Tema mërgimi - Shqiptari i Italisë

E kërkojnë eksponentë të CDU-së dhe të CSU-së. Qeveria thotë jo: “Ideja nuk dëshmon inteligjencë të veçantë”

“Jam në favor të testit të inteligjencës për emigrantët. Duhen përcaktuar kritere për emigracionin që të mund të jenë vërtet të dobishëm për shtetin tonë:përveç një shkollimi të mirë dhe një formimi të përshtatshëm profesional, një tjetër kriter bazë duhet të jetë edhe inteligjenca”.
Ky është propozimi shokues i lëshuar në fund të qershorit të përditshmen Bild nga Peter Trapp, përgjegjësi berlinez i politikës së brendshme të partisë Bashkimi Kristian-Demokrat, CDU, e njëjta parti e kryeministres gjermane Angela Merkel.

Është i të njëjtës ide edhe kryetari i grupit në parlamentin europian i partisë bavareze Bashkimi Kristian Social, CSU, Markus Ferber, sipas të cilit “Kanadaja ka shkuar shumë më tej, duke pretenduar nga bijtë e emigrantëve një koeficient intelektuar më të lartë se për shtetasit e vet. Kriteret humanitare për bashkimin familjar nuk mund të mbeten i vetmi motiv i vlefshëm për emigracionin në Gjermani”.
Arrin kështu kulmin një debat i nisur ditët e mëparshme pas deklaratave mbresëlënëse të socialdemokratit Thilo Sarrazin, anëtar i këshillit drejtues të Bankës gjermane, sipas të cilit gjermanët “po bëhen mesatarisht më budallenj” për shkak të ardhjes së emigrantëve nga “Turkia, Lindja e Messme dhe e Largët dhe nga Afrika”. Sarrazin denonconte “një rritje të grupeve të popullsive me nivele të ndryshme inteligjence”, dhunti që sipas tij është e trashëgueshme në masën 80%.

Qeveria Merkel menjëherë ka mbajtur qëndrim ndaj këtyre deklaratave. Zëdhënësi Christopf Steegmans ka hedhur poshtë pa mëdyshje hipotezën e një testi integligjence për të huajt, duke shtuar që ideja “nuk dëshmon inteligjencë të veçantë”. “Të marrësh për të mirëqenë që emigrantët janë budallenj – ka shtuar Steegmans – është padyshim diskriminim”.

Pas botimit numrin e kaluar të artikullit mbi mbajtjen e padrejtë në burg të kosovarit akuzuar për vrasje, bashkëshortja e Gashit i dërgon  redaksisë së Botës Shqiptare këtë thirrje për sensibilizim:

Appello per la liberazione di Muharrem Gashi

Antichi testi sacri affermano che chi salva una vita salva il mondo. Per salvare una vita non è sufficiente la buona parola, occorre intervenire, “esserci”, mettersi in gioco, a volte rischiare.

Scrivo a Voi perché, come giornale, siete stati fra le poche testate a dare spazio alla triste vicenda di mio marito, Muharrem Gashi, a spezzare una freccia a favore di un innocente, illegittimamente detenuto da un anno. Per questo mi sento in obbligo di ringraziare la sensibilità ed il cuore dei giornalisti che hanno dato una speranza alla soluzione della tragedia di una famiglia; della mia famiglia. Grazie per aver dato voce al mondo formato da una famiglia di onesti lavoratori.

Grazie a Voi molti hanno letto della tristissima vicenda di mio marito, di una vittima innocente della tragedia della guerra del Kossovo, una pagina di storia che appartiene anche a loro, a noi tutti: la pagina di una sofferenza che nasce dall’odio pregiudiziale. Negli anni di permanenza in questo Paese ho sempre provato un sentimento di ringraziamento per l’Italia, per averci accolto, per averci dato la possibilità di lavorare e ritrovare la serenità che ogni famiglia cerca; di averci dato la speranza di un futuro assieme alla nostra bambina, cosa che non potevamo chiedere, in questo momento, alla nostra terra, l’amato Kossovo, che deve risollevarsi da un destino che la storia, amaramente, gli ha riservato.

In quest’ultimo anno, però, la mia gratitudine si è trasformata in disperazione e collera, quest’ultima è montata contro la criminale burocrazia che, prima, non ha estradato mio marito in Kossovo per essere processato dalle infamanti accuse mossegli, poi, dopo l’assoluzione avvenuta nel gennaio scorso, lo ha detenuto e lo detiene ancora nel carcere di Bologna, contro ogni ragionevole motivazione, allontanandolo ancora dagli affetti della famiglia, privando la piccola Floriana della dolcezza del padre e me della sua sicurezza ed energia.La collera contro l’ingiustizia che stiamo subendo è esplosa e mi ha fatto seriamente ammalare.

