Tema mërgimi - Shqiptari i Italisë

Letër në redaksi nga Gëzim Ismaili, Ancona

Historia ka filluar më 5 shtator 2007 kur ministria e punëve publike, transportit dhe telekomunikacionit bënte të ditur me anë të një komunikate marrëveshjen e ndërsjellë mes  Shqipërisë dhe Italisë për konvertimin e patentave. Ky protokoll i përbashkët u nënshkrua më datë 4 shtator 2007 në drejtorinë e Motorizimit civil në Romë. Në këtë komunikatë thuhej se shqiptarët rezidentë në Itali mjafton të dorëzonin patentën shqiptare e automatikisht merrnin atë italianen të të njëjtës kategori. Dokumenti italian duhej tërhequr drejtpërdrejt në zyrat e Motorizimit civil pa asnjë lloj shpenzimi... etj. etj.

Kaluan muaj e gati harrova, kur papritur, nga fundi i tetorit 2008 dëgjova për herë të dytë për patentat  tona. Rastisa me pushime në Shqipëri dhe pikërisht më 27 tetor 2008, pashë me kënaqësi në televizor ambasadorin italian Saba D'Elia kur nënshkroi marrëveshjen me ministrin tonë të Transporteve Sokol Olldashi. Më këmbë pas dy nënshkruesve rrinin ministri i Jashtëm italian Frattini dhe ai i yni Lulzim Basha. Përsëri Olldashi në një intervistë tha se konvertimi i patentave do të bëhet: "më jep shqiptaren të të jap italianen".

Tani ia mora dorën hiles së nënshkrimit të marrëveshjeve: ato rikujtohen një herë në vit e po prisja të mbushej viti. Dhe vërtet, nuk kaloi as një vit dhe më 15 gusht 2009 plasi bomba: Nga sot patentat shqiptare njihen edhe në Itali". Dha një lajm të shkurtër televizioni italian, iu bë jehonë e madhe në Shqipëri, aq sa Sokol Olldashi doli sërish në televizion e tha se tani do të bëhen me patenta italiane 500 mijë emigrantë shqiptarë në Itali.

Ne u turrëm te Zyrat e Motorizimit, morëm formularët dhe instruksionet dhe këtu na ngriu buzëqeshja në buzë. Në Motorizim na thanë që kush ka më shumë se 4 vjet rezidencë në Itali do t'u nënshtrohet provimeve të rishikimit të patentës, në teori dhe praktikë, dhe nëse nuk i marrin këto provime humbasin edhe patentën shqiptare si të paaftë*. Mos o zot, të jetë e vërtetë edhe kjo? Besoj se është një thashetheme ose ndoshta nuk kam kuptuar mirë unë atë italianen. Askund nuk është e shkruar një gjë e tillë, dhe kemi në dorë tri deklarata. Në deklaratën e parë, atë të Sokol Olldashit, thuhet ajo që na do edhe zemra: "Shkoni dorëzoni shqiptaren e merrni patentën italiane". Nga ana tjetër, në të dytën, atë të nëpunëses Celentano të Motorizimit në Romë, thuhet që "nëse titullari i patentës shqiptare ka më shumë se katër vjet rezidencë, e konverton duke iu nënshtruar provimeve të rishikimit, por vetëm pasi është vërtetuar që nuk ka ngarë makinë për tre vjetët e fundit"; dhe në të tretën që morëm në Motorizim kur shkuam për konvertimin thuhet qartë dhe prerë: "Ata që janë rezidentë prej më pak se katër vjetësh në çastin e dorëzimit të dokumenteve, do të konvertojnë drejtpërdrejt patentën, të tjerët, me më shumë se 4 vjet rezidencë, duhet të bëjnë më parë provimet, teori e praktikë, në një shkollë guide".

Edhe sikur 100 deklarata të bëjnë për shtypin ministrat tanë për të na treguar se sa e lehtë është sot për shqiptarët në Itali që të konvertojnë patentat shqiptare me ato italiane, mbetet fakti që patenta konvertohet nga Motorizimi italian që çdo shqiptari i tregon formularin dhe ligjin e shkruar, sipas të cilëve konvertimi nuk është "fushë me lule".

Praktikisht ky ligj mund të jetë shumë i mirë për ata që do të vijnë në Itali, apo për ata që sapo kanë ardhur, por jo për ne që jetojmë këtej prej më shumë se katër vjet. Për ne mbaron me kaq historia e kësaj marrëveshjeje; na leverdis të përgatitemi t'u hyjmë kurseve për të marrë drejtpërdrejt patentën italiane pa u marrë me konvertimin që përveç provimeve ka nevojë edhe për një tufë dokumente. Patentën shqiptare, le ta mbajmë në xhep se nuk i dihet si i vjen terezia.

Po kush ka fatin e madh të fitojë nga kjo marrëveshje, përveç atyre që do të vijnë tani e tutje në Itali? Le të shohim statistikat e botuara periodikisht.

Sipas ministrisë italiane të Transporteve, në mars të vitit 2006 janë mëse 210 mijë shqiptarë që kanë marrë patentën italiane. Dhe meqë nuk kemi statistikë tjetër, është e pranueshme të mendojmë që edhe mijëra të tjerë e kanë marrë ndërkohë patentën italiane, pa pritur marrëveshjet e qeverive.

Sipas ISTAT-it, në fund të vitit 2006 kanë qenë 376 mijë shqiptarë, ndërsa në fillim të vitit 2009 rreth 450 mijë. Arsyet e shtimit të numrit të shqiptarëve janë kryesisht këto: e para, janë fëmijët që lindin këtu e që padyshim nuk kanë nevojë për patentë.

Arsyeja e dytë e ardhjeve janë bashkimet familjare, kryesisht të mitur (bijtë e emigrantëve), gra (bashkëshortet) dhe të moshuar (prindërit). Nga këta mund të jenë të interesuar për marrëveshjen vetëm gratë, pasi të miturit vijnë pa patentë, kurse të moshuarve, edhe nëse e kanë atë shqiptaren, shpesh nuk kanë ndërmend të ngasin makinë në Itali.

Ardhjet e tjera janë ato të studentëve, por edhe këta meqë vijnë kryesisht nga bankat e shkollave të mesme nuk kanë arritur të marrin patentë shqiptare.

