Tema mërgimi - Shqiptari i Italisë

Milano, Brescia, Bergamo -  zemra industriale e një shteti anemik, ku kriza ekonomike nuk gjendet më vetëm nëpër numrat magjikë të financës. Tashmë ka kafshuar mishin e gjallë të shoqërisë: punësimin. Janë dhjetëfishuar kërkesat për asistencë, dhe INPS-i, po gërmon fundin. Po shqiptarët?

Ndoshta sepse gjithë jetën kemi qenë nën stuhi dhe nuk dimë akoma çfarë është një ditë me diell, ndoshta sepse buka me racion dhe puna nëpër kooperativa kanë qenë më keq. Sidoqoftë, kjo grua e vogël me sytë e kaltër, nuk e ka humbur akoma buzëqeshjen. Tre fëmijë për të mbajtur, një qira për të paguar, dhe një jetë në vend të huaj, që shtrenjtësohet gjithmonë e më shumë. Më tregon se si burri ka humbur punën në ndërtim, dhe se si po jetojnë me rrogën e vajzës së madhe dhe gjysmë-rrogën e saj. Në gusht vajza do të fejohet dhe do të shkojë të krijojë folezën e vet. Ky është afati përfundimtar që kryefamiljari të gjejë një punësim të ri: gushti. "Në të kundër do të kthehemi në Shqipëri, por të paktën, me sakrificat e deritanishme, kemi blerë një palë shtëpi. Të paktën, nuk ngelemi jashtë".

Fillon këtu udhëtimi im nëpër rrugët e Lombardisë. Milano, Brescia, Bergamo; zemra industriale e një shteti anemik, ku kriza ekonomike nuk gjendet më vetëm nëpër numrat magjikë të financës. Tashmë ka kafshuar mishin e gjallë të shoqërisë: punësimin. Janë dhjetëfishuar kërkesat për asistencë, dhe INPS-i (Instituti i sigurimeve shoqërore), po gërmon fundin.

Po shqiptarët? Pak më të skalitur se të tjerët dhe jo me atë shkallë konsumizmi sa të kenë ardhur në prag të kësaj krize me llogaritë bankare bosh.

planeemigrate.gifJanë kohë të vështira për të gjithë, por "kjo është një provë për mua, sepse një aktivitet është më e vështirë ta mbash sesa ta ngresh". Thotë Driton Krasniqi, sipërmarrës kosovar në fushën e ndërtimit. "Shtëpitë nuk shiten më dhe, si zinxhir, nuk hapen më kantiere, nuk kërkohen më punëtorë ose pushohen ata që janë. Deri tani kam rezistuar dhe shpresoj të ruaj akoma përmasat e aktivitetit tim". Më fton të shkoj te restoranti që ka hapur bashkë më vëllanë. "Iliria, quhet", thekson me krenari emrin dhe, kur e shqipton, i shkëlqejnë sytë, "është më shumë një pikë takimi, se sa një burim fitimi. Duhet të organizohemi më tepër, ua kemi borxh fëmijëve tanë. Të paktën të mos harrojnë gjuhën mëmë".

Diku zhytur në fushën Padane, takoj Nuri Dadën; një burrë i qetë verior dhe me një fjalë të ngrohtë për këdo. "Jam shqiptar 24 karat, kam investuar në Shqipëri dhe do kaloj pleqërinë time atje. Jam i lodhur së thëni komshiut 'buongiorno', tani dua t'i them mirëmëngjes". Pyes si kriza ka prekur komunitetin tonë dhe Nuriu i ka idetë e qarta. "Ekziston një kategori personash që e kanë ujin në grykë, ata që u gënjyen me dy lekë më shumë dhe filluan punë në të zezë si muratorë, në vartësi të vetë shqiptarëve. Tani që ndërtimet po ndalojnë, janë papunë, pa përkrahje sociale, pa të ardhme. Ka shfrytëzuar shqiptari shqiptarin në vend të huaj".

Mbi aspektin e fundit, Artor Bisha, i diplomuar në Fakultetin e Ekonomikut në Brescia dhe konsulent financiar, s'është aspak dakord. Më pret në zyrën e tij me një kafe mbi tavolinë, sipas zakonit tonë."Në kapitalizëm nuk ekziston koncepti i shfrytëzimit, por ai i kontratës.Është një jo-problem, i zgjidhur tashmë nga brenda. Kërkesa ka takuar ofertën, maksimumi mund të jetë një abuzim i fuqisë kontraktuale. Duket një lojë fjalësh, por kush e njeh mirë kapitalizmin, e di që nuk është ashtu".

E pyes për botën e sipërmarrësve shqiptarë, një realitet në rritje eksponenciale që meriton një hapësirë më vete. Analiza e Artorit është si brisku: e ftohtë dhe e mprehtë në të njëjtën kohë. "Imprenditorët shqiptarë shkojnë nga t'i marrë era. Hapin ndërmarrje të vogla për të mbijetuar dhe jo me një vizion më të gjerë. Nuk ekziston akoma koncepti që kush ka më shumë para, ka më shumë përgjegjësi: jemi tejmase elastikë, nuk na prek fare mendimi që, ndoshta, drejt vartësit, kemi edhe obligime dhe jo vetëm të drejta". Ecim më tej me bisedën tonë, dhe kërkoj të fokusohemi mbi nevojat e emigrantëve. Ai fikson një pikë të paidentifikueshme mbi tavolinë dhe peshon fjalët me ritëm të ngadaltë. "Ne kemi nevojë për njerëz të shkolluar. Deri tani topi është në fushën e të pasurve, por, për një tribù të konsoliduar, duhet të spostohet te personat me shkollë. Edhe pse kemi kohën armike, ata duhet të rriten, të futen nëpër institucione, të krijojnë lobingje, të braktisin disa aspekte të vjetra që akoma mbijetojnë te prindërit tanë. Desha të shtoj që emigrantët janë thjesht qenie pasive dhe jo aktorë të territorit ku jetojnë. Duke mos u dhënë të drejtën e votës, të paktën për zgjedhjet lokale, shteti italian u ka prerë kordat vokale. Nuk kemi zë në kapitull dhe detyra jonë është mbijetesa". Për tani...

E vërteta është që ekzistojnë shqiptarë edhe nëpër institucione, madje edhe të rëndësishme, si Dhoma e Tregtisë së Milanos. Ai quhet Astrit Çela, një skraparli i qeshur, një vullkan idesh që flet pa andra, ndoshta sepse gjithçka ka, ia detyron vetes dhe askujt tjetër. Ka qenë i vetmi i huaj i ftuar për qindvjetorin e universitetit prestigjioz Bokoni, si një shembull integrimi, dhe i vetmi shqiptar që, i punësuar nga një agjenci e rëndësishme rajonale, viziton shkollat tetëvjeçare dhe të mesme për dëshmi kundër racizmit. Martuar me grua italiane dhe me një djalë, mbi veten thotë që ka ardhur në Itali nga dëshpërimi, por që po qëndron nga dashuria.

