Tema mërgimi - Shqiptari i Italisë

Mes shumë e shumë fotografive e filmimeve që po rrëfejnë eksodin e këtyre ditëve të mijëra refugjatëve nga Siria e Iraku, duke prekur thellë mbarë botën, është edhe ajo e policit në Preshevë që merr në krah, gëzon e i kthen buzëqeshjen një fëmije sirian të sapombërritur.

Polici quhet Rexhep Arifi dhe fotografitë që e tregojnë duke përkëdhelur një fëmijë, të shkrepura nga gazetarja amerikane Manveen Rana, po pushtojnë rrjetet sociale në internet.

“Jam prej shumë ditësh që punoj aty, me shumë emigrantë që vijnë nga Siria e vende të tjera – Tregon vetë polici për televizionin kosovar Kohavizion – Nuk e di as kush ma ka bërë atë fotografi. Fëmija ishte me familjen, ishin të gjithë të rraskapitur. Kam marrë fëmijën në krah. Ishte duke qarë por pastaj ka nisur të lozë me mua…”.

Rexhepi rrëfen edhe se ka marrë mesazhe pa fund përgëzimesh për humanitetin e treguar, jo vetëm nga Serbia por edhe nga Kosova, Shqipëria.

Nga ana tjetër, gazetarja që ka bërë fotot tregon se shumë prej sirianëve mbetën të mahnitur nga gjesti i policit. Madje i kishin thënë asaj se ishte “herë e parë që dikush nga forcat e rendit nuk i trajtonte si kafshë”. Grupi i refugjatëve ku bënte pjesë edhe fëmija kishte kaluar ditë të vështira. Sipas gazetares Rana, shumë prej tyre tregonin se ishin trajtuar me dhunë një natë më parë nga policia maqedonase, ndërsa kalonin kufirin nga Greqia.

Lexo edhe: Kameramania e urryer: rrëzon emigrantin me djalin në krah, shkelma dy fëmijëve të tjerë

 

 

 

Federata e shoqatave shqiptare në Greqi i ka drejtuar disa pyetje kryeministrit Edi Rama duke vënë në dukje problemet që më shumë shqetësojnë emigrantët në atë vend. E pyesin për zgjidhjet, që akoma nuk shohin, të cilat ishin pjesë e premtimeve elektorale të para dy vjetëve.
Kanë të bëjnë me pensionet, mësimdhënien e gjuhës shqipe, përfaqësimin konsullor, politikat shqiptare për ri-integrimin e emigrantëve të kthyer e nxitjen e kthimit të studentëve etj., thuajse që të gjitha qëndrojnë si probleme edhe për komunitetin shqiptar në Itali.

“Keni në plan hartimin e një strategjie kombëtare migrative dhe a do të përfshihet komuniteti shqiptar në Greqi si pjesë e domosdoshme e saj?
Kur do të mundësohet ushtrimi i të drejtës së votës dhe të zgjedhjes në vendin ku jetojnë emigrantët?
A parashikon qeveria juaj ulje të kostove të shërbimeve konsullore?
Çfarë do të bëjë qeveria juaj për mungesën totale të informacionit të nevojshëm dhe ndihmës sociale për emigrantët shqiptarë të riatdhesuar për ri-integrimin e tyre në shoqërinë dhe në tregun e punës në Shqipëri?
Cili është plani juaj për thithjen e “trurit”, studentët e diplomuar jashtë vendit?
Çfarë keni në plan për marrëveshje bilaterale me Greqinë për pensionet e emigrantëve?
Çfarë do të bëhet për zhvillimin e organizuar të mësimit plotësues të gjuhës shqipe në Greqi? Çfarë keni parashikuar për mbështetjen konkrete të shoqatave emigrante shqiptare në Greqi ...?”

Janë kryesisht këto, çështjet kryesore që ngre Etmond Guri, Kryetari i federatës së shoqatave shqiptare në Greqi, zgjidhja e të cilave është në interes edhe të komunitetit shqiptar në Itali.

Këtu mund lexoni letrën e plotë drejtuar kryeministrit:

I nderuar z. Kryeminstër i Republikës së Shqipërisë, z. Edi Rama!Në emër të Komunitetit Shqiptar në Greqi, si kryetar...