Në vend të katërt të arsyeve të ardhjeve të shqiptarëve në Itali janë dekretet e flukseve. Të ardhurit me këto dekrete mund të jenë vërtet të interesuar për konvertimin e patentave shqiptare me ato italiane.

Sipas mendimit tim, po të heqësh rezidentët mbi katër vjet për të cilët është më mirë të kërkojnë drejtpërdrejt patentën italiane, ata që ndërkohë kanë marrë patentën italiane, fatlumët që mund të përfitojnë nga marrëveshja e konvertimit janë vërtet pak, disa qindra do të thosha. Natyrisht flas për shqiptarët që jetojnë në Itali, jo për ata që do të vijnë në të ardhmen.

Sikur llogaritjet e mia të jenë vërtet të sakta, del që kjo marrëveshje është donkishoteske. Vetëm Donkishoti mund të nxjerrë një ligj të tillë dhe vetëm Sanço Panço mund të duartrokasë për këtë mrekulli të zotërisë së tij.

Për ta mbyllur, meqë dora që nuk kafshohet puthet, më lejoni të falënderoj për marrëveshjen Frattinin dinak dhe Sokolin gojëtar. U shtoftë zoti ymrin për marrëveshje të tjera është më spektakolare.

Bota shqiptare 223 - 30 tetor 2009

 

Nga Artan Mullaj

Vërdallosja e emigrantëve për karta identiteti në të vërtetë nuk duket të jetë thjesht vetëm pasojë e një fantazie të djallëzuar të administratës sonë, që zakonisht lumturohet me shtimin e problemeve të qytetarëve, po aq sa ngazëllehet me vështirësitë në rritje të jetës së tyre. Disiplina e munguar e autoriteteve në këtë rast nuk është as vetëm pasojë e paaftësisë së saj, ashtu si nuk është vetëm çështje racizmi shpërdorimi i pabesueshëm i dinjitetit të emigrantëve tanë në dogana, ku ndëshkohen me pritje të gjata ankthi për asgjë. Nganjëherë duket sikur është edhe tjetër gjë. Të ndëshkosh ata që ndihmojnë dhe që dinë të sillen aq mirë me këtë vend, ku vështirë se ekziston harmonia, dhe të shpërdorosh një besim, siç është dashamirësia e emigrantëve, për besimin e paqenë të të tjerëve, siç është vëmendja e sinqertë publike për ta, do të thotë të funksionosh pabesisht dhe është diçka që i kalon xhelozisht kufijtë e sarkazmës, dhe që mund të supozohet si një krim kolektiv për pjesën tjetër të vetes, atë më të mirën. Sepse askush nuk mund të thotë sot se emigrantët shqiptarë, ndonëse të perceptuar e persekutuar si "Jorgo" dhe si "xanxiki" (të paktën ata të Greqisë), nuk janë komuniteti që meriton krenarinë edhe të gjitha medaljet, pasi të gjithë jemi në një mendje se ata janë klasa shpëtimtare më e civilizuar, më e kulturuar e shqiptarëve, dhe çasti i tyre është një moment dinjiteti, ku mund të gjesh lehtësisht jetë të suksesshme dhe një lob të fuqishëm në diasporë me pasuri të mëdha, të cilat ndryshe nga realiteti në Shqipëri, janë edhe të ndershme.

Dhe prapë ata persekutohen në vendin e tyre, sipas një logjike që vështirë të shpjegohet.

Vërdallosja e emigrantëve dhe moskokëçarja analoge e autoriteteve është një lajm rutinë që ashtu si edhe më parë nuk ka provokuar vëmendje të fortë publike. Është thjesht një lajm, jo një problem, derisa nuk ka as vullnet, as solidaritet, për ta zgjidhur. Por duket se edhe emigrantët kanë zënë kallo prej befasisë së përsëritur nga mosmirënjohja dhe indiferenca kombëtare për problemet e tyre, të cilat nuk janë vetëm radhët nëpër dogana dhe radhët nëpër sportele. Dhe në të njëjtën mënyrë, ata janë ambientuar dhe nuk surprizohen më as nga dinakëritë elektorale të politikanëve, as nga politika e tyre e shëmtuar, që ka një shqisë për ata, vetëm kur afrojnë fushatat elektorale.

Në këtë mënyrë, i ndikuar nga një absurditet i tmerrshëm, që vjen nga shpërfillja spektakolare për ta, komuniteti turist i emigrantëve sot ngjan përsëri i penduar, i tërhequr në qoshe, gjakftohtë. I penduar për pendimet e së shkuarës dhe për premtimin e pambajtur për të mos shkelur kurrë në këtë vend, që e duan vetëm sepse është vendi i tyre dhe që prej vitesh e mbajnë në kurriz, për të njëjtën arsye, duke dërguar lumë djersën e punës së tyre dhe gjakun e racizmit ndaj tyre, për ta shpëtuar atë nga krizat ekonomike dhe krizat e vetëdijes.

Mes lajmeve të frikshme të ditës, me shumë aksidente dhe bëma kriminelësh, ku duket sikur krimi udhëheq të gjitha perceptimet e opinionit dhe ndikon fantazitë e dëshpëruara, emigrantët tanë janë ata që rrisin statistikat e turizmit të dhimbshëm shqiptar, që nuk është turizëm, por një mall njerëzor të penduarish dhe të zhgënjyerish.

Sipas lajmeve të ditës duket që emigrantët tanë edhe këtë herë janë duke e paguar shtrenjtë përmallimin, dashurinë dhe pushimet e trazuara në Shqipëri nga lajmet e këqija të kronikave të zeza. Sepse lajme të mira nuk ka në këtë vend, çfarëdo që të thuhet, as për ata dhe as për njerëzit e tyre, dhe sukseset nuk ekzistojnë, pavarësisht propagandave qeveritare. Shumë prej tyre janë viktima të katrahurës rrugore me rritje trafiku, me sinjalistikë të munguar, dhe aksidente të shtuara, që ndodhin për shkaqe që vetëm sa njihen dhe konstatohen nga autoritetet. Atyre iu duhet të jenë dëshmitarë dhe viktima situatash që ndodhin rrallë në vendet ku jetojnë, në Perëndim. Aksidentet e shtuara të emigrantëve nëpër rrugët nacionale vetëm sa shtojnë makthin e tyre turistik, njëlloj si radhët tradicionale të ferrit, nëpër dogana andej edhe këtej kufirit, për të cilat askush nuk flet e e nuk çirret asnjëherë, dhe njëlloj si radhët e reja të ferrit të ri nëpër sportelet publike ku aplikohet për kalitje durimi, për karta identiteti dhe pasaportat e famshme biometrike.