Më pret në Milano, në orën 16.35, dhe ai pesëminutëshi i shtuar pas, më lë të kuptoj që pak milanez është bërë edhe ai. Kur fillon të flasë duket si Osumi në kohë me shi: i zemëruar. "Ta themi haptazi: shteti shqiptar mbahet në këmbë falë emigrantëve. Edhe për ato pak hapa përpara që Shqipëria ka bërë, asnjë politikan i kollarisur nuk mund të ketë surrat për të dalë dhe për të thënë: "është merita ime". Në Itali jemi gjysmë milionë shqiptarë, motori i vërtetë i një makine, ku klasa politike luan rolin e frenave të dorës gjithmonë të ngritura. Më shumë se 500 mijë veta dhe nuk ka ardhur një parlamentar i vetëm për të pirë një gotë raki midis nesh dhe të na pyesë për çfarë kemi nevojë. Është një turp". Nuk kam zemër ta ndërpres me pyetjet e mia.

"Italianët vazhdojnë të na kenë halë në sy, falë së kaluarës sonë, por çfarë bën shteti për të na përmirësuar imazhin? Nuk ka projekte, nuk ka vizion për të ardhmen, nuk ka iniciativa. Përmbajtja tipike e telefonatave që më vijnë nga Shqipëria është: shiko, se zbret në aeroport goca e ministrit për të parë ndeshjen, shko shoqëroje. Shiko, se duhet ti gjesh shtëpi kushëririt të drejtorit që vjen për studime. Por tashmë duhet të kenë kujdes edhe mediokrit tanë, sepse nuk jemi më budallenjtë e parë që mund të na përdornin si vegël. Të analizojnë pak fluksin e kursimeve që kthehen në Shqipëri: janë në rënie. Udhëheqës me tru do të ishin tashmë në alarm, por ne, për udhëheqës me tru, kemi tmerrësisht nevojë".

Po konsullatat dhe ambasada jonë, çfarë roli kanë? - pyes i ndrojtur.

"Duhet të jenë shtëpitë tona, pika referimi, laboratorë idesh, projektesh, nismash për bizneset. Por më vjen keq që, me sa di unë, janë vetëm zyrë vulash, të cilat do të ishte mirë të viheshin në mënyrë më të kulturuar. Po të tregoj një episod o Elton, - dhe unë mezi e pres - Kujtoj njëherë ardhjen e Kryetarit të Parlamentit nga Tirana, për një takim me rektorin e Bokonit. Në pamundësinë e Konsullatës, e organizova në kohë rekord, falë edhe bashkëpunimit me Dr. Giacoletto (Drejtoresha e zyrës së Komunikacionit dhe Strategjisë). Po sikur edhe një faleminderit?! Plus, ku janë marrëdhëniet e përkryera dypalëshe kur një shqiptar, për një bashkim familjar, duhet të presë edhe dy vjet? Ç'interes kanë emigrantët që flijohen nëpër zyra, nëse Berluskoni hëngri një darkë me Saliun? Kuptoj që shteti italian nuk interesohet për shqiptarët, por, me sa duket, as shteti shqiptar nuk pyet për qytetarët e vet".

Kërkoj t'i marr një mendim mbi komunitetin shqiptar në vetvete, duke lënë mënjanë paaftësinë e drejtuesve. Pikësëpari e pyes nëse jemi një bashkësi.

"Jo, - përgjigjet, - nuk jemi akoma një komunitet. Unë dhe disa të tjerë kemi dhënë shpirtin për të krijuar shoqata shqiptare, por shpirti nuk ka qenë i mjaftueshëm. Duhet të sistemohemi nga ana ekonomike dhe të humbasim maninë e protagonizmit, sepse nuk jemi të zotët njësoj. Por mentaliteti po ndryshon, është një dëshmi edhe vetë fakti që po flasim bashkë. Disa vite më parë nuk do e kisha bërë".

Tashmë u bë vonë dhe nuk dua t'i vjedh më kohën që zakonisht ia kushton familjes. Përshëndetemi në hyrje të sheshit qendror, përballë kishës madhështore që çjerr me kolonat e saj qiellin. Për ironi të fatit, mbi kokë valëvitet flamuri shqiptar i konsullatës: gjendet në një ndër pozicionet më të preferuara dhe të kushtueshme të qytetit. E kam ditur që shteti ynë është i pasur me vlera, por akoma nuk më kishte shkuar mendja që është i pasur edhe me para. Shqipëria të lë gjithmonë me gojë hapur. Edhe jashtë kufijve të saj.

Elton Xhanari

Bota shqiptare 215 - 10 qershor 2009

Veç përkeqësim sjell në jetën e emigrantëve miratimi përfundimtar i masave në dukje për sigurinë e vendit, por që përmbajnë në pjesën më të madhe shtrëngime kundër të huajve, të rregullt e të parregullt. Eshtë dhurata që qeveria Berlusconi detyrohet t’i bëjë Legës së Veriut duke e kthyer Italinë vite mbrapsht e duke ngjallur fantazmat e ligjeve famëkeqë racialë të fashizmit kundër çifutëve. Lufta kundër klandestinitetit, lajtmotivi i këtij ligji, nuk është tjetër veçse retorikë e nevojshme për të ligjëruar egërsinë ndaj të huajve. Të parregulltve u ndalohen dhe u shkelen, me ligj, një sërë të drejtash që as kanë të bëjnë fare me sigurinë.
Teprim retorik? Aspak. Përderisa edhe intelektualë  të shquar italianë i bëjnë thirrje kulturës demokratike europiane që të mos lejojë përhapjen e kësaj fare të keqe intolerance në Europë

Miratohet përfundimisht paketa legiste e sigurisë. Më  shumë taksa me më pak të  drejta për emigrantë të  rregullt e klandestinë. Nga futja e veprës penale të klandestinitetit deri te leja e qëndrimit me pikë. Në mes taksë për lejen e qëndrimit e përtëritjen e saj, taksë për kërkesën e marrjes së shtetësisë, shtrëngime në ndërrimin e rezidencës, paraqitje e lejes së qëndrimit për çdo veprim me administratën publike, shtrëngime në martesat mes të huajve dhe italianëve, mbajtje në cie të klandestinëve deri në gjashtë muaj... Dhe të mos harrojmë legalizimin e  grupeve civile të patrullimeve të qyteteve.

pacchetto-sicurezzavauro.gifDitët e para të korrikut, e ashtuquajtura paketa e sigurisë u miratua përfundimisht në Senat me votëbesim dhe do të hyjë në fuqi ditën e pesëmbëdhjetë pas shpalljes në Gazetën Zyrtare. Është ligji i Legës kundër emigrantëve dhe për drejtësinë fai-da-te. Nuk mjaftoi një vit polemika për të hedhur poshtë thelbin racist të paketës së sigurisë, qendra e djathtë në pushtet, nën ndikimin e veçantë të Legës arriti atë që nuk fsheh aspak mes rreshtave të tekstit të paketës: kriminalizimin e të huajit.

Ishte maj 2008 kur qeveria e sapoardhur në pushtet paraqiste një paketë masash të përbërë nga një projekt ligj që hyri në fuqi menjëherë (që përmbante edhe mes të tjerave njohjen e rrethanës rënduese të veprës penale nëse kryhej nga klandestinë), tri dekrete legjislative që kishin të bënin me bashkimet familjare, strehimin politik dhe shtetasit komunitarë (ky i fundit u tërhoq menjëherë për shkak të ndërhyrjes së BE-së), dhe një projekt ligji, pikërisht ai që u miratua përfundimisht në Senat më 2 korrik 2009.