Mi rivolgo a Voi che avete già dimostrato correttezza professionale ed alto senso etico dando eco alle vicende in cui è incappato, suo malgrado, mio marito Muharrem Gashi, affinché riportiate sul Vostro giornale l’appello disperato di una moglie che non chiede solo la liberazione di suo marito, ma attraverso questa, vuole riconquistare la voglia di lottare per vivere, avere il riscontro che il   sentirci vicini ed il soffrire assieme allevia la nostra fatica di vivere ed esorcizza l’inquietudine di sentirci soli in un mondo che sembra volerci spingere al conflitto ed alla sopraffazione.

Ringrazio di cuore per quanto andrete a fare e Vi auguro, per parafrasare un vecchio detto albanese, che almeno la Vostra vita sia tutta zucchero e caffè, dove lo zucchero sta per dolcezza ed il caffè per energia.

Distinti saluti,
Xheva Gashi

nga Rando Devole

Përdorimi (dhe shpërdorimi) i titujve të perfaqësisë së Shqipërisë në Itali sjell sërish nën hetim konsujt e nderit. Aq më tepër që figura e konsullit të nderit për emigrantët, kur nuk është krejt e panjohur, është të paktën enigmatike. Kush janë? Si përzgjidhen? Si emërohen? Çfarë roli zyrtar kanë? Çfarë kompetencash u njihen? Cilat janë të drejtat e detyrat? Para kujt përgjigjen? Kush e ku janë? Pyetje të tilla (e shumë të tjera) të lindin kur ndeshesh me ndonjë kartvizitë superelegante me shqiponjën e zezë dykrenare. Përgjigjet nuk vijnë po aq lehtë.

Në qoftë se regjimi totalitar, për vetë mendësinë dhe politikën e tij, nuk e kishte marrë ndonjëherë në konsideratë figurën e "Konsullit të Nderit", qeveritë pluraliste, të paktën formalisht, nuk e kanë lënë të pluhuroset në raftet burokratike. Shqipëria e porsadalë nga errësira e mbylljes dhjetëravjeçare kishte shumë nevojë për Konsuj Nderi. Një vend i vogël si i yni, me një rrjet diplomatik të pamjaftueshëm për të përballur hapjen ndaj botës, doemos duhet të përfitonte nga role të tilla plotësuese si ato që kryejnë Konsujt e Nderit. Nga ana tjetër, nevoja u kthye në domosdoshmëri edhe për shkak të rritjes eksponenciale të emigracionit. Qindra mijëra shqiptarë të shpërndarë anekënd globit, kërkonin pika referimi të shtetit të tyre.

terma_konsuj.gif

Me fjalë të tjera, figura e Konsullit të Nderit nuk është në diskutim. Roli i tij, që ka të bëjë me promovimin e Shqipërisë, me qytetarët shqiptarë jashtë shtetit, me lidhjet kulturore, me shkëmbimet ekonomike, me marrëdhëniet me shtypin, etj. etj. është pa dyshim i dobishëm, dje, sot, por edhe nesër. Shqipëria ka nevojë për investime të huaja, ka nevojë të rrisë marrëdhëniet politike, kulturore dhe ekonomike me të gjitha vendet, ka nevojë të integrohet në BE, ashtu siç ka nevojë të përmirësojë imazhin e vet në masmediat ndërkombëtare dhe t'u gjendet afër emigrantëve në hallet e tyre. Këtë rol duhet ta luajnë përfaqësitë shqiptare jashtë vendit, por meqenëse rrjeti diplomatik është i reduktuar dhe burimet financiare nuk janë në lartësinë e duhur, atëherë “shfrytëzohen” konsujt e nderit, njerëz që i përkasin indit socio-ekonomi të vendit tjetër, të cilët emërohen nga qeveritë shqiptare dhe miratohen nga qeveritë përkatëse ku akreditohen. Nuk duhet harruar se institucioni i "Konsullit të Nderit" nuk përdoret vetëm nga Shqipëria, por edhe nga vende shumë më të zhvilluara, çka do të thotë se roli plotësues i tij i shkon për shtat edhe shërbimeve diplomatike me përvojë më të pasur. Situata e një vendi në tranzicion siç është i yni, vetëm sa e rrit rëndësinë e rolit të tij.

konsuj_exequatur.gifForma e thelbit

Këto vite pluralizëm mjaftojnë për të bërë një farë bilanci të konsujve të nderit të Shqipërisë në botë. Aq më shumë që kjo figurë, të paktën për qytetarin e thjeshtë, mbetet disi enigmatike. Si përzgjidhen konsujt e nderit? Si emërohen? Çfarë roli zyrtar kanë? Çfarë kompetencash u njihen? Cilat janë të drejtat e detyrat? Para kujt përgjigjen? Kush e ku janë? Pyetje të tilla (e shumë të tjera) u kanë lindur shumë vetëve, kur janë ndeshur me ndonjë kartëvizitë superelegante me shqiponjën e zezë dykrenare, ose thjesht kur kanë dëgjuar ose lexuar diçka për konsujt e nderit.