Bri këtij realiteti me emigrantë të mërzitur, me aksidente në rrugë, me aventura kriminelësh që sfidojnë Policinë e Shtetit dhe sfidojnë gjithashtu vlerën e jetës në mes të ditës, sfidojnë edhe moralin e shtetit dhe gjithë manipulimet që ky shtet bën për ta përmasuar me optimizëm atë, politika është shpërndarë si mjegull mes ditëve të verës.

Përveç shkëmbimeve sporadike të deklaratave të dorës së dytë mes forcave politike, që duken si dhallë e holluar pas shijes së thartë që la beteja elektorale, dhe përveç sfidave fizike të përsëritura të kryeministrit, (që i ka gjunjëzuar të gjithë kundërshtarët e lindur në bregdet), ndodhive kalimtare në bastione i ka munguar magjia që i shndërron përplasjet e tyre në lajme dhe emocione, dhe i shndërron ato në ushqim shpirtëror. Por ndërkaq, mes këtyre gërr-mëreve, asnjë prononcim qoftë edhe sureal nga eksponentë autoritarë për emigrantët, për radhët e turpit dhe vërdallosjet e sarkazmës, që po i detyron njerëzit tanë të lenë në mes pushimet e të ikin njëherë e mirë nga ky vend që nuk korrigjohet dhe është edhe për të qeshur, edhe për të qarë.

Të vetmet armë, uria instiktive e shqiptarëve spektatorë për ngjarje të mëdha dhe ndryshime të mëdha, dhe kureshtja mbështetëse e tyre për lajme të forta, për politikë të fortë dhe përplasje spektakolare, nuk kanë pushtet, dhe nuk kanë mjaftueshmëri publike as për të ndihmuar problemet e tyre dhe problemet sfilitëse të emigrantëve, as për t'i ngritur ato në nivelin e vëmendjes së nevojshme të pushtetit, që do të mundësonte zgjidhje dhe dashamirësi, dhe ngaqë janë njëlloj të braktisur edhe ata në hallet e tyre njëlloj si të tjerët jashtë Shqipërisë, s'iu mbetet veç të durojnë me emigrantët në kolektivitet mungesën e shpresës dhe të shpresojnë.

Bota shqiptare 219 - 1 shtator 2009

Veç përkeqësim sjell në jetën e emigrantëve miratimi përfundimtar i masave në dukje për sigurinë e vendit, por që përmbajnë në pjesën më të madhe shtrëngime kundër të huajve, të rregullt e të parregullt. Eshtë dhurata që qeveria Berlusconi detyrohet t’i bëjë Legës së Veriut duke e kthyer Italinë vite mbrapsht e duke ngjallur fantazmat e ligjeve famëkeqë racialë të fashizmit kundër çifutëve. Lufta kundër klandestinitetit, lajtmotivi i këtij ligji, nuk është tjetër veçse retorikë e nevojshme për të ligjëruar egërsinë ndaj të huajve. Të parregulltve u ndalohen dhe u shkelen, me ligj, një sërë të drejtash që as kanë të bëjnë fare me sigurinë.
Teprim retorik? Aspak. Përderisa edhe intelektualë  të shquar italianë i bëjnë thirrje kulturës demokratike europiane që të mos lejojë përhapjen e kësaj fare të keqe intolerance në Europë

Miratohet përfundimisht paketa legiste e sigurisë. Më  shumë taksa me më pak të  drejta për emigrantë të  rregullt e klandestinë. Nga futja e veprës penale të klandestinitetit deri te leja e qëndrimit me pikë. Në mes taksë për lejen e qëndrimit e përtëritjen e saj, taksë për kërkesën e marrjes së shtetësisë, shtrëngime në ndërrimin e rezidencës, paraqitje e lejes së qëndrimit për çdo veprim me administratën publike, shtrëngime në martesat mes të huajve dhe italianëve, mbajtje në cie të klandestinëve deri në gjashtë muaj... Dhe të mos harrojmë legalizimin e  grupeve civile të patrullimeve të qyteteve.

pacchetto-sicurezzavauro.gifDitët e para të korrikut, e ashtuquajtura paketa e sigurisë u miratua përfundimisht në Senat me votëbesim dhe do të hyjë në fuqi ditën e pesëmbëdhjetë pas shpalljes në Gazetën Zyrtare. Është ligji i Legës kundër emigrantëve dhe për drejtësinë fai-da-te. Nuk mjaftoi një vit polemika për të hedhur poshtë thelbin racist të paketës së sigurisë, qendra e djathtë në pushtet, nën ndikimin e veçantë të Legës arriti atë që nuk fsheh aspak mes rreshtave të tekstit të paketës: kriminalizimin e të huajit.

Ishte maj 2008 kur qeveria e sapoardhur në pushtet paraqiste një paketë masash të përbërë nga një projekt ligj që hyri në fuqi menjëherë (që përmbante edhe mes të tjerave njohjen e rrethanës rënduese të veprës penale nëse kryhej nga klandestinë), tri dekrete legjislative që kishin të bënin me bashkimet familjare, strehimin politik dhe shtetasit komunitarë (ky i fundit u tërhoq menjëherë për shkak të ndërhyrjes së BE-së), dhe një projekt ligji, pikërisht ai që u miratua përfundimisht në Senat më 2 korrik 2009.

U desh një vit kohë, por në fund të gjitha masat e propozuara nga Lega u kthyen në ligj: grupet qytetare të patrullimit, të ashtuquajturat “ronde”, vepra penale e klandestinitetit, zgjatja e kohës së qëndrimit në qendrat e identifikimit deri në gjashtë muaj, çejeqëndrimi me pikë, taksa për lejeqëndrimet dhe kërkesat e shtetësisë, pamundësia e klandestinëve për t’u martuar, për të regjistruar fëmijët e sapolindur në zyrat e gjendjes civile etj. “Ligj që do të sjellë vetëm dhimbje” komentojnë nga Vatikani. Fjalë të rënda por që nuk arrijnë në veshët e Berlusconit: “Nuk di të ketë kritika, nuk mund të përgjigjem” – kështu u përgjigjet atyre që vënë në dukje mospëlqimin e Vatikanit. Miratimi i ligjit të sigurisë është padyshim dhurata që kryeministri i bën aleatit të tij më besnik. “Është një ligj i kërkuar me forcë nga kryeministri dhe nga e gjithë qeveria , që do të mund të garantojë me masa më efikase sigurinë dhe qetësinë e qytetarëve” shpjegon Berlusconi në një nga konferencat e shtypit para fillimit të punimeve të G8-tës.