U desh një vit kohë, por në fund të gjitha masat e propozuara nga Lega u kthyen në ligj: grupet qytetare të patrullimit, të ashtuquajturat “ronde”, vepra penale e klandestinitetit, zgjatja e kohës së qëndrimit në qendrat e identifikimit deri në gjashtë muaj, çejeqëndrimi me pikë, taksa për lejeqëndrimet dhe kërkesat e shtetësisë, pamundësia e klandestinëve për t’u martuar, për të regjistruar fëmijët e sapolindur në zyrat e gjendjes civile etj. “Ligj që do të sjellë vetëm dhimbje” komentojnë nga Vatikani. Fjalë të rënda por që nuk arrijnë në veshët e Berlusconit: “Nuk di të ketë kritika, nuk mund të përgjigjem” – kështu u përgjigjet atyre që vënë në dukje mospëlqimin e Vatikanit. Miratimi i ligjit të sigurisë është padyshim dhurata që kryeministri i bën aleatit të tij më besnik. “Është një ligj i kërkuar me forcë nga kryeministri dhe nga e gjithë qeveria , që do të mund të garantojë me masa më efikase sigurinë dhe qetësinë e qytetarëve” shpjegon Berlusconi në një nga konferencat e shtypit para fillimit të punimeve të G8-tës.

Por duket se ligji pëlqehet vetëm nga mazhoranca dhe qeveria. Asnjë tjetër, as në politikë, as mes forcave të policisë, as në organet e drejtësisë dhe as në shoqërinë civile, nuk arrin të japë mendim pozitiv mbi paketën e sigurisë.

Duke filluar nga vepra penale e klandestinitetit që sipas ligjit do të ndëshkohet me gjobë nga 5.000 deri në 10.000 euro dhe me dëbimin e menjëhershëm. Sipas juristëve, të hysh ilegalisht në një shtet është shprehje e një kushti individual, subjektiv, e të qenit emigrant dhe nuk paraqet akt lëndues të mirash që ia vlen të mbrohen penalisht. Nga ana tjetër, futja e kësaj vepre penale, e kombinuar me normat e tjera, nxjerr në pah sa e pamëshirshme është paketa e sigurisë me më të dobëtit e shoqërisë, të cilët këtej e tutje rrezikojnë paditjen në çdo hap që hedhin. Parashikimi i detyrimit të paraqitjes së lejes së qëndrimit për çdo akt të gjendjes civile, jo vetëm rrit mundësinë e paditjes së klandestinëve por para së gjithash u bën të pamundur akte që kanë të bëjnë me të drejtat e njeriut dhe të të miturve, të mbrojtura nga konventa ndërkombëtare.

Kundrejt disa lëshimeve të  vogla, që sidoqoftë ishin sheshit antikushtetuese (si heqja e normës që parashikonte kthimin e mjekëve në spiunë  dhe e tjetrës që parashikonte pamundësinë e regjistrimit në shkollë të të huajve pa dokumente), Lega bëri çmos dhe ia arriti të fuste në ligj rritjen e kohëzgjatjes së klandestinëve në qendrat e identifikimit, dhe të legalizonte të ashtuquajturat ronde, grupe civilësh për patrullimin e territorit.

Sot, pas miratimit përfundimtar të paketës, mund të themi pa frikë që ligji i ri na ka kthyer në mesjetën e të drejtave, që ligji i ri shkel jo vetëm të drejtat e emigrantëve, por rrit pasigurinë e të gjithë italianëve.

Lufta kundër klandestinitetit, lajtmotivi i këtij ligji, nuk është tjetër veçse retorikë e nevojshme për të ligjëruar egërsinë ndaj të huajve. Të parregulltve u ndalohen e u shkelen, me ligj, një sërë të drejtash që as kanë të bëjnë fare me sigurinë. Nga ana tjetër, lejeqëndrimi me pikë, taksa deri në 200 euro për përtëritjet e dokumenteve të qëndrimit, vështirësitë e taksa 200 euro për marrjen e shtetësisë, shtrëngimet për bashkimet familjare, futja e normave shtrënguese që kanë të bëjnë me strehimin e regjistrimin në zyrat e gjendjes civile dhe që po të zbatohen do të shkaktojnë një emergjencë të papërballueshme sociale, dëshmojnë që edhe të huajt e rregullt e veçanërisht ata, janë më të goditurit nga paketa e sigurisë. Për ta përveç shtrëngimit të të drejtave, edhe kërcënimi tani në kohë krize, i humbjes së lejeqëndrimit.

Keti Biçoku

Bota shqiptare 217

“Bota shqiptare” invita tutti i suoi lettori di  firmare l’appello degli intellettuali italiani sul sito di Micromega o su Facebook:

Camilleri, Tabucchi, Maraini, Fo, Rame, Ovadia, Scaparro, Amelio, Wu Ming: "No alle leggi razziali"

 

Me urdhëresë të ministrisë së Jashtme, nga data 26 janar 2009, të gjitha veprimet konsullore, për të cilat normat në fuqi nuk kërkojnë paraqitjen fizike të vetë personit, kryhen vetëm nëpërmjet shërbimit postar

Nëse këto ditë do të paraqiteni në zyrat konsullore shqiptare për legalizime dokumentesh, derën do ta gjeni mbyllur. Për praktika që nuk kërkojnë praninë fizike të personit, nga fundi i janarit konsullata nuk pret njerëz, por zarfe. Nga fundi i janarit, çdo praktikë konsullore legalizimi bëhet vetëm me postë.
Është ndryshimi më i fundit për emigrantët që çon drejt shkëputjes së marrëdhënieve të drejtpërdrejta të nëpunësve të shtetit me emigrantët.
Mënyra e re e shërbimit konsullor ka krijuar fillimisht jo pak probleme. Kryesisht sepse nuk është paralajmëruar me kohë (njoftimi i vënë në faqen internet të ambasadës mban datën 29 janar) dhe sepse telefonave të konsullatave dhe ambasadës sonë nuk i përgjigjet askush. Paragjykim? Ndërsa shkruhej ky artikull provuam disa herë, në ditë të ndryshme, të lidheshim me telefon me konsullatën e Barit, të Milanos dhe zyrën konsullore të Romës, por asnjërës prej dhjetëra thirrjeve tona nuk iu përgjigj kush nga krahu tjetër. Kështu, ka pasur nga ata që duke mos ditur gjë për praktikën e re, kanë marrë rrugën, janë paraqitur në sportel dhe janë kthyer mbrapsht pa mbaruar punë.

