më e lartë, jo vetëm për kontributin që ka dhënë ky emigracion në jetën social – ekonomike të vendit, por dhe si detyrim që ka çdo shoqëri, e veçanërisht organizmat shtetërore për mbështetjen e tij.

Në këtë kuadër, mendoj se është e domosdoshme përmirësimi i bazës ligjore, për të bërë të mundur përfshirjen e emigracionit, në përfitimet sociale.

Dhe nuk bëhet fjalë për kërkesa luksi, por për të ardhura minimale për mbijetesë.

Përgatitur nga Naim Balluku, zëvendëspresident i patronatit INAS Albania

 

Intervistë me ministrin e Jashtëm Ditmir Bushati

Në takimin “Jam Shqiptar” me diasporën shqiptare në Itali, Ministri i Jashtëm Ditmir Bushati u shpalosi të pranishmëve arritjet e deritanishme dhe punën që do të pasojë për përmirësimin e shërbimeve konsullore si dhe dëshirën e përpjekjet e qeverisë për krijimin e një marrëdhënieje të strukturuar mes shtetit dhe asaj pjese të madhe të popullsisë që sot jeton jashtë vendit.

Ndër arritjet renditi për shembull nisjen e shërbimit të lëshimit të certifikatave të Gjendjes Civile pranë konsullatave shqiptare në Itali dhe uljen e tarifave të shërbimeve konsullore. Në këtë drejtim, po punohet - tha ministri - për ofrimin online të shërbimeve konsullore, gjë që “do të afrojë” virtualisht konsullatat pranë emigrantëve.

Lidhur me “marrëdhënien e strukturuar” që qeveria dëshiron, ministri u shpreh se kjo do të arrihet edhe “nëpërmjet mekanizmave të përbashkët për të ndërtuar dhe konsoliduar një partneritet të qëndrueshëm mes jush dhe nesh”. Si konkretisht? Për shembull përmes projektit të përbashkët mes IOM e ministrisë së Jashtme, mbi ‘Angazhimin e Diasporës Shqiptare në zhvillimin e vendit’, rreth të cilit folën dy përfaqësues të Organizatës ndërkombëtare për Migracionet në Tiranë, drejtoresha e Zyrës IOM në Tiranë, Alma Jani, dhe koordinatori Genci Pjetri.

“Projekti ka si objektiv të mbështesë përpjekjet e Qeverisë Shqiptare në angazhimin e komuniteteve të shqiptarëve jashtë vendit dhe kontributin e tyre në zhvillimin e vendit, përmes zhvillimit të një sërë aktivitetesh të grupuara në dy komponentë. I pari parashikon hartimin e një dokumenti politik për angazhimin e komuniteteve shqiptare jashtë vendit në zhvillimin e Shqipërisë, me mbështetjen e IOM dhe ekspertëve të jashtëm. Komponenti i dytë parashikon zhvillimin më tej dhe forcimin e dialogut me komunitetet jashtë vendit dhe rritjen e kapaciteteve të institucioneve që merren me çështjet e migracionit dhe zhvillimit” sqaroi Jani në takim.

Në takim, ministri lançoi gjithashtu edhe Samitin e parë të nëntorit, duke e konsideruar atë “një ngjarje e madhe për të nisur një marrëdhënie të re, më të fortë e gjithëpërfshirëse mes qeverisë shqiptare, institucioneve të saj dhe Diasporës”.