Por duket se ligji pëlqehet vetëm nga mazhoranca dhe qeveria. Asnjë tjetër, as në politikë, as mes forcave të policisë, as në organet e drejtësisë dhe as në shoqërinë civile, nuk arrin të japë mendim pozitiv mbi paketën e sigurisë.

Duke filluar nga vepra penale e klandestinitetit që sipas ligjit do të ndëshkohet me gjobë nga 5.000 deri në 10.000 euro dhe me dëbimin e menjëhershëm. Sipas juristëve, të hysh ilegalisht në një shtet është shprehje e një kushti individual, subjektiv, e të qenit emigrant dhe nuk paraqet akt lëndues të mirash që ia vlen të mbrohen penalisht. Nga ana tjetër, futja e kësaj vepre penale, e kombinuar me normat e tjera, nxjerr në pah sa e pamëshirshme është paketa e sigurisë me më të dobëtit e shoqërisë, të cilët këtej e tutje rrezikojnë paditjen në çdo hap që hedhin. Parashikimi i detyrimit të paraqitjes së lejes së qëndrimit për çdo akt të gjendjes civile, jo vetëm rrit mundësinë e paditjes së klandestinëve por para së gjithash u bën të pamundur akte që kanë të bëjnë me të drejtat e njeriut dhe të të miturve, të mbrojtura nga konventa ndërkombëtare.

Kundrejt disa lëshimeve të  vogla, që sidoqoftë ishin sheshit antikushtetuese (si heqja e normës që parashikonte kthimin e mjekëve në spiunë  dhe e tjetrës që parashikonte pamundësinë e regjistrimit në shkollë të të huajve pa dokumente), Lega bëri çmos dhe ia arriti të fuste në ligj rritjen e kohëzgjatjes së klandestinëve në qendrat e identifikimit, dhe të legalizonte të ashtuquajturat ronde, grupe civilësh për patrullimin e territorit.

Sot, pas miratimit përfundimtar të paketës, mund të themi pa frikë që ligji i ri na ka kthyer në mesjetën e të drejtave, që ligji i ri shkel jo vetëm të drejtat e emigrantëve, por rrit pasigurinë e të gjithë italianëve.

Lufta kundër klandestinitetit, lajtmotivi i këtij ligji, nuk është tjetër veçse retorikë e nevojshme për të ligjëruar egërsinë ndaj të huajve. Të parregulltve u ndalohen e u shkelen, me ligj, një sërë të drejtash që as kanë të bëjnë fare me sigurinë. Nga ana tjetër, lejeqëndrimi me pikë, taksa deri në 200 euro për përtëritjet e dokumenteve të qëndrimit, vështirësitë e taksa 200 euro për marrjen e shtetësisë, shtrëngimet për bashkimet familjare, futja e normave shtrënguese që kanë të bëjnë me strehimin e regjistrimin në zyrat e gjendjes civile dhe që po të zbatohen do të shkaktojnë një emergjencë të papërballueshme sociale, dëshmojnë që edhe të huajt e rregullt e veçanërisht ata, janë më të goditurit nga paketa e sigurisë. Për ta përveç shtrëngimit të të drejtave, edhe kërcënimi tani në kohë krize, i humbjes së lejeqëndrimit.

Keti Biçoku

Bota shqiptare 217

“Bota shqiptare” invita tutti i suoi lettori di  firmare l’appello degli intellettuali italiani sul sito di Micromega o su Facebook:

Camilleri, Tabucchi, Maraini, Fo, Rame, Ovadia, Scaparro, Amelio, Wu Ming: "No alle leggi razziali"

 

Me urdhëresë të ministrisë së Jashtme, nga data 26 janar 2009, të gjitha veprimet konsullore, për të cilat normat në fuqi nuk kërkojnë paraqitjen fizike të vetë personit, kryhen vetëm nëpërmjet shërbimit postar

Nëse këto ditë do të paraqiteni në zyrat konsullore shqiptare për legalizime dokumentesh, derën do ta gjeni mbyllur. Për praktika që nuk kërkojnë praninë fizike të personit, nga fundi i janarit konsullata nuk pret njerëz, por zarfe. Nga fundi i janarit, çdo praktikë konsullore legalizimi bëhet vetëm me postë.
Është ndryshimi më i fundit për emigrantët që çon drejt shkëputjes së marrëdhënieve të drejtpërdrejta të nëpunësve të shtetit me emigrantët.
Mënyra e re e shërbimit konsullor ka krijuar fillimisht jo pak probleme. Kryesisht sepse nuk është paralajmëruar me kohë (njoftimi i vënë në faqen internet të ambasadës mban datën 29 janar) dhe sepse telefonave të konsullatave dhe ambasadës sonë nuk i përgjigjet askush. Paragjykim? Ndërsa shkruhej ky artikull provuam disa herë, në ditë të ndryshme, të lidheshim me telefon me konsullatën e Barit, të Milanos dhe zyrën konsullore të Romës, por asnjërës prej dhjetëra thirrjeve tona nuk iu përgjigj kush nga krahu tjetër. Kështu, ka pasur nga ata që duke mos ditur gjë për praktikën e re, kanë marrë rrugën, janë paraqitur në sportel dhe janë kthyer mbrapsht pa mbaruar punë.