Me dy fjalë, pranë konsullatave, këtej e tutje duhet shkuar vetëm për veprime konsullore për të cilat ligji parashikon praninë fizike të të interesuarit. Të tilla veprime janë aplikimi për pasaportë apo për vizë, përgatitja e prokurave, kërkimi i leje-kalimeve. Ndërsa për legalizim të dokumenteve, shqiptare apo italiane, shqiptarët duhet t'u drejtohen zyrave të postës. Të kryejnë pagesën me vaglia postale dhe të nisin në një zarf dokumentet e tyre, fletë-pagesën, një zarf ku të kenë shkruar saktë adresën e tyre dhe t'i nisin me postë në adresë të Zyrës konsullore të Ambasadës.
Praktika e në konsullatat shqiptare e ka zanafillën në urdhëresën nr. 8  të datës 8 janar 2009 të ministrit të Jashtëm Lulzim Basha. Ndokush mund të mendojë që shkaku i vërtetë i këtij ndryshimi është emisioni "Fiks Fare" që, këtë fillim viti, nxori sheshazi në dukje korrupsionin që mbizotëron në konsullatat tona, por një gjë të tillë nuk e pohon askush zyrtarisht. Dhe si zakonisht, lufta ndaj korrupsionit rëndon më shumë mbi emigrantët sesa mbi nëpunësit e korruptuar të shtetit.
Në urdhëresën e ministrit shkruhet e zezë mbi të bardhë që "duke filluar nga data 26 janar 2009, të gjitha veprimet konsullore do të kryhen vetëm nëpërmjet shërbimit postar. Përjashtohen nga ky rregull vetëm aplikimet për pasaportë, nënshkrimi i prokurave dhe aplikimet për vizë, për të cilat aktet normative në fuqi që kërkojnë paraqitjen fizike të vetë personit". Madje urdhëresa parashikon edhe që mund të bëhen përjashtime nga rregulli i mësipërm vetëm kur "autorizohen me shkrim vetëm nga Titullari i Përfaqësisë Diplomatike ose Konsullore" dhe vetëm "për raste shumë të veçanta dhe të argumentuara, duke vënë në dijeni Drejtorinë Konsullore".


I përmbahet kësaj urdhërese edhe njoftimi i Ambasadës sonë në Romë dhe i konsullatave të Milanos dhe Barit, që sqaron më hollësisht edhe cilat dokumente bëhen duke shkuar personalisht në sportelet e konsullatave e cilat shërbime mund të kërkohen me postë, kostot dhe mënyrat e pagesës.
I kontaktuar nga Bota shqiptare, ambasadori Llesh Kola thotë se "vështirësitë e fillimit do të kapërcehen, tashmë shqiptarët në Itali janë mësuar të komunikojnë me administratën publike përmes postave. Shumica dërrmuese paraqesin në postë kërkesën për lejen e qëndrimit". Madje përmend se kjo praktikë e re e adoptuar nga shteti shqiptar për shërbimin konsullor "nuk është ndonjë risi absolute: edhe konsullata të vendeve të tjera veprojnë në të njëjtën mënyrë. Ne po bëjmë edhe më shumë, po u dërgojmë në shtëpi të interesuarve dokumentin e legalizuar, me postë rekomande". Ambasadori kërkon mirëkuptim dhe bashkëpunim nga anë e emigrantëve: "Që ky proces të vejë sa më mirë është e domosdoshme që të gjithë të jenë sa më të kujdesshëm kur dërgojnë me postë dokumente për të legalizuar". Kështu p.sh., nëse dokumentet janë të lëshuara nga shteti italian, duhet të autentifikohen më parë nga Prefekturat italiane apo nga Prokuroritë pranë Gjykatave italiane, të cilat përkatësisht autentifikojnë firmat e nëpunësve të zyrave të bashkive e komunave, të shkollave e universiteteve etj., dhe të nëpunësve të gjykatave. Ndërsa nëse dokumenti që duhet legalizuar është lëshuar në Shqipëri duhet të ketë kaluar më parë edhe në zyrat e autentifikimit të Prefekturave shqiptare. Një tjetër element i rëndësishëm për mbarëvajtjen e procesit është edhe shkrimi i saktë i adresës së personit ku do të kthehet dokumenti i legalizuar. "Ka pasur raste kur dokumentet janë kthyer mbrapsht pikërisht për mungesë të adresës së saktë - shpjegon ambasadori". E megjithatë, ambasadori siguron se të gjithë ata që do të vijnë në zyrën konsullore të ambasadës për veprime që kërkojnë praninë fizike të personit, do të mund të bëjnë edhe praktikat e tjera: pra nëse dikush shkon në Ambasadë për të bërë një prokurë, bashkë me të mund të bëjë edhe legalizimin e ndonjë dokumenti. "Megjithatë, - siguron ambasadori Kola - është ende herët për të thënë se cila është ecuria, po përpiqemi të perfeksionojmë shërbimin konsullor. Nëse do ta shohim të arsyeshme do t'i propozojmë ministrisë edhe rrugë të reja, që do të kenë gjithnjë si qëllim final përmirësimin e shërbimit ndaj shqiptarëve".

Keti Bicoku

Bota shqiptare 208

Me paketën e sigurisë dhe dekretin anti-krizë, emigrantët do ta kenë përditë e më të vështirë jetesën dhe integrimin në Itali

 

Nëse është e vërtetë që koha e mirë duket që në mëngjes, mund të themi me plot gojën që ky vit nuk po sjell asgjë të mirë për emigrantët në Itali. Që politika do të fillonte këtë vit me shqyrtimin e shumë çështjeve që kanë të bëjnë edhe me të huajt ishte pak a shumë e ditur, pasi parlamenti do të fillonte punimet me shqyrtimin e dekretit të ligjit mbi sigurinë, në të cilin shumë pika sjellin ashpërsime të mëtejshme të ligjit mbi imigracionin. Por që të kërkohen para nga emigrantët për çdo hap që hedhin, kjo është e papranueshme. Por jo e pamundur, veçanërisht për Legën. Do të marrësh lejen e qëndrimit? Paguaj, nga 10 deri në 400 euro, përveç 72,12 eurove që paguan deri tani. Kërkon të marrësh shtetësinë italiane? Paguaj 200 euro. Do të punosh më vete e të hapësh një ‘partita IVA’? Lidh një sigurim fidejuksioni prej 10 mijë eurosh (i vetmi amendament që u hodh poshtë). Do të sjellësh prindërit mbi 65 vjeç në Itali, por vetëm nëse nuk ke vëllezër në atdhe? Paguaj për ta sigurimin shëndetësor. Je klandestin në Itali? Paguaj një gjobë nga 5.000 deri në 10.000 para se të dëbohesh nga Italia.

Në Itali diskutohet dekreti i ashtuquajtur ‘pacchetto sicurezza’, dhe penalizohen të huajt; diskutohet dekreti anti-krizë, dhe studiohet se si të nxirret ndonjë euro më shumë nga xhepat e emigrantëve.

Po le t’i shohim me radhë të rejat që po hyjnë në fuqi e të tjera që qeveria e qendrës së djathtë po përpiqet të sjellë, e ndikuar veçanërisht nga Lega.

Nga nëntori i vitit të shkuar kanë hyrë në fuqi edhe shtrëngimet për bashkimet familjare. Janë rritur të ardhurat e nevojshme për të kërkuar ardhjen e një familjari në Itali, është bërë thuajse i pamundur bashkimi me prindërit e moshuar dhe është vështirësuar ai me bijtë në moshë madhore etj.

Që nga 1 janari 2009, për marrjen e pensionit social të huajt duhet të plotësojnë jo vetëm kushtet e mëparshme – të kenë rezidencë efektive në Itali, kartë qëndrimit dhe të ardhura të ulëta – por edhe një tjetër të ri: të jenë në Itali prej të paktën dhjetë vjetësh.