Takime të tilla që, me thënë të vërtetën, nuk janë konstatuar më parë larg zgjedhjeve, duhen përgëzuar, por nga ana tjetër duhet të pasohen nga vepra konkrete. Pas 25 vjetëve në emigracion, kur gjithkush ka çarë si ka mundur vetëm me forcat e veta pa ndier ndonjëherë mbështetjen e vendit të vet, bëhet gjithnjë e më e vështirë të besohen premtimet e radhës. Ka ardhur koha që politika duhet të tregojë me fakte interesin e saj ndaj emigrantëve sepse takimet, sado të përzemërta qofshin mbarojnë aty, me ndonjë përshëndetje të ngrohtë e ndonjë fotografi me ministrin.
Nëse nuk veprohet konkretisht, takimet nuk të zgjidhin hall kur vjen mosha për pension e nuk e merr sepse je rropatur sa në Shqipëri e sa në Itali pa mbushur vitet minimale për të pasur një pleqëri dinjitoze, nuk zgjidhin gjë kur do të telefonosh në konsullatë për të marrë një informacion e nuk të përgjigjen, kur kursen me muaj për të mbledhur tufën e parave që të duhet për t’u pajisur me pasaportat e reja familjarisht (e të urojmë që të mos i nxjerrin nga qarkullimi këto aktualet), kur mendon t’i mësosh djalit shkrim e këndim në gjuhën shqipe e nuk di ku ta çosh, kur dëshiron të kontribuosh edhe me votë për vendin ku mendon të kthehesh një ditë por për ta bërë duhet të marrësh rrugën deri atje.

Për këto aspekte konkrete i shtruam disa pyetje ministrit, i cili u tregua i gatshëm të na jepte intervistë, por për shkak të agjendës së ngjeshur të javës që pasoi takimin, atë na e dha vetëm dje. Ja ç’thotë për Shqiptariiitalise.com:

Shqiptari i Italisë: Ndër risitë më të rëndësishme që u paralajmërohen sot shqiptarëve të Italisë është konsullata digjitale. A mund të na thoni me pak fjalë se çfarë është e kur do të vihet në funksionim?

Ministri Ditmir Bushati: Përmes një platforme digjitale synohet që shërbimet konsullore të informatizohen, automatizohen dhe të mund të ofrohen online.
Informatizimi i shërbimeve do të përmirësojë ndjeshëm komunikimin me publikun, reduktojë kohën e përpunimit të kërkesave për shërbime si dhe të luftojë me efikasitet fenomenet korruptive. Përmes shërbimeve online, për ato shërbime që nuk kërkojnë paraqitje personale, jepet mundësia që emigrantët të shërbehen në distancë.
Ky projekt do të mundësojë që qytetari nëpërmjet portalit e-albania të arrijë të kryejë në internet të gjitha hapat e nevojshëm për marrjen e shërbimit.

Ligji “Për identifikimin dhe regjistrimin e adresës së shtetasve shqiptarë që jetojnë jashtë territorit të Republikës së Shqipërisë” është një tjetër risi mjaft e rëndësishme. Ligji që detyron emigrantët të deklarojnë adresën e tyre jashtë vendit brenda gjashtë muajve ka dy muaj që ka hyrë në fuqi. Çfarë është bërë deri më sot për të informuar emigrantët?

Jemi të angazhuar për të plotësuar së shpejti kuadrin ligjor të nevojshëm që do të mund të lehtësojë dhe njohë komunitetin me procesin. Në këtë kontekst, parashikohen të organizohen fushata publicitare, fletëpalosje, diskutime në media me grupe ekspertësh si dhe vizita në vendet me komunitet të madh shqiptarësh (Greqi dhe Itali). Gjithashtu, përfaqësitë tona diplomatike dhe konsullore do të informojnë komunitetin në vendin ku ndodhen mbi aspekte që lidhen me regjistrimin.

Si mendoni të zgjidhni deri në zgjedhjet e ardhshme të drejtën e votës së emigrantëve aty ku jetojnë? Ju shtrojmë këtë pyetje pasi me ligjin e regjistrimit e nëse nuk ndryshohet kodi zgjedhor, emigrantët humbasin edhe atë të drejtë që kishin të paktën në letër e që mund të ushtronin duke ardhur në Shqipëri. 

Kjo është një çështje që qeveria shqiptare e ka pasur në vëmendje që në fillim të mandatit të saj, por aplikimi i saj kërkon kohën e nevojshme të përgatitjes së kuadrit ligjor dhe infrastrukturës së nevojshme. Sigurisht për këtë nevojitet një konsensus politik nga i gjithë spektri i politikës shqiptare, për të dëshmuar përkujdesjen e duhur për një komunitet i cili ka dhënë një kontribut të jashtëzakonshëm në zhvillimin e vendit.