Me dy fjalë, pranë konsullatave, këtej e tutje duhet shkuar vetëm për veprime konsullore për të cilat ligji parashikon praninë fizike të të interesuarit. Të tilla veprime janë aplikimi për pasaportë apo për vizë, përgatitja e prokurave, kërkimi i leje-kalimeve. Ndërsa për legalizim të dokumenteve, shqiptare apo italiane, shqiptarët duhet t'u drejtohen zyrave të postës. Të kryejnë pagesën me vaglia postale dhe të nisin në një zarf dokumentet e tyre, fletë-pagesën, një zarf ku të kenë shkruar saktë adresën e tyre dhe t'i nisin me postë në adresë të Zyrës konsullore të Ambasadës.
Praktika e në konsullatat shqiptare e ka zanafillën në urdhëresën nr. 8  të datës 8 janar 2009 të ministrit të Jashtëm Lulzim Basha. Ndokush mund të mendojë që shkaku i vërtetë i këtij ndryshimi është emisioni "Fiks Fare" që, këtë fillim viti, nxori sheshazi në dukje korrupsionin që mbizotëron në konsullatat tona, por një gjë të tillë nuk e pohon askush zyrtarisht. Dhe si zakonisht, lufta ndaj korrupsionit rëndon më shumë mbi emigrantët sesa mbi nëpunësit e korruptuar të shtetit.
Në urdhëresën e ministrit shkruhet e zezë mbi të bardhë që "duke filluar nga data 26 janar 2009, të gjitha veprimet konsullore do të kryhen vetëm nëpërmjet shërbimit postar. Përjashtohen nga ky rregull vetëm aplikimet për pasaportë, nënshkrimi i prokurave dhe aplikimet për vizë, për të cilat aktet normative në fuqi që kërkojnë paraqitjen fizike të vetë personit". Madje urdhëresa parashikon edhe që mund të bëhen përjashtime nga rregulli i mësipërm vetëm kur "autorizohen me shkrim vetëm nga Titullari i Përfaqësisë Diplomatike ose Konsullore" dhe vetëm "për raste shumë të veçanta dhe të argumentuara, duke vënë në dijeni Drejtorinë Konsullore".


I përmbahet kësaj urdhërese edhe njoftimi i Ambasadës sonë në Romë dhe i konsullatave të Milanos dhe Barit, që sqaron më hollësisht edhe cilat dokumente bëhen duke shkuar personalisht në sportelet e konsullatave e cilat shërbime mund të kërkohen me postë, kostot dhe mënyrat e pagesës.
I kontaktuar nga Bota shqiptare, ambasadori Llesh Kola thotë se "vështirësitë e fillimit do të kapërcehen, tashmë shqiptarët në Itali janë mësuar të komunikojnë me administratën publike përmes postave. Shumica dërrmuese paraqesin në postë kërkesën për lejen e qëndrimit". Madje përmend se kjo praktikë e re e adoptuar nga shteti shqiptar për shërbimin konsullor "nuk është ndonjë risi absolute: edhe konsullata të vendeve të tjera veprojnë në të njëjtën mënyrë. Ne po bëjmë edhe më shumë, po u dërgojmë në shtëpi të interesuarve dokumentin e legalizuar, me postë rekomande". Ambasadori kërkon mirëkuptim dhe bashkëpunim nga anë e emigrantëve: "Që ky proces të vejë sa më mirë është e domosdoshme që të gjithë të jenë sa më të kujdesshëm kur dërgojnë me postë dokumente për të legalizuar". Kështu p.sh., nëse dokumentet janë të lëshuara nga shteti italian, duhet të autentifikohen më parë nga Prefekturat italiane apo nga Prokuroritë pranë Gjykatave italiane, të cilat përkatësisht autentifikojnë firmat e nëpunësve të zyrave të bashkive e komunave, të shkollave e universiteteve etj., dhe të nëpunësve të gjykatave. Ndërsa nëse dokumenti që duhet legalizuar është lëshuar në Shqipëri duhet të ketë kaluar më parë edhe në zyrat e autentifikimit të Prefekturave shqiptare. Një tjetër element i rëndësishëm për mbarëvajtjen e procesit është edhe shkrimi i saktë i adresës së personit ku do të kthehet dokumenti i legalizuar. "Ka pasur raste kur dokumentet janë kthyer mbrapsht pikërisht për mungesë të adresës së saktë - shpjegon ambasadori". E megjithatë, ambasadori siguron se të gjithë ata që do të vijnë në zyrën konsullore të ambasadës për veprime që kërkojnë praninë fizike të personit, do të mund të bëjnë edhe praktikat e tjera: pra nëse dikush shkon në Ambasadë për të bërë një prokurë, bashkë me të mund të bëjë edhe legalizimin e ndonjë dokumenti. "Megjithatë, - siguron ambasadori Kola - është ende herët për të thënë se cila është ecuria, po përpiqemi të perfeksionojmë shërbimin konsullor. Nëse do ta shohim të arsyeshme do t'i propozojmë ministrisë edhe rrugë të reja, që do të kenë gjithnjë si qëllim final përmirësimin e shërbimit ndaj shqiptarëve".

Keti Bicoku

Bota shqiptare 208

Milano, Brescia, Bergamo -  zemra industriale e një shteti anemik, ku kriza ekonomike nuk gjendet më vetëm nëpër numrat magjikë të financës. Tashmë ka kafshuar mishin e gjallë të shoqërisë: punësimin. Janë dhjetëfishuar kërkesat për asistencë, dhe INPS-i, po gërmon fundin. Po shqiptarët?

Ndoshta sepse gjithë jetën kemi qenë nën stuhi dhe nuk dimë akoma çfarë është një ditë me diell, ndoshta sepse buka me racion dhe puna nëpër kooperativa kanë qenë më keq. Sidoqoftë, kjo grua e vogël me sytë e kaltër, nuk e ka humbur akoma buzëqeshjen. Tre fëmijë për të mbajtur, një qira për të paguar, dhe një jetë në vend të huaj, që shtrenjtësohet gjithmonë e më shumë. Më tregon se si burri ka humbur punën në ndërtim, dhe se si po jetojnë me rrogën e vajzës së madhe dhe gjysmë-rrogën e saj. Në gusht vajza do të fejohet dhe do të shkojë të krijojë folezën e vet. Ky është afati përfundimtar që kryefamiljari të gjejë një punësim të ri: gushti. "Në të kundër do të kthehemi në Shqipëri, por të paktën, me sakrificat e deritanishme, kemi blerë një palë shtëpi. Të paktën, nuk ngelemi jashtë".