Kush dëshiron t'i thellojë njohuritë për figurën e konsullit të nderit, do të hasë që në fillim në një hendek të legjislacionit shqiptar. Në fakt, Shqipëria nuk ka ende asnjë normë ligjore që të disiplinojë procesin e emërimit të konsujve të nderit. Do të mjaftonte një vendim qeverie, ose një rregullore, qoftë edhe një qarkore, për t'u vënë disa pika mbi "i" kritereve, procedurës, detyrave, kompetencave, etj. Përndryshe, vetëm Konventa e Vjenës, që sanksionon diçka për këtë figurë, është e pamjaftueshme; jo vetëm sepse kanë kaluar dhjetëvjeçarë nga ajo kohë, por edhe sepse çdo vend ka kërkesa të veçanta, në bazë të të cilave duhet të kolaudojë vazhdimisht veprimtarinë e diplomacisë e të shërbimeve konsullore.

Nuk mund të thuhet kurrsesi se ligji do i kishte mënjanuar plotësisht cenet e emërimeve të konsujve të nderit, sepse çdo ligj e ka një vrimë nga ku mund të kalosh palagur, por do të shënonte binarët kryesorë të një procesi institucional dhe do të reduktonte tundimet e subjektivizmave. Si rregull duhet të funksionojë kështu: përfaqësia diplomatike propozon dikë, ministria e jashtme shqyrton e miraton, ambasada ia komunikon (me notë verbale) emërimin ministrisë së jashtme të vendit ku konsulli i nderit do të ushtrojë veprimtarinë e tij, dhe së fundi, ministria e vendit të huaj e miraton përfundimisht emërimin (i jep në fund exequatur). Mirëpo ndonjëherë ky "iter" burokratik nuk respektohet, si rrjedhim ndodh që përfaqësitë diplomatike shqiptare ta marrin vesh emërimin, ose idenë për emërim, direkt prej Ministrisë Jashtme. Ndoshta shkelje ligjore nuk ka, por duket disi absurde që veprimtaria e dikujt të vlerësohet nga lartësitë e qendrës e të mos njihet nga ata që punojnë në “terren”. Këta të fundit mund të ofrojnë mendime të vyera edhe për lokalitetin ku duhet të hapet konsullata, për kategorinë e klasin e saj. Këtu nuk kemi të bëjmë me rregulla boshe burokratike, të cilat gëlojnë në çdo administratë shtetërore. Kjo "rrugë" e ka një logjikë të vetën. Ambasadat propozojnë, sepse e njohin nga afër veprimtarinë dhe "peshën" e kandidatit për konsull. Kur nuk e njohin (edhe pse i pazakontë si rast), mund ta marrin më lehtë informacionin e duhur.

Medalje pa gjoks

Do akuzoheshim si ithtarë të formalizmit sikur të mos preknim çështjen e kritereve të përzgjedhjes, edhe këto, fatkeqësisht, të pacaktuara e të pakornizuara qartë. Kur edhe vetë emërimet në diplomaci janë bërë në bazë të kodit të nepotizmit familjar e politik, është e vetëkuptueshme se konsujt e nderit nuk mund të përbënin përjashtim. Duhen vetëm hulumtuar rastet kur simpatitë politike e/o miqësore kanë peshuar më shumë se curriculum vitae-t e kandidatëve, ose kur midis jetëshkrimeve të barabarta kanë përcaktuar fitoren e njërit a të tjetrit. Përzgjedhja e konsujve nuk është e thjeshtë. Një avokat p.sh. mund të ketë jetëshkrim të hatashëm, madje edhe një megastudio me mobilie antike shumëmilionëshe, por në qoftë se atij i mungon pasioni për të përfaqësuar Shqipërinë dhe shqiptarët, bëhet i panevojshëm. Shumë shumë mund t'i këshillohet ndonjë miku (të kamur) kur ka probleme me drejtësinë. Nga ana tjetër, kush e ka për zemër vendin tonë, por nuk ka mundësi reale për të promovuar lidhjet me të, nuk ka përse të aspirojë aq shumë.

Zakonisht kandidatët për konsull nderi vetëpropozohen, çka nuk përbën absolutisht faj. Por ka njerëz që punojnë me vetëmohim për Shqipërinë dhe as u shkon në mendje të kërkojnë ofiqe. Nuk do kishte qenë keq sikur këtyre t'u lutej Ministria e jashtme shqiptare doravetë, në mënyrë që të pranojnë një post, detyrat e të cilit i kryejnë me zell prej kohësh.

Mirëpo kështu nuk ndodh. Ekziston dyshimi se pas luhatjeve që qeveritë shqiptare kanë pasur në drejtim të emërimeve të konsujve të nderit qëndron një farë mosvlerësimi ose indiference ndaj kësaj figure. Duket sikur titulli "Konsull Nderi" ka të bëjë më shumë me personin që e merr se sa me shtetin që përfaqëson. Në të vërtetë, amatorizmi i administratës shqiptare nuk mund t'i shpjegojë tërësisht disa qëndrime të çuditshme lidhur me emërime, çemërime, pezullime, riemërime, etj. Ndoshta ndikon koncepti se konsulli i nderit është vetëm një titull honorifik që "përkëdhel" vetëm egon e mbajtësit, duke harruar se detyrat e tij, për ata që duan t'i kryejnë, janë të shumta dhe angazhuese. Përveç kësaj, duhet kujtuar patjetër se edhe dhënia e një urdhri a medalje honorifike prek dinjitetin e prestigjin si të marrësit ashtu edhe të dhënësit.