Në fillim të këtij viti u mundësua marrja e certifikatave të gjendjes civile shqiptare në Itali. Si po shkon ky shërbim?

Së pari dëshiroj të falënderoj autoritet italiane për mundësimin e një shërbimi të tillë, i cili ka rezultuar tepër efikas. Përgjigjen më të mirë mbi këtë shërbim mund ta japin qytetarët, të cilëve u është shkurtuar koha e përpunimit të dokumenteve dhe kostoja e ofrimit të shërbimit.  Ky projekt i ka shndërruar përfaqësitë tona në Itali në Zyra të Gjendjes Civile që mundësojnë marrjen e të gjitha shërbimeve esenciale, duke evituar kalvarin e marrjes së certifikatës familjare.

Keni ulur çmimin e disa tarifave konsullore, gjë që është për t’u përshëndetur. Por nga fillimi i vitit të shkuar shqiptarët paguajnë 20-25% më shtrenjtë çmimin e pasaportës, shumë që bëhet veçanërisht e rëndë për xhepat e emigrantëve. E dimë që tarifa e re ishte vendosur nga shumica e shkuar, dy muaj para zgjedhjeve, por a nuk ishte e mundur një negociatë me kompaninë që prodhon dokumentet biometrike për shtetin tonë? Dhe gjithnjë mbi dokumentet, mijëra emigrantë (kryesisht në Greqi) e paguan dy herë atë për një gabim të shtetit e jo të tyrin. A keni ndonjë shpjegim që mund t’u jepni emigrantëve në këtë pikë?

Ky është një detyrim kontraktual i parashikuar si i tillë në marrëveshjen e realizuar nga qeveria e shkuar, të cilën e paguajnë tashmë qytetarët tanë. Për fatin tonë të keq, nuk është marrëveshja e vetme jo favorizuese për interesat e publikut që na ka lënë trashëgim qeveria e shkuar. 

Marrëdhëniet e komunitetit shqiptar me përfaqësitë konsullore, padyshim të përmirësuara me kalimin e viteve nuk mund të quhen të mirë. Radhët e gjata (veçanërisht në Milano) e pamundësia për të kontaktuar drejtpërdrejt me konsullatat në veçanti, kanë përbërë gjithnjë problem për qytetarët. Si do të reformohet shërbimi konsullor për t’u ardhur vërtet “më pranë” emigrantëve? Pse nuk mendohet hapja e ndonjë zyre të re që të ndajë juridiksionin me atë të Milanos, për shembull?

Digjitalizimi i aktivitetit konsullor është një reformë e madhe në shërbimin konsullor. Me shërbimet e tjera që do të jepen së shpejti online, shërbimi konsullor vërtet do të jetë “më pranë” emigrantëve. Veç kësaj reforme të madhe, janë bërë përmirësime të ndjeshme në shtimin e stafit, shtimin e shërbimeve që jepen dhe rritjen e nivelit të transparencës me publikun. Ka shumë për të bërë, por jemi në rrugë të mbarë. Vlen të përmendet se në vitin 2015 janë ofruar gati dyfish shërbime në numër në krahasim me një vit më parë (209 mijë në raport me 116 mijë).

Një nga problemet që me kalimin e viteve po bëhet shumë i prekshëm nga komuniteti ynë këtu është ai i pensioneve, sidomos për brezin që ka ardhur në vitet ’90 e ka punuar si në Shqipëri edhe këtu. “U thye një tabu” tha ministri Veliaj plot 2 vjet më parë kur u hap një tryezë bisedimesh. A kanë shkuar përpara? A ka ndonjë shpresë të arrihet ndonjë marrëveshje?

Më duhet të theksoj se kjo është një çështje konstante e agjendës sonë dypalëshe me Italinë, e cila ka angazhuar dhe dy Kryeministrat Rama-Renzi. Italia është shprehur parimisht dakord për t’i dhënë një zgjidhje kësaj çështjeje, por duhet pasur parasysh që kriza financiare e viteve të fundit ka ndikuar në ngadalësimin e jetësimit të nismave me impakt financiar.