Fillon këtu udhëtimi im nëpër rrugët e Lombardisë. Milano, Brescia, Bergamo; zemra industriale e një shteti anemik, ku kriza ekonomike nuk gjendet më vetëm nëpër numrat magjikë të financës. Tashmë ka kafshuar mishin e gjallë të shoqërisë: punësimin. Janë dhjetëfishuar kërkesat për asistencë, dhe INPS-i (Instituti i sigurimeve shoqërore), po gërmon fundin.

Po shqiptarët? Pak më të skalitur se të tjerët dhe jo me atë shkallë konsumizmi sa të kenë ardhur në prag të kësaj krize me llogaritë bankare bosh.

planeemigrate.gifJanë kohë të vështira për të gjithë, por "kjo është një provë për mua, sepse një aktivitet është më e vështirë ta mbash sesa ta ngresh". Thotë Driton Krasniqi, sipërmarrës kosovar në fushën e ndërtimit. "Shtëpitë nuk shiten më dhe, si zinxhir, nuk hapen më kantiere, nuk kërkohen më punëtorë ose pushohen ata që janë. Deri tani kam rezistuar dhe shpresoj të ruaj akoma përmasat e aktivitetit tim". Më fton të shkoj te restoranti që ka hapur bashkë më vëllanë. "Iliria, quhet", thekson me krenari emrin dhe, kur e shqipton, i shkëlqejnë sytë, "është më shumë një pikë takimi, se sa një burim fitimi. Duhet të organizohemi më tepër, ua kemi borxh fëmijëve tanë. Të paktën të mos harrojnë gjuhën mëmë".

Diku zhytur në fushën Padane, takoj Nuri Dadën; një burrë i qetë verior dhe me një fjalë të ngrohtë për këdo. "Jam shqiptar 24 karat, kam investuar në Shqipëri dhe do kaloj pleqërinë time atje. Jam i lodhur së thëni komshiut 'buongiorno', tani dua t'i them mirëmëngjes". Pyes si kriza ka prekur komunitetin tonë dhe Nuriu i ka idetë e qarta. "Ekziston një kategori personash që e kanë ujin në grykë, ata që u gënjyen me dy lekë më shumë dhe filluan punë në të zezë si muratorë, në vartësi të vetë shqiptarëve. Tani që ndërtimet po ndalojnë, janë papunë, pa përkrahje sociale, pa të ardhme. Ka shfrytëzuar shqiptari shqiptarin në vend të huaj".

Mbi aspektin e fundit, Artor Bisha, i diplomuar në Fakultetin e Ekonomikut në Brescia dhe konsulent financiar, s'është aspak dakord. Më pret në zyrën e tij me një kafe mbi tavolinë, sipas zakonit tonë."Në kapitalizëm nuk ekziston koncepti i shfrytëzimit, por ai i kontratës.Është një jo-problem, i zgjidhur tashmë nga brenda. Kërkesa ka takuar ofertën, maksimumi mund të jetë një abuzim i fuqisë kontraktuale. Duket një lojë fjalësh, por kush e njeh mirë kapitalizmin, e di që nuk është ashtu".

E pyes për botën e sipërmarrësve shqiptarë, një realitet në rritje eksponenciale që meriton një hapësirë më vete. Analiza e Artorit është si brisku: e ftohtë dhe e mprehtë në të njëjtën kohë. "Imprenditorët shqiptarë shkojnë nga t'i marrë era. Hapin ndërmarrje të vogla për të mbijetuar dhe jo me një vizion më të gjerë. Nuk ekziston akoma koncepti që kush ka më shumë para, ka më shumë përgjegjësi: jemi tejmase elastikë, nuk na prek fare mendimi që, ndoshta, drejt vartësit, kemi edhe obligime dhe jo vetëm të drejta". Ecim më tej me bisedën tonë, dhe kërkoj të fokusohemi mbi nevojat e emigrantëve. Ai fikson një pikë të paidentifikueshme mbi tavolinë dhe peshon fjalët me ritëm të ngadaltë. "Ne kemi nevojë për njerëz të shkolluar. Deri tani topi është në fushën e të pasurve, por, për një tribù të konsoliduar, duhet të spostohet te personat me shkollë. Edhe pse kemi kohën armike, ata duhet të rriten, të futen nëpër institucione, të krijojnë lobingje, të braktisin disa aspekte të vjetra që akoma mbijetojnë te prindërit tanë. Desha të shtoj që emigrantët janë thjesht qenie pasive dhe jo aktorë të territorit ku jetojnë. Duke mos u dhënë të drejtën e votës, të paktën për zgjedhjet lokale, shteti italian u ka prerë kordat vokale. Nuk kemi zë në kapitull dhe detyra jonë është mbijetesa". Për tani...

E vërteta është që ekzistojnë shqiptarë edhe nëpër institucione, madje edhe të rëndësishme, si Dhoma e Tregtisë së Milanos. Ai quhet Astrit Çela, një skraparli i qeshur, një vullkan idesh që flet pa andra, ndoshta sepse gjithçka ka, ia detyron vetes dhe askujt tjetër. Ka qenë i vetmi i huaj i ftuar për qindvjetorin e universitetit prestigjioz Bokoni, si një shembull integrimi, dhe i vetmi shqiptar që, i punësuar nga një agjenci e rëndësishme rajonale, viziton shkollat tetëvjeçare dhe të mesme për dëshmi kundër racizmit. Martuar me grua italiane dhe me një djalë, mbi veten thotë që ka ardhur në Itali nga dëshpërimi, por që po qëndron nga dashuria.

Më pret në Milano, në orën 16.35, dhe ai pesëminutëshi i shtuar pas, më lë të kuptoj që pak milanez është bërë edhe ai. Kur fillon të flasë duket si Osumi në kohë me shi: i zemëruar. "Ta themi haptazi: shteti shqiptar mbahet në këmbë falë emigrantëve. Edhe për ato pak hapa përpara që Shqipëria ka bërë, asnjë politikan i kollarisur nuk mund të ketë surrat për të dalë dhe për të thënë: "është merita ime". Në Itali jemi gjysmë milionë shqiptarë, motori i vërtetë i një makine, ku klasa politike luan rolin e frenave të dorës gjithmonë të ngritura. Më shumë se 500 mijë veta dhe nuk ka ardhur një parlamentar i vetëm për të pirë një gotë raki midis nesh dhe të na pyesë për çfarë kemi nevojë. Është një turp". Nuk kam zemër ta ndërpres me pyetjet e mia.