Nga ana tjetër, mund të ketë Konsuj Nderi që e përjetojnë detyrën e konsullit si një medalje më shumë në gjoks, të tjerë mund ta konceptojnë Shqipërinë e shqiptarët si skenë teatri e si publik duartrokitës ku të realizojnë ëndrrat e megalomanisë, të tjerë akoma mund ta shohin titullin e konsullit si zgjidhjen e komplekseve të inferioritetit e të frustrimit. Nga halli apo për hobby, nga nevoja apo për ekzibicionizëm, nga pasioni apo për të kaluar kohën, fakti është se detyra e konsujve është shumë e rëndësishme për t’u mos u marrë seriozisht.

vijon: Dritëhijet e konsujve të nderit/2

Rando Devole Questo indirizzo email è protetto dagli spambots. E' necessario abilitare JavaScript per vederlo.

Bota shqiptare 238 - 16 qershor 2010

 

 

 

 

Shqiptarët e Italisë dhe të Greqisë do të mund të aplikojnë në vendet ku jetojnë për nxjerrjen e pasaportave të reja biometrike

Romë, 4 qershor 2010 – Tashmë vendimi i qeverisë shqiptare është marrë. Shqiptarëve të Italisë nuk do t’u duhet të shkojnë patjetër në Shqipëri për të aplikuar e për të tërhequr pasaportën e re biometrike, do të mund ta bëjnë pranë ambasadës apo konsullatave të përgjithshme. E thotë për "Botën shqiptare", ambasadori ynë në Romë, Llesh Kola. Ende nuk dihet data e saktë, tani për tani kjo gjë është miratuar në parim. Pritet që shpejt të merret vendimi edhe për përcaktimin e çështjeve teknike si për shembull datën e fillimit të procedurës, koston e dokumentit, kohën e pritjes për tërheqjen e tij. Është mëse e arsyeshme të thuhet se praktika do të nisë pas verës.

Ambasadori na bën të ditur se qysh në nëntor 2009 i ka përcjellë ministrisë së Brendshme shqiptare shqetësimin e shumë bashkatdhetarëve që kërkonin t’u jepet mundësia të kërkojnë e të marrin pasaportën e re në Itali, ashtu siç bënin deri vjet për pasaportën tjetër. I njëjti problem duket se është ngritur edhe në Greqi. Dhe siç shpresonte shumëkush, më në fund vendimi është marrë: do të aplikohet pranë ambasadës e konsullatave, qoftë në Itali qoftë në Greqi ku është përqendruar numri më i lartë i emigrantëve, mbi një milion shqiptarë.

“Parimisht është vendosur gjithçka, ka mbetur vetëm zgjidhja e disa çështjeve teknike me firmën që prodhon praktikisht dokumentet e identifikimit. – thotë ambasadori – Është shumë e mundur që kjo procedurë të nisë nga shtatori, pasi të ketë mbaruar edhe fluksi i lartë i emigrantëve që kthehen në atdhe për pushimet e verës”.

Sa për çmimin, me siguri do të paguhet fakti që shërbimi po ofrohet jashtë shtetit. “Flitet se do të kushtojë rreth 70 euro – thotë ambasadori, që saktëson – por ende nuk ka një vendim zyrtar mbi këtë pikë”.

Ke. Bi.

nga Rando Devole

Përdorimi (dhe shpërdorimi) i titujve të perfaqësisë së Shqipërisë në Itali sjell sërish nën hetim konsujt e nderit. Aq më tepër që figura e konsullit të nderit për emigrantët, kur nuk është krejt e panjohur, është të paktën enigmatike. Kush janë? Si përzgjidhen? Si emërohen? Çfarë roli zyrtar kanë? Çfarë kompetencash u njihen? Cilat janë të drejtat e detyrat? Para kujt përgjigjen? Kush e ku janë? Pyetje të tilla (e shumë të tjera) të lindin kur ndeshesh me ndonjë kartvizitë superelegante me shqiponjën e zezë dykrenare. Përgjigjet nuk vijnë po aq lehtë.