Dy dekretet që tashmë po kalojnë në parlament, ai i sigurisë dhe ai anti-krizë, pjesërisht të aprovuar, në shumë nene të tyre prekin edhe emigrantët. Në dekretin anti-krizë, ato që shkaktuan më shumë debate ishin dy amendamente të Legës. Njëri kërkonte që të huajt që hapin një ‘partita IVA’, pra që vendosin të punojnë si të pavarur, të lidhin një sigurim fidejuksor prej 10.000 eurosh. Pa ndonjë arsye të veçantë, thjesht vetëm pse nuk janë italianë. Masa kishte karakter kaq të theksuar racist sa u hodh poshtë në Senat, por pasi e mori njëherë një aprovim në qeveri.

Ndërsa amendamenti tjetër kishte të bënte me një ‘kontribut’ prej 50 eurosh që emigrantët duhet të paguajnë sa herë që kërkojnë lëshimin e parë dhe përtëritjen e dokumentit të qëndrimit. Pas kritikave të ashpra të opozitës, të kryetarit të Senatit Finit, pas përgënjeshtrimeve të Berluskonit të tipit “e dija – s’e dija”, “bëhet-s’bëhet”, më në fund amendamenti i Legës miratohet në një formë të re, jo më në brendësi të dekretit anti-krizë por në brendësi të paketës së sigurisë: “emigrantët do të paguajnë një shumë që do të shkojë nga 10 deri në 400 euro, që do të vendoset me dekret ministrie”.

Në polemikë me të gjithë ata që u ngritën kundër kësaj takse apo kontributi, Maroni u shpreh se nuk kuptonte pse gjithë kjo shamatë kur edhe në vendet e tjera evropiane të huajt paguajnë një kontribut për marrjen e dokumentit të qëndrimit. Por ndoshta harron që edhe të huajt në Itali, tashmë prej dy vjetësh paguajnë jo pak për dokumentin e qëndrimit, plot 72,12 euro: u japin postave italiane një kontribut 30 eurosh, poligrafikut të shtetit 27,50 euro për shtypjen e dokumentit elektronik dhe 14,62 euro shtetit me pullë-taksë. Të gjithë të huajt mbi moshën 14 vjeç. Dhe jo vetëm kur kërkojnë lejen e parë të qëndrimit, por edhe kur e përtërijnë apo kur e përditësojnë në rast se ndërrojnë adresë, apo pasaportë, u lind një fëmijë. Madje Maroni duhet të dijë mirë që lejet e qëndrimit që të huajt paguajnë 72,12 euro janë të vlefshme për një vit a dy (ligji Bossi-Fini ka përgjysmuar kohëzgjatjen e vlefshmërisë së dokumenteve të qëndrimit), për të mos thënë që jo rrallë, pas muajsh të tërë pritjeje me ‘cedolino’-n në xhep ta lëshojnë në prag të skadencës.

Veç kontributit për lejet e qëndrimit, nga paketa e sigurisë, në Senat janë miratuar edhe nene të tjera, shumica e të cilave nuk bëjnë tjetër veçse u vështirësojnë jetën emigrantëve, dhe duket se synojnë më shumë mbushjen e arkave të shtetit sesa rritjen e sigurisë në vend.

Kështu, një nga pikat kryesore të dekretit të sigurisë, futja e veprës penale të klandestinitetit, parashikon që i huaji pa dokumente qëndrimi që kapet nga forcat e rendit nuk do të burgoset, siç parashikohej në tekstin fillestar, por do të paguajë një gjobë nga 5 mijë deri në 10 mijë euro dhe do të dëbohet nga kuestori pa qenë nevoja për sentencë gjykate. Nuk kuptohet mirë se si do të aplikohet ky nen: atyre që mbërrijnë në Lampedusa, për shembull, para se t’i kthejnë nga kanë ardhur, do t’u kërkohen më parë, minimumi, 5 mijë euro? Vështirë të besosh që shteti t’i kërkojë parà një njeriu të drobitur, të cilit nuk i di as emër e mbiemër.

Ngrihet nga 60 ditë deri në 180 ditë periudha maksimale e mbajtjes së emigrantëve klandestinë në Qendrat e Identifikimit dhe të Dëbimit (emërtimi i ri i Qendrave të qëndrimit të përkohshëm)

Në kuadrin e luftës kundër emigracionit klandestin janë miratuar gjithashtu edhe nene që parashikojnë edhe 5 vjet heqje lirie për favorizim të emigracionit klandestin, për të gjithë ata që punësojnë emigrantë me qëndrim të parregullt; detyrimin e të gjithë administruesve të qendrave të transferimit të parave të denoncojnë brenda 12 orëve të gjithë klientët e huaj që nuk paraqesin dokumentin e qëndrimit (në të kundërt rrezikojnë heqjen nga regjistri i agjentëve financiarë). I njëjti detyrim u kërkua të vihej edhe për mjekët por nuk u miratua; por nga ana tjetër, u la në dorë të tyre të denoncojnë apo jo një pacient pa dokumente qëndrimi (deri më sot mjekët e kishin të ndaluar të denonconin klandestinët).

Kush do të kërkojë lejen e parë të qëndrimit do të firmosë edhe “një marrëveshje integrimi” me kredite (për të ashtuquajturin lejeqëndrim me pikë) me të cilën impenjohet se do të arrijë “objektiva integrimi” deri në skadencën e dokumentit. Por, të paktën, është hequr dëbimi automatik me mbarimin e pikëve të lejes për shumë kategori të huajsh: ata që kanë kartën e qëndrimit, që kanë lejeqëndrim për mbrojtje humanitare, për strehim politik dhe ata që kanë ushtruar të drejtën e bashkimit familjar.

Këtej e tutje kush do të kërkojë shtetësinë italiane do të paguajë një taksë prej 200 eurosh (në çastin kur paraqet kërkesën, jo pas tre katër vjetëve kur mund ta marrë).  Për më tepër, kush do të kërkojë shtetësinë për martesë, do të duhet të presë dy vjet nga martesa e jo gjashtë muaj para se të paraqesë kërkesën. Gjithashtu, për t’u martuar në bashki, këtej e tutje, të huajve do t’u kërkohet të paraqesin edhe dokumentin e qëndrimit, dokument që në shumë komuna të veriut kërkohet tashmë prej disa kohësh, edhe pse nuk parashikohej nga ligji.

Për bashkimet familjare përveç shtrëngimeve të ardhura në fuqi në nëntor të vitit të shkuar parashikohen të reja me paketën e sigurisë. Kështu, këtej e tutje një prind mund të bashkohet me të birin e mitur në Itali vetëm nëse ky i fundit është me qëndrim të rregullt bashkë me prindin tjetër. Një tjetër risi është edhe eliminimi i parimit heshtje-miratim për autorizimin e bashkimit familjar, që deri më sot hynte në fuqi 180 ditë pas paraqitjes së kërkesës për bashkim familjar (dhe që praktikisht do të thoshte se nëse brenda 180 ditëve Sporteli Unik nuk i jepte një përgjigje kërkesës për bashkim familjar, mund të shkohej drejtpërdrejt në përfaqësinë konsullore italiane në vendlindje dhe të kërkohej vizë për bashkim familjar).