"Italianët vazhdojnë të na kenë halë në sy, falë së kaluarës sonë, por çfarë bën shteti për të na përmirësuar imazhin? Nuk ka projekte, nuk ka vizion për të ardhmen, nuk ka iniciativa. Përmbajtja tipike e telefonatave që më vijnë nga Shqipëria është: shiko, se zbret në aeroport goca e ministrit për të parë ndeshjen, shko shoqëroje. Shiko, se duhet ti gjesh shtëpi kushëririt të drejtorit që vjen për studime. Por tashmë duhet të kenë kujdes edhe mediokrit tanë, sepse nuk jemi më budallenjtë e parë që mund të na përdornin si vegël. Të analizojnë pak fluksin e kursimeve që kthehen në Shqipëri: janë në rënie. Udhëheqës me tru do të ishin tashmë në alarm, por ne, për udhëheqës me tru, kemi tmerrësisht nevojë".

Po konsullatat dhe ambasada jonë, çfarë roli kanë? - pyes i ndrojtur.

"Duhet të jenë shtëpitë tona, pika referimi, laboratorë idesh, projektesh, nismash për bizneset. Por më vjen keq që, me sa di unë, janë vetëm zyrë vulash, të cilat do të ishte mirë të viheshin në mënyrë më të kulturuar. Po të tregoj një episod o Elton, - dhe unë mezi e pres - Kujtoj njëherë ardhjen e Kryetarit të Parlamentit nga Tirana, për një takim me rektorin e Bokonit. Në pamundësinë e Konsullatës, e organizova në kohë rekord, falë edhe bashkëpunimit me Dr. Giacoletto (Drejtoresha e zyrës së Komunikacionit dhe Strategjisë). Po sikur edhe një faleminderit?! Plus, ku janë marrëdhëniet e përkryera dypalëshe kur një shqiptar, për një bashkim familjar, duhet të presë edhe dy vjet? Ç'interes kanë emigrantët që flijohen nëpër zyra, nëse Berluskoni hëngri një darkë me Saliun? Kuptoj që shteti italian nuk interesohet për shqiptarët, por, me sa duket, as shteti shqiptar nuk pyet për qytetarët e vet".

Kërkoj t'i marr një mendim mbi komunitetin shqiptar në vetvete, duke lënë mënjanë paaftësinë e drejtuesve. Pikësëpari e pyes nëse jemi një bashkësi.

"Jo, - përgjigjet, - nuk jemi akoma një komunitet. Unë dhe disa të tjerë kemi dhënë shpirtin për të krijuar shoqata shqiptare, por shpirti nuk ka qenë i mjaftueshëm. Duhet të sistemohemi nga ana ekonomike dhe të humbasim maninë e protagonizmit, sepse nuk jemi të zotët njësoj. Por mentaliteti po ndryshon, është një dëshmi edhe vetë fakti që po flasim bashkë. Disa vite më parë nuk do e kisha bërë".

Tashmë u bë vonë dhe nuk dua t'i vjedh më kohën që zakonisht ia kushton familjes. Përshëndetemi në hyrje të sheshit qendror, përballë kishës madhështore që çjerr me kolonat e saj qiellin. Për ironi të fatit, mbi kokë valëvitet flamuri shqiptar i konsullatës: gjendet në një ndër pozicionet më të preferuara dhe të kushtueshme të qytetit. E kam ditur që shteti ynë është i pasur me vlera, por akoma nuk më kishte shkuar mendja që është i pasur edhe me para. Shqipëria të lë gjithmonë me gojë hapur. Edhe jashtë kufijve të saj.

Elton Xhanari

Bota shqiptare 215 - 10 qershor 2009

Më mirë të shkarkohen të gjitha fajet mbi rrufepritësen "i huaji". Sa më shumë është fajtor "ai", aq më të pafajshëm jemi të gjithë ne italianët

Nga Sergio Talamo

Ndihmësja shtëpiake është filipinase, shitësi i rrugës afrikan, luleshitësi pakistanez, tezgaxhiu kinez, përdhunuesi... rumun. Është psikoza e një epoke të sëmurë, kur dhuna më e urryer bëhet "etnike"; kur banda që shkatërron jetën e një vajze nuk gjykohet për atë çka ka bërë, por për vendin prej nga vjen.

Të dhënat tregojnë tjetër gjë. Portali internet voce.info nxjerr në dritë që prej vitit 1990 deri më 2003-shin numri i lejeve të qëndrimit është pesëfishuar ndërsa kriminaliteti ka rënë paksa; dhe shton që e njëjta gjë vlen edhe për pjesën "e fshehur", me një fjalë, edhe për të parregulltit dhe krimet e padenoncuara. Po sa vlerë kanë shifrat, kur një vend i tërë dëshiron të pastrojë ndërgjegjen?

Ne, turmë e egërsuar që dëshiron të harrojë. Ne nuk duam të shohim që specialistët e përdhunimeve, të droguar e të dehur, janë të rinj shpesh borgjezë e të kamur. E që në mëse tre të katërtat e rasteve të dhunës seksuale përdhunuesi ka "çelësat e shtëpisë". Dhe që qytetet tona duken sikur janë projektuar posaçërisht për të ngritur pusi, sepse janë të errëta e plot periferi të lëna në degradim, sepse në diskoteka droga qarkullon si të ishte ujë mineral, sepse në darkë metrotë mbyllin dhe autobusët bëhen gjithnjë e më të rrallë, sepse festat e të rinjve janë kthyer në territore të pakontrollueshme ku gjithçka mund të ndodhë.Ne nuk mund ta shohim këtë realitet sepse vë në dyshim bindje të patundshme: familja e shenjtë e mbrojtëse, bijtë tanë vajza e djem të mbarë. Ndaj është shumë më e lehtë t'u hedhim fajet rrufepritëses "i huaji". Sa më shumë është fajtor "ai", aq më të pafajshëm jemi të gjithë ne italianët.

Mbeten shumë pikëpyetje pezull, të shpërfillura. Që ligji ynë konsideron rrethanë lehtësuese kryerjen e krimeve nën efektin e drogës, mos është faji i rumunëve? Që gjykatësve tanë u duket normale të lënë në shtëpi dikë që sapo ka përdhunuar një grua, mos është faji i rumunëve? A mos është faji i rumunëve edhe që një mama nga Nettuno thotë që i biri gjashtëmbëdhjetë vjeçar fajtor për vënien e zjarrit një të pastrehu është djalë me zemër të mirë, i marrë më qafë nga më të mëdhenjtë?