Nderi vs. karrierës

Në qoftë se ekziston një farë dualizmi midis konsujve "normalë", d.m.th. atyre të emëruar nga shteti e që janë në borderonë e Ministrisë së jashtme, dhe konsujve të nderit, të emëruar po nga Ministria e jashtme por pa rrogë, atëherë ai duhet eliminuar. Rreziku që ky dualizëm të degradojë në rivalitet nuk ekziston, sepse kompetencat e dy funksioneve, pjesërisht të njëjta, nuk lënë shteg për përplasje të tilla. Madje edhe vetë dualizmi, duke pasur parasysh se konsujt e nderit nuk e kanë të drejtën e vulës, duhet kuptuar si një farë xhelozie statusi. Shpërndarja gjeografike e konsullatave shqiptare nga një anë i ka lehtësuar punët, nga ana tjetër i ka ndërlikuar. Në Itali, hapja e dy konsullatave (në Bari e në Milano) është përshëndetur me entuziazëm nga qytetarët shqiptarë, të cilët evitojnë tani udhëtime rraskapitëse e radha të gjata para zyrës konsullore të Ambasadës në Romë. Mirëpo hapja e një konsullate në jug e në veri të Italisë nuk do të thotë vetëm disa vula më shumë e ca valutë më tepër nga emigrantët. Vetëm konsujt shqiptarë i kanë duart gjithë bojë nga vulat dhe gishtat gjithë kallo nga firmat. Në çdo konsullatë tjetër veprimet e rëndomta konsullore bëhen nga nëpunës të thjeshtë, qoftë edhe vendas. Konsujt merren me detyra edhe më të rëndësishme, midis të cilave edhe kontrollin e atyre që bëjnë veprimet konsullore. Mirëpo mungesa e personelit dhe racionalizimi i burimeve ekzistuese është sëmundje e vjetër e diplomacisë shqiptare. Këto probleme mund të zgjidhen tërësisht, ose pjesërisht, me ndihmën e konsujve të nderit, të cilët nuk duhet të perceptohen si uzurpatorë juridiksionesh, por si role integruese në të mirë të Shqipërisë dhe qytetarëve shqiptarë.

konsuj_elenco.gifPesha e përgjegjësisë

Këtu nuk bëhet fjalë për ndryshimin e kompetencave të konsujve të nderit, edhe pse në këto fusha nuk duhen pasur tabu, por për gërshetim më të mirë të punës së tyre me përfaqësitë shqiptare. Po qe se ndokush i koncepton emërimet e konsujve të nderit thjesht si flamuj të vegjël për t'i ngulur në të gjitha zonat e hartës së vendit të huaj, për të treguar se territori është i mbuluar nga shërbimet konsullore, atëherë jemi në një udhë pa krye. Konsulli i nderit duhet të jetë më shumë një detyrë se sa një privilegj, si për titullarin ashtu edhe për titulldhënësin. E po të shtojmë se i duhet gjetur njeriu punës dhe jo puna njeriut, nuk themi asgjë të re.

Në këtë kuadër emërimi si konsull nderi i qytetarëve shqiptarë duhet parë vetëm pozitivisht. Është e kuptueshme, as ne nuk jemi të imunizuar nga xhelozitë e smira, por këtë zgjedhje e imponon koha. Deri në vitet nëntëdhjetë ishte e logjikshme që shteti shqiptar të mbështetej në të huajt miq të Shqipërisë dhe të përzgjidhte midis tyre konsujt e nderit. Tani që qytetarët shqiptarë jashtë shtetit po stabilizohen gjithnjë e më shumë, tani që mërgata po krijon elitat veta, tani që në hapësirat publike të huaja po dallohen shumë bashkëkombës, janë krijuar të gjitha kushtet që Shqipëria të përfaqësohet më së miri e denjësisht nga konsuj nderi me pasaportë të kuqërremtë. Nuk mund të vihet në dyshim as njohja nga ana e tyre e Shqipërisë, as sensibiliteti për zgjidhjen e problemeve të bashkatdhetarëve. Edhe njohja e gjuhës shqipe nuk është pa peshë në një sektor ku komunikimi është tejet i rëndësishëm.

Gjithsesi, ngjyra e pasaportës nuk ka ndonjë peshë të madhe përballë cilësisë njerëzore e profesionale. Fakti është se edhe vetë kërkesat ndaj konsujve të nderit, italianë apo shqiptarë qofshin, janë bërë më cilësore, sikurse është bërë më kërkues emigracioni, ose vetë shkëmbimi ekonomiko-kulturor i dy vendeve. Si të thuash, tani nuk pinë ujë shumë citimet me vend e pa vend të Skënderbeut e të traditave të lashta shqiptare. Moderniteti, niveli dhe cilësia e marrëdhënieve midis Italisë e Shqipërisë nuk lënë vend më për folklorizëm, amatorizëm, sharlatanizëm e improvizim.