Të miturit shqiptarë në Itali janë mbi 100 mijë. Ndër ta, janë të paktë ata që mësojnë gjuhën shqipe që deri tani është lënë në dorë të shoqatave. Si po vepron qeveria Juaj për ngritjen cilësore të kurseve të gjuhës  shqipe (ka nevojë për mësues të mirëfilltë dhe jo thjesht për anëtarë të zellshëm shoqatash) dhe për ndihmën konkrete financiare për mësimdhënien (libra, qira ambientesh apo pagesë e mësuesve)?

Gjuha shqipe përfaqëson elementin themelor të identitetit tonë kombëtar. Ajo është lidhja përbashkuese e miliona shqiptarëve në rajon dhe në botë, ndaj përkujdesja, ruajtja dhe zhvillimi i saj siguron vazhdimësinë dhe kohezionin e kombit shqiptar. Promovimi dhe forcimi i identitetit kulturor kombëtar tek shqiptarët në botë është një nga objektivat kryesore të qeverisë shqiptare dhe MPJ-së.
Në këtë kontekst, Ministria e Punëve të Jashtme, në bashkëpunim me Ministrinë e Arsimit, furnizon në mënyrë periodike të gjitha shkollat e komunitetit shqiptar në botë, me tekste shkollore të gjuhës shqipe dhe historisë.
Çdo vit gjatë muajve të verës, Ministria e Arsimit organizon kurse e seminare kualifikimi dhe përditësimi të mësuesve të gjuhës shqipe në Diasporë.
Për të promovuar dhe forcuar identitetin kulturor kombëtar tek shqiptarët në botë dhe
mësimin e gjuhës shqipe, qeveria shqiptare po bashkëpunon me efikasitet dhe ka bashkuar forcat me qeverinë e Kosovës. Në këtë kuadër, bashkëpunimi mes qeverive, Ministria e Arsimit me ministrinë homologe dhe me Ministrinë e Diasporës së Kosovës kanë nënshkruar e po zbatojnë me sukses marrëveshjen “Për organizimin e përbashkët të mësimit të gjuhës shqipe dhe të kulturës shqiptare në diasporë dhe mërgatë”. Si rezultat kësaj marrëveshjeje është arritur hartimi e publikimi i një abetareje të përbashkët Shqipëri-Kosovë.

Me krizën në Evropë, veçanërisht në Greqi e Itali, a po mendon qeveria shqiptare për emigrantët që kthehen në vendlindje? A ka programe të posaçme për riintegrimin e tyre?

Reformat e ndërmarra nga Qeveria shqiptare kanë mundësuar përmirësimin e ndjeshëm te jetës së qytetarëve dhe kushteve ekonomike të tyre. Në këtë kontekst, është përmirësuar klima e investimeve vendase dhe të huaja, element ky i evidentuar edhe në raportet më të fundit nga organizma botërorë që  marrin në analizë indikatorët e rritjes dhe të të bërit biznes në Shqipëri. Është fakt se janë me mijëra sipërmarrjet e ngritura nga emigrantët e kthyer në Shqipëri që operojnë me sukses në tregun e brendshëm, duke sjellë me vete praktika të suksesshme dhe eksperienca të vyera nga vendet ku kishin emigruar.

Keti Biçoku

Lexoni edhe:
Ministri Bushati në Romë: Shqipëria na përket të gjithëve, është koha për bashkëpunim të ri me diasporën
Strukturimi i marrëdhënieve me diasporën
Çfarë do të kisha dashur t’i thoja ministrit në takimin e Romës

“Jam shqiptar”, takim i ministrit Bushati me shqiptarët e Italisë
Dilema e samitit të diasporës
Në nëntor, mbahet në Tiranë Samiti i parë i diasporës shqiptare

Premtimet e socialistëve dhe votat e emigrantëve
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

 

 

 

 

 

 

Artikuj te tjere...