Këto janë risitë më të rëndësishme deri më sot. Nuk janë ende ligj, por miratimi i shpejtë në Senat, të lë të kuptosh që nuk do të vonojë t’i shohim të botuara në gazetë zyrtare. E keqja është se dekreti i sigurisë ende nuk është miratuar i gjithi, dhe Lega ka ende kohë të shtojë amendamente të tjera...

Keti Bicoku

Bota Shqiptare 207

 

Më mirë të shkarkohen të gjitha fajet mbi rrufepritësen "i huaji". Sa më shumë është fajtor "ai", aq më të pafajshëm jemi të gjithë ne italianët

Nga Sergio Talamo

Ndihmësja shtëpiake është filipinase, shitësi i rrugës afrikan, luleshitësi pakistanez, tezgaxhiu kinez, përdhunuesi... rumun. Është psikoza e një epoke të sëmurë, kur dhuna më e urryer bëhet "etnike"; kur banda që shkatërron jetën e një vajze nuk gjykohet për atë çka ka bërë, por për vendin prej nga vjen.

Të dhënat tregojnë tjetër gjë. Portali internet voce.info nxjerr në dritë që prej vitit 1990 deri më 2003-shin numri i lejeve të qëndrimit është pesëfishuar ndërsa kriminaliteti ka rënë paksa; dhe shton që e njëjta gjë vlen edhe për pjesën "e fshehur", me një fjalë, edhe për të parregulltit dhe krimet e padenoncuara. Po sa vlerë kanë shifrat, kur një vend i tërë dëshiron të pastrojë ndërgjegjen?

Ne, turmë e egërsuar që dëshiron të harrojë. Ne nuk duam të shohim që specialistët e përdhunimeve, të droguar e të dehur, janë të rinj shpesh borgjezë e të kamur. E që në mëse tre të katërtat e rasteve të dhunës seksuale përdhunuesi ka "çelësat e shtëpisë". Dhe që qytetet tona duken sikur janë projektuar posaçërisht për të ngritur pusi, sepse janë të errëta e plot periferi të lëna në degradim, sepse në diskoteka droga qarkullon si të ishte ujë mineral, sepse në darkë metrotë mbyllin dhe autobusët bëhen gjithnjë e më të rrallë, sepse festat e të rinjve janë kthyer në territore të pakontrollueshme ku gjithçka mund të ndodhë.Ne nuk mund ta shohim këtë realitet sepse vë në dyshim bindje të patundshme: familja e shenjtë e mbrojtëse, bijtë tanë vajza e djem të mbarë. Ndaj është shumë më e lehtë t'u hedhim fajet rrufepritëses "i huaji". Sa më shumë është fajtor "ai", aq më të pafajshëm jemi të gjithë ne italianët.

Mbeten shumë pikëpyetje pezull, të shpërfillura. Që ligji ynë konsideron rrethanë lehtësuese kryerjen e krimeve nën efektin e drogës, mos është faji i rumunëve? Që gjykatësve tanë u duket normale të lënë në shtëpi dikë që sapo ka përdhunuar një grua, mos është faji i rumunëve? A mos është faji i rumunëve edhe që një mama nga Nettuno thotë që i biri gjashtëmbëdhjetë vjeçar fajtor për vënien e zjarrit një të pastrehu është djalë me zemër të mirë, i marrë më qafë nga më të mëdhenjtë?

Asnjë nuk rrethon makinën e policisë, asnjë nuk ka etje për linçim kur arresti shtëpiak i jepet një "djali të mbarë" italian që ka përdhunuar për bast, që i ka vënë flakën një njeriu për të lozur. Asnjë nuk i kërkon llogari klasës politike për një ligj sipas të cilit përdhunimi vlen më pak se tre vjet burg, pra kush e kryen merr  lirinë me kusht; e për një tjetër ligj që bën të pamundur paraburgimin kur krimi për të cilin akuzohet i pandehuri parashikon lirimin me kusht.

Asnjë nuk i kërkon llogari drejtësisë italiane për sytë e mbyllur para dhunës së ushtruar mbi gratë islamike, nga burra që praktikojnë në Itali shariah-n më të egër që nuk mund ta praktikojnë as në vendet prej nga vijnë. E asnjë nuk guxon të fusë hundët ne familje, ku dhuna është më e pakapshme dhe më tragjike, sepse në këtë rast dikush abuzon me një person që i ka dhuruar besimin dhe jetën e vet, sepse shpesh dhuna e abuzimi bëhen mbi të mitur, sepse jo rrallëherë gruas ia mbyllin gojën ndjenjat si frika, turpi, ndjenja e fajit që i shtohet sfilitjes së trupit.

"U shpjegoni fëmijëve se ç'pasoja të rënda mund të kenë veprime të caktuara", thotë Giovanni Bollea. Por, para së gjithash, u duhet shpjeguar nënave e baballarëve. Edhe që "veprime të caktuara" nuk kanë as ngjyrë e as racë.

 

Zëdhënësi i Ministrisë së Punëve të Brendshme thotë për Botën Shqiptare  se  "pajisja me letërnjoftimin elektronik e emigrantëve nuk përbën urgjencë"

Të shqetësuar për sanksionet e paralajmëruara nga qeveria shqiptare për të gjithë ata që nuk aplikojnë për letërnjoftimet e reja elektronike brenda afatit, shumë shqiptarë kanë telefonuar në redaksi për të pyetur ç’do të ndodhë me ta nëse nuk arrijnë as të shkojnë në Shqipëri brenda afatit. Asgjë. Zoti Fatmir Konja, zëdhënës i ministrisë së Brendshme i përgjigjet redaksisë së Botës shqiptare dhe e thotë qartë që “pajisja me letërnjoftim e emigrantëve nuk përbën urgjencë”.

Pas entuziazmit të parë, kur mendonte të pajiste deri më 28 qershor të gjithë shtetasit shqiptarë në moshë madhore me këtë dokument, qeveria u detyrua të ridimensionojë sanksionet, të heqë afatet apo të parashikojë ulje të kostos së dokumentit për kategori të caktuara. E detyruar qoftë nga arsye të lidhura me mbarëvajtjen e lëshimit të letërnjoftimeve si mungesat e herëpashershme të kuponëve të pagesës, mosnisja ende e procedurës në qytete të ndryshme të vendit, pamundësia e pagesës së 1.200 lekëve nga shtresa të dobëta të popullsisë, qoftë nga fakti që 30% e popullsisë jetojnë jashtë kufijve, dhe është e pamundur të detyrohen të vijnë në atdhe për të aplikuar për letërnjoftimin e ri që, me thënë të vërtetën, u hyn pak në punë, për të mos thënë aspak.

Është vendosur që në lëshimin e letërnjoftimeve të shkohet përpara me dy faza. Duke pasur parasysh se dokument i vlefshëm për votim do të jetë edhe pasaporta aktuale, gjatë fazës së parë, prioriteti për aplikimin për letërnjoftime elektronike do t'u jepet shtetasve që nuk zotërojnë pasaportë. Në këtë mënyrë do t'u garantohet mundësia për të votuar të gjithë qytetarëve shqiptarë.