Formula e së ardhmes

Për komunikimin midis shtetit shqiptar dhe konsujve të nderit mund të thuhet shumë, sepse bëhet pak. Askujt nuk i intereson se cili institucion duhet të komunikojë me konsujt e nderit: Ministria e jashtme apo Ambasada shqiptare, apo Konsullata që e ka në juridiksionin e vet. Janë lojëra hierarkike që pasionojnë vetëm një grup aparatçikësh. Absurd është fakti që konsujt e nderit nuk marrin qarkore, informacione, udhëzime, të dhëna ligjore, etj. nga "qendra" (emri i "qendrës" zgjidhet me një firmë të shpejtë). Por a mund t'i kryejë mirë detyrat e veta një konsull nderi që jeton në "black out" informativ? Si do i përditësojë institucionet e territorit të vet pa informacion të freskët? Përderisa nga qendra nuk mbërrijnë informacione të thjeshta, është e kotë që të kërkojmë një kuadër strategjik brenda të cilit të ushtrojnë veprimtarinë edhe konsujt e nderit. Së fundi, është e domosdoshme që shteti shqiptar të adoptojë metoda monitorimi e vlerësimi objektiv të punës së konsujve të vet, pa ua lënë në dorë “subjektivizmave”, “tekave”, ose “ndjeshmërive” të këtij apo atij funksionari, të kësaj apo asaj qeverie.

Këto mangësi nuk mund t'i autorizojnë aspak konsujt e nderit që të "hedhin gurë" kundër mëkatarit-shtet shqiptar. Jo sepse nuk kanë të drejtë, por sepse edhe ata nuk janë pa "mëkate". Sa shqiptarë janë në dijeni që në provincën ku ata jetojnë ka një konsull nderi të Shqipërisë? Çfarë kanë përfituar prej tij? Çfarë aktiviteti real kryen çdo konsull? Urojmë që fjalët për konsujt e nderit që i ka zënë gjumi porsa kanë marrë titullin, ose kanë bërë aq pak për Shqipërinë e shqiptarët saqë nuk dihej nëse kanë qenë zgjuar apo në zhgjandër, të jenë vetëm zëra. Të njëjtën gjë urojmë për ata që shquhen për krekosje ceremoniale e prezencializëm protokollar, në thelb pa bukë e bereqet. Me thashethemet për afaristë, që me kartëvizitën e konsullit kanë dashur të hapin sa më shumë dyer të leverdisshme, ose thjesht të përfitojnë nga privilegjet e postit, nuk po merremi. Po i konsiderojmë si të pavërteta, por potencialisht të mundshme.

Nga ana tjetër, nuk mund të mohohet kurrsesi puna e shkëlqyer që bëjnë shumë konsuj nderi, të cilët përnjimend e nderojnë Shqipërinë dhe vendet ku e përfaqësojnë atë. Puna e tyre është e pazëvendësueshme dhe mungesa e tyre do të krijonte zbrazëti të dëmshme për vendin tonë.

Megjithatë, veprimtaria e tyre mund të përmirësohet më tej. P.sh. në një kohë që lindin shoqata çdo orë, është e habitshme se si konsujt e nderit nuk e kanë një të tillë. Formimi i një shoqate me emër "Shoqata e Konsujve të Nderit të Shqipërisë" nuk do të ishte pa kuptim. Do t'i shërbente komunikimit të brendshëm, koordinimit të punës dhe përmirësimit të shërbimeve. Me ndonjë përjashtim të skajshëm, aktualisht konsujt e nderit nuk komunikojnë midis tyre. Janë të zhytur në ujërat e zonave përkatëse dhe nuk e ngrenë kokën për të parë në horizont. Në fakt, bashkëpunimi midis tyre do të rriste edhe vetë rëndësinë e statusit që gëzojnë, në sytë e shtetit shqiptar që përfaqësojnë, por edhe të shtetit ku ushtrojnë aktivitetin.

Shqipëria që duam të ndërtojmë kërkon ndihmën e gjithsecilit dhe energjitë e gjithë institucioneve. Konsujt e nderit duhen parë në këtë prizëm. Rivlerësimi i rolit dhe i funksioneve të tyre nuk cenon aspak të drejtën e kontrollit, përkundrazi, i përgjegjëson më shumë në misionin impenjativ që kanë marrë përsipër. Por kjo nuk do të thotë se roli i tyre mund të shihet jashtë kuadrit të përgjithshëm në të cilin vepron shteti dhe institucionet shqiptare. Një sinergji e përbashkët do e ndihmonte Shqipërinë të ecte më shpejt drejt Evropës.

Lexo edhe

Rando Devole Questo indirizzo email è protetto dagli spambots. E' necessario abilitare JavaScript per vederlo.

Bota shqiptare 238 - 16 qershor 2010

Akuzohej për vdekjen e një civili gjatë luftës në ish Jugosllavi, por gjykata ndërkombëtare i jep pafajësinë. Ministria nuk përvetëson sentencën e humbet kohë
Nga Giulia Gentile, l’Unità