Asnjë nuk rrethon makinën e policisë, asnjë nuk ka etje për linçim kur arresti shtëpiak i jepet një "djali të mbarë" italian që ka përdhunuar për bast, që i ka vënë flakën një njeriu për të lozur. Asnjë nuk i kërkon llogari klasës politike për një ligj sipas të cilit përdhunimi vlen më pak se tre vjet burg, pra kush e kryen merr  lirinë me kusht; e për një tjetër ligj që bën të pamundur paraburgimin kur krimi për të cilin akuzohet i pandehuri parashikon lirimin me kusht.

Asnjë nuk i kërkon llogari drejtësisë italiane për sytë e mbyllur para dhunës së ushtruar mbi gratë islamike, nga burra që praktikojnë në Itali shariah-n më të egër që nuk mund ta praktikojnë as në vendet prej nga vijnë. E asnjë nuk guxon të fusë hundët ne familje, ku dhuna është më e pakapshme dhe më tragjike, sepse në këtë rast dikush abuzon me një person që i ka dhuruar besimin dhe jetën e vet, sepse shpesh dhuna e abuzimi bëhen mbi të mitur, sepse jo rrallëherë gruas ia mbyllin gojën ndjenjat si frika, turpi, ndjenja e fajit që i shtohet sfilitjes së trupit.

"U shpjegoni fëmijëve se ç'pasoja të rënda mund të kenë veprime të caktuara", thotë Giovanni Bollea. Por, para së gjithash, u duhet shpjeguar nënave e baballarëve. Edhe që "veprime të caktuara" nuk kanë as ngjyrë e as racë.

 

Zëdhënësi i Ministrisë së Punëve të Brendshme thotë për Botën Shqiptare  se  "pajisja me letërnjoftimin elektronik e emigrantëve nuk përbën urgjencë"

Të shqetësuar për sanksionet e paralajmëruara nga qeveria shqiptare për të gjithë ata që nuk aplikojnë për letërnjoftimet e reja elektronike brenda afatit, shumë shqiptarë kanë telefonuar në redaksi për të pyetur ç’do të ndodhë me ta nëse nuk arrijnë as të shkojnë në Shqipëri brenda afatit. Asgjë. Zoti Fatmir Konja, zëdhënës i ministrisë së Brendshme i përgjigjet redaksisë së Botës shqiptare dhe e thotë qartë që “pajisja me letërnjoftim e emigrantëve nuk përbën urgjencë”.

Pas entuziazmit të parë, kur mendonte të pajiste deri më 28 qershor të gjithë shtetasit shqiptarë në moshë madhore me këtë dokument, qeveria u detyrua të ridimensionojë sanksionet, të heqë afatet apo të parashikojë ulje të kostos së dokumentit për kategori të caktuara. E detyruar qoftë nga arsye të lidhura me mbarëvajtjen e lëshimit të letërnjoftimeve si mungesat e herëpashershme të kuponëve të pagesës, mosnisja ende e procedurës në qytete të ndryshme të vendit, pamundësia e pagesës së 1.200 lekëve nga shtresa të dobëta të popullsisë, qoftë nga fakti që 30% e popullsisë jetojnë jashtë kufijve, dhe është e pamundur të detyrohen të vijnë në atdhe për të aplikuar për letërnjoftimin e ri që, me thënë të vërtetën, u hyn pak në punë, për të mos thënë aspak.

Është vendosur që në lëshimin e letërnjoftimeve të shkohet përpara me dy faza. Duke pasur parasysh se dokument i vlefshëm për votim do të jetë edhe pasaporta aktuale, gjatë fazës së parë, prioriteti për aplikimin për letërnjoftime elektronike do t'u jepet shtetasve që nuk zotërojnë pasaportë. Në këtë mënyrë do t'u garantohet mundësia për të votuar të gjithë qytetarëve shqiptarë.

Pas përmbylljes së fazës së parë do të nisë aplikimi i të gjithë shtetasve të tjerë “për të cilët koha në dispozicion do të jetë shumë më e gjatë” siguron zëdhënësi i ministrisë Konja. Sa për emigrantët, tani për tani ata përjashtohen nga të gjitha sanksionet por sipas zëdhënësit “përcaktimi i detyrimeve për emigrantët do të bëhet më i qartë pas përmbylljes së fazës së parë”. Sidoqoftë ai siguron të gjithë shqiptarët jashtë atdheut: “Besoj fuqimisht se zgjidhja që do të jepet do të jetë e favorshme, e realizueshme, e mundur dhe e pranueshme për emigrantët, pa dëmtuar mbarëvajtjen e lëvizjes së tyre, të ardhjes pranë familjes në Shqipëri dhe rikthimin në vendet e punës kudo që janë. Tregon më tej se është menduar që emigrantët do të kenë prioritet gjatë periudhave të pushimeve gjatë të cilave do të shtohen kapacitete njerëzore dhe teknike.

Ndërsa për pasaportat e reja biometrie, afati i vetëm mbetet 1 janari 2011. “Ndërkohë, ka edhe një lehtësi në këtë drejtim – shpjegon zëdhënësi - sepse aplikimi për letërnjoftimin elektronik është i vlefshëm edhe për pasaportën biometrike, pasi gjithçka ruhet në sistem dhe kur të jetë nevoja për pajisjen me pasaportë, të interesuarit thjesht do të bëjnë kërkesën dhe pagesën”.

Nga ana tjetër më lejoni të kërkoj edhe bashkëpunimin tuaj në ndërgjegjësimin e emigrantëve mbi rëndësinë e pajisjes me dokumentet e reja të identitetit. – shton zëdhënësi i ministrisë, zoti Konja - Si letërnjoftimi elektronik dhe pasaporta biometrike që do të kenë në duar shqiptarët janë absolutisht nga produktet më të mira që ekzistojnë sot për sot në hapësirën e Bashkimit Europian. Në njëfarë mënyre do të jetë krenari e ligjshme për emigrantët që të paraqesin për identifikimin e tyre dokumentet e identitetit të shtetit shqiptar, me një cilësi dhe siguri të admirueshme”.

Bota shqiptare 208

 

Artikuj te tjere...