Pas përmbylljes së fazës së parë do të nisë aplikimi i të gjithë shtetasve të tjerë “për të cilët koha në dispozicion do të jetë shumë më e gjatë” siguron zëdhënësi i ministrisë Konja. Sa për emigrantët, tani për tani ata përjashtohen nga të gjitha sanksionet por sipas zëdhënësit “përcaktimi i detyrimeve për emigrantët do të bëhet më i qartë pas përmbylljes së fazës së parë”. Sidoqoftë ai siguron të gjithë shqiptarët jashtë atdheut: “Besoj fuqimisht se zgjidhja që do të jepet do të jetë e favorshme, e realizueshme, e mundur dhe e pranueshme për emigrantët, pa dëmtuar mbarëvajtjen e lëvizjes së tyre, të ardhjes pranë familjes në Shqipëri dhe rikthimin në vendet e punës kudo që janë. Tregon më tej se është menduar që emigrantët do të kenë prioritet gjatë periudhave të pushimeve gjatë të cilave do të shtohen kapacitete njerëzore dhe teknike.

Ndërsa për pasaportat e reja biometrie, afati i vetëm mbetet 1 janari 2011. “Ndërkohë, ka edhe një lehtësi në këtë drejtim – shpjegon zëdhënësi - sepse aplikimi për letërnjoftimin elektronik është i vlefshëm edhe për pasaportën biometrike, pasi gjithçka ruhet në sistem dhe kur të jetë nevoja për pajisjen me pasaportë, të interesuarit thjesht do të bëjnë kërkesën dhe pagesën”.

Nga ana tjetër më lejoni të kërkoj edhe bashkëpunimin tuaj në ndërgjegjësimin e emigrantëve mbi rëndësinë e pajisjes me dokumentet e reja të identitetit. – shton zëdhënësi i ministrisë, zoti Konja - Si letërnjoftimi elektronik dhe pasaporta biometrike që do të kenë në duar shqiptarët janë absolutisht nga produktet më të mira që ekzistojnë sot për sot në hapësirën e Bashkimit Europian. Në njëfarë mënyre do të jetë krenari e ligjshme për emigrantët që të paraqesin për identifikimin e tyre dokumentet e identitetit të shtetit shqiptar, me një cilësi dhe siguri të admirueshme”.

Bota shqiptare 208

 

Janë vetëm 2484 shqiptarët e burgosur në Itali. Por kjo nuk e pengon demagogjinë t’i përdorë si dordolec të rrezikut emigrant. Edhe kur flitet për mbingarkim të burgjeve dhe kryerjen e dënimit në vendlindje. Pre e kësaj demagogjie bie e tëra edhe politika dhe institucionet shqiptare të cilët marrin për të kulluar çdo broçkull që del prej Italie. “2000 shqiptarë të burgosur nga 5000 që ka në Itali do të riatdhesohen” deklaron shtypi shqiptar të cilit i mbajnë ison institucionet. Nuk janë 5000 por më pak se gjysma. E nuk mund të riatdhesohen pasi rreth 70% e tyre nuk kanë marrë ende gjykimin.

Në Itali, periodikisht flitet për mbingarkesën e burgjeve italiane. Si në shumë raste të tjera, edhe për këtë fajin e kanë emigrantët: janë shumë, përbëjnë rreth 37% të të gjithë të burgosurve. Me Legën në fuqi nuk mund të pritej tjetër veçse deklarata të tipit: t'i dëbojmë që të kryejnë dënimin në shtëpinë e tyre. I kësaj ideje, që me thënë të vërtetën nuk hidhet për herë të parë, është edhe ministri i Drejtësisë Alfano që nga fillimi i tetorit u shpreh që "po punohet për të riatdhesuar rreth 4.000 të huaj të burgosur, të cilëve u ka mbetur maksimumi edhe dy vjet burg për të vuajtur".

Por është veçse demagogji dhe praktikisht e pamundur të zbrazen burgjet në këtë mënyrë. Dhe një gjë të tillë e thonë vetë shifrat, që po të lexohen me kujdes nxjerrin në shesh mungesat e keqfunksionimin e të gjithë sistemit të drejtësisë në Itali.

Është qesharake të mendosh se burgjet do të zbrazen duke dëbuar të huajt dhe duke nxjerrë në gjysmë-liri rreth 4 mijë italianë (për të cilët, gjithnjë sipas ministrit Alfano
, po studiohet ideja të ruhen me byzylykun elektronik): u provua jo më shumë se dy vjet më parë me uljen e dënimeve (indulto) të të burgosurve, por nuk kaloi as edhe një vit e burgjet u tejmbushën sërish. Le t'u hedhim një sy shifrave të ministrisë së Drejtësisë e cila përditëson çdo vit statistikat mbi të dënuarit, krimet, sa janë në burgje e sa vuajnë "dënime alternative" etj.

Sipas këtyre të dhënave, më 30 qershor 2008, në burgjet italiane - kapaciteti i të cilave është 43.000 vetë - janë mbyllur 55.057 vetë, nga të cilët 20.617 janë të huaj. Por më shumë se gjysma e të gjithë të burgosurve, rreth 55% janë në pritje të dënimit (kanë ende procesin gjyqësor të shkallës së parë, të dytë apo të tretë të hapur): vetëm 23.243 kanë marrë dënimin përfundimtar. Ndërsa mesatarja europiane e të burgosurve në pritje dënimi është nën 25%.

Ende më keq është situata po të shihen vetëm të huajt: nga këta janë në pritje dënimi përfundimtar 65,7% e tyre. Pra nga 20.617 të burgosurit e huaj vetëm 6.852 janë ata me dënim të sigurt, dhe vetëm për këta të fundit mund të flitet për vuajtje të dënimit në vendlindje. Madje 29% e të gjithë të burgosurve (përqindje që arrin në 32,22 për të huajt e burgosur) janë në pritje të sentencës së shkallës së parë. Përqindja e të huajve të burgosur në pritje të dënimit është më e lartë se ajo e italianëve për faktin që të huajt përfitojnë më pak nga masa alternative si arresti shtëpiak. Kjo për arsye të ndryshme: organet e Mbikëqyrjes tregohen shumë të shtrënguara kur bie fjala që t'u njohin të huajve masa alternative të burgosjes; të huajt nuk kanë një vendbanim të sigurt e të kontrollueshëm nga forcat e rendit, madje shpesh ata as nuk do të ekzistonin për shtetin italian nëse nuk do të kishin rënë në burg. Vetëm këto shifra tregojnë sheshit plagën e rëndë të ngadalshmërisë së proceseve gjyqësore në Itali që sjell, edhe në rast uljeje dënimi, amnistie, apo riatdhesimi të të huajve të burgosur, rimbushjen e shpejtë të burgjeve. Që deklaratat e para të ministrit ishin të pavend, e tregoi fakti që në njëfarë mënyre ai përgënjeshtroi vetveten. Në mes të tetorit, në përshëndetjen e tij gjatë festës së policisë së burgjeve Alfano është detyruar të pranojë që për zbrazjen e burgjeve nuk duhen varur shpresat te dëbimet pasi edhe sipas të dhënave më të fundit (të 13 tetorit 2008) vetëm 39% e të gjithë të burgosurve kanë marrë dënimin përfundimtar (përqindje që është edhe më e ulët për të huajt). Të dënuarit e huaj që janë dëbuar gjatë vitit 2007 kanë qenë vetëm 282 vetë, ndërsa gjatë gjashtë muajve të parë të këtij viti 158.