Kjo është historia e një kosovari 37 vjeçar të burgosur në burgun më të mbipopulluar të Italisë, prej 11 muajsh në pritje të ekstradimit, edhe se një organ drejtësie ndërkombëtare i ka njohur pafajësinë për krimet e luftës për të cilat akuzohej. Më 10 korrik për Muharrem Gashin do të përfundojë afati i paraburgimit në Dozza.  E Muharrem Gashi, që në Emilia Romagna ka edhe të shoqen me të bijën 5-vjeçare, e që para arrestimit punonte si kamionist, me të dalë nga burgu do të dëbohet nga Italia si person me qëndrim të parregullt pikërisht për shkak të ngatërresës diplomatike e të cilës ka betur viktimë. Më 29 janar 2010 Kuestura e Riminit i ka mohuar përtëritjen e lejeqëndrimit sepse përbën “kërcënim të rëndë për sigurinë publike”. Por vetëm 4 ditë më parë, më 25 janar 2010, gjykata speciale e Europian union rule of law mision (Eulex) në Kosovë kishte vendosur që “dëshmitë e mbledhura gjatë hetimit” për vdekjen e një civili gjatë luftës në ish-Jugosllavi, në ngarkim të Gashit dhe të një bashkëkombësi, nuk ishin të mjaftueshme për të vazhduar çështjen. Kështu, “urdhër-arresti” i lëshuar kundër kosovarit më 11 korrik 2009 duhej të revokohej. Ndërsa Muharremi ndodhet në burg edhe sot e kësaj dite padrejtësisht për vrasjen e Dasic’ Radosav në fshatin kosovar të Berkovës. Ndërkaq i akuzuari tjetër i arrestuar marsin e vitit të shkuar në Austri, menjëherë është ekstraduar në Kosovë, është vënë në arrest shtëpie dhe pas sentencës është lënë i lirë.

“Atëherë, ç’mungon për të lënë të lirë edhe Gashin?”, pyet Giuseppe Chimisso i shoqatës shqiptare Skanderbeg të Bolonjës. Një pozicionim i ministrit të Drejtësisë Angelino Alfano, në favor të Serbisë ose të Kosovës, është përgjigjja.

Ajo çka i çoi drejt arrestit Gashin dhe bashkëkombësin e tij në Austri, në fakt ishte një mandat arrestimi serb për “krime lufte, në shkelje të kodit penal të Republikës Federale Socialiste të Jugosllavisë”.

Por një rezolutë e NATO-s përcakton që mandatet e këtij vendi kundër kosovarëve nuk duhet të merren në konsideratë nga vendet e Kombeve të Bashkuara. I takon Kosovës të gjykojë kosovarët. Pikërisht në bazë të kësaj norme, Austria ka kthyer në vendin e ish-Jugosllavisë, pra në Kosovë, bashkëkombësin e Gashit të akuzuar për të njëjtin fakt. Por e njëjta gjë nuk ka ndodhur edhe në Itali. Kështu, akti i fundit pas kërkesave të ndryshme të nxjerrjes nga burgu të paraqitura nga avokati Giampaolo Cristofori, në prill, kur Gjykata e Apelit të Bolonjës ka hedhur poshtë instancën e radhës në pritje për të marrë nga ministria e Drejtësisë kërkesë formale për ekstradimin e të burgosurit nga anë e Serbisë. “Mendoj se në këtë çast, Alfano është i angazhuar në të tjera çështje – ironizon avokati Cristofori – por është ai që duhet të përgjigjet. Dhe nëse kërkesa ekziston duhet t’a dërgojë në Bolonjë” për të zhbllokuar situatën.

Kaq do të mjaftonte që para 10 korrikut Gashi të lihet i lirë si i pafajshëm e jo si person nën hetim për një krim që vendi i tij ka arkivuar tashmë.

 

 

Një sondazh i Botës shqiptare në shqiptariiitalise.com konfirmon, se të paktën gjysma e shqiptarëve në Itali, po të votonte, do të zgjidhte të majtën. Deri dje, 53,5% u shprehën pro PD-së, dhe vetëm 19,1% votuan për PdL. Ndërsa 8,3% zgjodhën IdV-në e Di Pietros dhe 8,9% ... Legën e Bossit

Nëse shqiptarët e Lombardisë do të thirreshin të votonin nesër në zgjedhjet politike italiane, do të zgjidhnin të majtën me 35,1% të preferencave ndërsa të djathtën me 32,8%. Bie në sy që një pjesë e mirë e tyre nuk i ka idetë e qarta: 32,1%. Kështu rezulton, të paktën, sipas studimit të kryer nga Ismu.

Me këto shifra është vërtet e vështirë të thuhet se për kë do të votonin shqiptarët nëse do t'u jepej e drejta. Ndaj edhe "Bota shqiptare" kreu sondazhin e vet të thjeshtë, pa pretendime për saktësi shkencore. Në faqet shqiptariiitalise.com lexuesit u ftuan të zgjidhnin mes katër forcave më të mëdha politike italiane: Populli i Lirive (PdL), Partia Demokratike (PD), Lega dhe Italia e Vlerave (IdV), ndërsa në profilin e gazetës në rrjetin social Facebook u ftuan të debatonin mbi këto mundësi zgjedhjeje.

Në dhjetë ditë shprehën preferencën e tyre në sondazh 157 lexues. Shumica e tyre, 84 vetë (53,5%) u shprehën pro PD-së, dhe vetëm 30 vetë (19,1%) votuan për PdL. Ndërsa 13 vetë (8,3%) zgjodhën IdV-në e Di Pietros dhe 14 vetë (8,9%) Legën e Bossit. Në fund, 5 vetë thonë se do të jepnin votën e tyre një tjetër partie dhe 11 vetë. Bie në sy, në radhë të parë, një dallim me shifrat e studimit Ismu: ata që kanë votuar sondazhin tonë duket se anojnë më shumë majtas se kampioni i shqiptarëve të Lombardisë, por kjo mund të jetë e justifikueshme me ata 32,1% të studimit që nuk kanë idetë e qarta, ndoshta janë të pavendosur mes PD dhe IdV, pra që sidoqoftë anojnë majtas. Nga ana tjetër shuma atyre që zgjedhin PdL-n dhe Legën i afrohen preferencave të studimit, por mbeten pak më të ulëta (28%).

Edhe pse vota është diçka personale e ashtu siç ndodh në Shqipëri apo edhe në Itali, opinioni publik është shumë i ndarë mes dy kampeve të kundërta politike, nuk mund të mos vihen re disa aspekte që mund të shtyjnë emigrantët të shkojnë drejt qendrës së majtë apo qendrës së djathtë. Duke qenë të huaj në Itali, mund të ishte e natyrshme që të formonim bindje të majta apo të djathta edhe në bazë të politikave që njëra apo tjetra palë vë në jetë për çështje të imigracionit, çka ndikon drejtpërdrejt në përditshmërinë tonë. Dhe biem të gjithë dakord që qendra e djathtë - veçanërisht tani që Lega vë veton në politikat e imigracionit - është shumë më dorështrënguar jo vetëm me klandestinët, por edhe me imigrantët e rregullt (e kur themi kështu kemi parasysh paketën e sigurisë me futjen e veprës penale të klandestinitetit, me taksën për lejeqëndrimin e shtetësinë, shtrëngimet për bashkimet familjare etj.). Dhe janë pak a shumë të këtij mendimi disa nga bashkatdhetarët që shprehin mendimin e tyre në komentet në facebook: "Perse e doni Berlusconin, atë që nuk ju jep asistencë fëmijëve tuaj kur ngelni pa punë apo që do t'ua dërgojë në shkolla të ndara. Ne emigrantëve,politika e këtij kryeministri na dëmton shumë..." apo "që me formimin e Forca Italisë dhe Legës, që në vitet '90 e deri më sot të djathtët e Italisë kanë qenë kundër çdo emigranti në Itali, ndaj nuk e besoj që shqiptarët të votojnë djathtës...".

Por shifrat nuk mbështesin plotësisht këtë tezë, dhe mbetet e pashpjegueshme që në 157 vetë, 14 të votojnë për Legën. E kjo nuk është risi: në zgjedhjet e fundit krahinore, për shembull, në Toskanë një zëdhënëse e Legës ishte shqiptare.

Nga ana tjetër vota djathtas e shqiptarëve justifikohet me "kujtimin e regjimit": "votojnë djathtas sepse mbajnë mend Enverin?" pyet dikush me shaka në komentet në facebook. Apo ndokush tjetër më seriozisht "Pro Berlusconit e Bossit, poshtë komunizmi...".

Nga komentet vërehet edhe një fakt që nuk ka si të dalë në shesh nga pyetjet e sondazhit. Ndokush bën dallim mes Finit dhe eksponentëve të tjerë të qendrës së djathtë: "i vetmi që më pëlqen është është Fini, për fat të keq është në të njëjtën anë me Berluskonin e Bossin. Besoj që nuk ka nevojë për më shumë koment...", madje vëren edhe pafuqinë e të majtës "ata nuk janë as për veten e vet".

Nga komentet në facebook vërehet edhe një fakt që nuk ka si të dalë në shesh nga pyetjet e sondazhit. Ndokush bën dallim mes Finit dhe eksponentëve të tjerë të qendrës së djathtë: "i vetmi që më pëlqen është është Fini, për fat të keq është në të njëjtën anë me Berluskonin e Bossin. Besoj që nuk ka nevojë për më shumë koment...", madje vëren edhe pafuqinë e të majtës "ata nuk janë as për veten e vet".

Vërehet gjithashtu që shprehen më lehtë ata që janë në favor të qendrës së majtë, se ata që janë për qendrën e djathtë, ndërsa për politikanët në veçanti, shprehen lirshëm në favor, por edhe kundër, Berlusconit. Duke pasur parasysh që dinë të bëjnë dallimin e Finit si personazhin më pozitiv të qendrës së djathtë dhe të Bossit si atë me qëndrimet më të ashpra ndaj emigrantëve, bie në sy që nuk përmendin asnjëherë askënd të qendrës së majtë, me përjashtimin e Prodit, por që sot nuk ka ndikim të drejtpërdrejtë në politikën italiane.

Keti Biçoku

Bota shqiptare 236 – 16 maj 2010

Artikuj te tjere...