Por është akoma më e turpshme dhe qesharake të lexosh në gazetat shqiptare se si e marrin "kallëp" lajmin në Shqipëri, pa e përkthyer mirë dhe, për më tepër, pa u informuar saktë mbi numrin e të burgosurve shqiptarë. Dhe kur themi pa u informuar mirë, nuk e kemi fjalën për gazetarët por për përfaqësues të shtetit shqiptar që japin deklarate. Duke qarë hallin e vet të mbingarkesës së burgjeve edhe në Shqipëri (1.100-1.200 më shumë se kapaciteti), drejtori i përgjithshëm i tyre deklaron për një media që është në dijeni për idenë e palës italiane të riatdhesimit të të dënuarve për krime jo të rënda dhe jep disa shifra, të gjitha të pasakta. Sipas tij, vendi fqinj mendon të kthejë në Shqipëri 2.000 shqiptarë të burgosur nga rreth 5.000 shqiptarët e burgosur në Itali, që përbëjnë rreth 12% të të gjithë të burgosurve në Itali. Asgjë e vërtetë: shqiptarët e burgosur në Itali nuk janë 5 mijë vetë, nuk përbëjnë 12% të të gjithë të burgosurve dhe as që mund të flitet për riatdhesim të 2 mijë vetëve.

Gjithnjë sipas shifrave të ministrisë së Drejtësisë italiane të datës 30 qershor, numri i shqiptarëve të burgosur në Itali është 2.484 vetë, 38 gra dhe 2.446 burra. Numrin më të madh të të huajve e regjistrojnë marokenët me 4.495 të burgosur dhe rumunët me 2.828. Shqiptarët përbëjnë 12% të të burgosurve të huaj në Itali dhe vetëm 4,5% të të gjithë të burgosurve. Meqë ministria nuk jep të dhëna mbi situatën gjyqësore të çdo komuniteti të të burgosurve të huaj por vetëm për të gjithë bashkë, është mëse e arsyeshme të mendohet që edhe për shqiptarët të vlejë pak a shumë përqindja e atyre që kanë marrë dënimin përfundimtar që jepet për të huajt në përgjithësi. Nëse marrim për të vërtetë këtë fakt, pra që vetëm 33,23% e shqiptarëve të burgosur kanë marrë dënimin përfundimtar del që janë vetëm rreth 830 vetë. Dhe vetëm për një pjesë të këtyre 830 shqiptarëve diskutohet kthimi dhe vuajtja e dënimit në mëmëdhe. Por drejtori i përgjithshëm i burgjeve shqiptare as që e ka marrë mundimin të kërkojë të dhëna të sakta para se të japë një intervistë që në njëfarë mënyre ofendon të gjithë ne shqiptarët që jetojmë në Itali, për "përmirësimin e imazhit" të të cilëve qeveria shqiptare jo vetëm që nuk bën asgjë, përkundrazi me mendjelehtësinë e nëpunësve të saj duket sikur e minon. Po të lexonte me kujdes shifrat, gjë që tashmë po bëjnë edhe vetë italianët, do të kuptonte që kriminaliteti shqiptar në Itali jo vetëm nuk përbën më problemin e dhjetëvjeçarit të fundit të shekullit të shkuar, por madje nga viti në vit është ulur, qoftë me numrin e denoncimeve qoftë me uljen e numrit të të burgosurve me gjithë rritjen e madhe të numrit të emigrantëve shqiptarë në Itali. Shifrat flasin qartë: në fund të vitit 2001 numri i të burgosurve shqiptarë ishte 2.674 kur sipas ISTAT-it numri i emigrantëve shqiptarë në Itali ishte 144.120, ndërsa në fund të vitit 2007 të burgosurit janë 2.235 kundrejt numrit të përgjithshëm të rezidentëve shqiptarë që ka arritur në 401.949 (të dhënat e para pak ditëve të ISTAT-it japin këtë si shifrën e saktë të rezidentëve shqiptarë më 31 dhjetor 2007).

Për të burgosurit italianë numri i veprave penale është 130.558 (3,79 vepra penale për të burgosur) kurse veprat penale që rëndojnë mbi të huajt e burgosur janë 43.959 (pra 2,13 për njeri). Ndër veprat penale që hasen më shpesh për të huajt janë ato kundër pasurisë (vjedhje, grabitje, shitje mallrash të falsifikuara), 28,4%; veprat që kanë të bëjnë me ligjin kundër drogës, 25,7%; ato kundër personit (rrahje, plagosje, vrasje, përdhunim, rrëmbim), 18,9% dhe shkeljet e ligjit Bossi-Fini, 5,1%. Ndërsa për të burgosurit italianë ndër të parat renditen veprat penale kundër pasurisë (30,4%), kundër ligjit të armëve (18,2%), kundër personit (15,4%), kundër ligjit të drogës (12,1%). Pa dashur të ngremë në qiell të huajt, duhet thënë që krimet e kryera nga italianët janë më të shumta (si numër veprash penale për të burgosur), dhe të rënda ndoshta njësoj, në mos më shumë (veprat penale që kanë të bëjnë me mafien dhe ligjin e armëve përbëjnë 22% të krimeve në kurriz të tyre ndërsa për të huajt kjo përqindje zbret në 4,4%). Por megjithatë të huajt bëjnë më shumë bujë, sidomos për krimet ndaj personit e për ato ndaj pasurisë, ndaj të cilave opinioni publik, i ndihmuar nga mediat, është shumë i ndjeshëm. Një tjetër e veçantë është fakti që 5,1% e veprave penale për të huajt e burgosur, kryesisht, nuk janë tjetër veçse ato që kanë të bëjnë me hyrjen e qëndrimin e paligjshëm në Itali (me ligjin në fuqi kush ka marrë më parë një dekret dëbimi dhe kapet sërish në Itali pa dokumente qëndrimi kryen vepër penale).

Një tjetër aspekt i rëndësishëm është rrethana e klandestinitetit, e cila ndihmon rënien në kthetrat e kriminalitetit të emigrantëve. Ministria e Brendshme e pranon që shumë nga të denoncuarit dhe të dënuarit janë pa dokumente qëndrimi. Edhe shifrat e ISTAT-it, bëjnë me dije se gjatë vitit 2006, 80% e të denoncuarve me shtetësi të huaj janë klandestinë.

Shqiptarët e burgosur në vite

data

Shqiptarë në burgje

Shqiptarë në Itali

% e të burgosurve mbi rezidentët

31/12/2007

2.235

401.949

0,56%

31/12/2006

1.834

375.947

0,49%

31/12/2005

2.971

348.813

0,85%

31/12/2004

2.750

316.659

0,87%

31/12/2003

2.721

270.383

1,01%

31/12/2002

2.751

172.834

1,59%

31/12/2001

2.674

144.120

1,86%

Përpunimi Bota Shqiptare sipas të dhënave të ministrisë së Drejtësisë dhe ISTAT-it

Keti Bicoku

Bota Shqiptare 202 - 27 tetor 2008

Artikuj te tjere...