Posted by Federata Shoqatave Shqiptare Greqi on Lunedì 24 agosto 2015

Zyra finlandeze e imigracionit vë në dukje edhe se azilkërkuesit që marrin përgjigje negative sepse kërkesa konsiderohet e pabazë nuk përfitojnë as ndihmën për kthimet vullnetare e rrezikojnë t’u ndalohet hyrja në të gjithë zonën Schengen për disa vjet

Romë, 22 gusht 2015 - Finlanda nuk i njeh asnjë shqiptari statusin e azilantit, madje do të ndërpresë edhe paketën e ndihmës të parashikuar për azilkërkuesit që kthehen në mënyrë vullnetare, nëse ka arsye për të dyshuar se sistemi i ndihmës për kthim vullnetar keqpërdoret.

Kështu shkruan në një komunikatë për shtyp ambasada e Finlandës në Greqi, që mbulon edhe Shqipërinë, duke theksuar se, sipas zyrës finlandeze të imigracionit, numri i shqiptarëve që shkojnë  e kërkojnë azil në Finlandë është rritur ndjeshëm gjatë verës 2015 dhe se të gjithë kanë marrë përgjigje negative. Edhe atyre, që do të tentojnë të kërkojnë këtej e tutje azil, do t’u refuzohet, sepse edhe Finlanda e konsideron Shqipërinë një vend të qetë, përsa i përket sigurisë.

Vendimet ndaj kërkesave për azil të shqiptarëve janë marrë kryesisht më procedurë të përshpejtuar dhe janë konsideruar si të pabazuara.

Kohët e fundit, sqaron ambasada në komunikatën e saj, “të gjithë shqiptarët që kanë marrë përgjigje negative, kanë marrë edhe ndalim-hyrjeje” duke kujtuar që masa e dëbimit nga një prej vendeve të Schengenit u mbyll dyert për disa vjet të ndëshkuarve nga e gjithë zona.

Duke qenë se një pjesë e madhe e azilantëve, deri më tani kanë përfituar nga paketa e ndihmave të dhëna nga ky shtet, Ambasada ka sqaruar edhe një herë se kjo paketë përfitohet vetëm një herë dhe u jepet vetëm atyre që kanë nevojë për riintegrim. Ndihma miratohet e pjesshme ose nuk miratohet, nëse ka arsye të dyshohet se aplikanti ka për qëllim vetëm ta keqpërdorë sistemin e ndihmës, ose nëse konsiderohet se personi që do të kthehet në atdhe nuk ka nevojë për të gjithë ndihmën.

E përditshmja gjermane “Der Spiegel” sjell historinë e tre shqiptarëve që në vitin 1991 ikën me anije nga Shqipëria dhe tani janë kthyer nga malli, nostalgjia dhe dëshira për të ndihmuar vendin e tyre.

Rrëfimi fillon në darkë në lokalin «Radio Bar» të Tiranës, ku mblidhen “të bukurit dhe të pasurit” e kryeqytetit. Tri herë ikin dritat, po vizitorët vazhdojnë t’i shijojnë pijet e tyre në dritën e qirit, i bën përshtypje autorit Walter Mayr të shkrimit.

Aty duken Muharrem Çobo, përpunuesi i verës më të shtrenjtë në Shqipëri; Agron Shehaj, pronari i Call Center-it më të madh në Shqipëri, dhe Redi Panariti, bashkë-pronar i lokalit «Radio Bar».

Lokali gjendet në lagjen e «Bllokut», ku ka jetuar nomenklatura me në krye Enver Hoxhën. Autori kujton që shqipëria për 40 vjet ishte qoshja e errët e Europës, me 700.000 bunkerë prej beton armeje për t’u mbrojtur nga imperializmi perëndimor dhe revizionizmi lindor. Mijëra shqiptarë ranë pre e «regjimit terrorist të stalinistëve të pafe», nënvizon raporti.

Lokali për të cilin flitet në artikull është hapur në 2009 në lokalet e një banese tridhomëshe, i stolisur me radio të denja për muze, mobilje tradicionale dhe një arsenal pijesh për qejf.

Panariti rrëfen që para se të vinte ai me barin e tij, klientët njihnin vetëm Wodka-n dhe Read Bull-in. Ai është një çun Tirone, ka punuar nëntë vite në Itali – ndër të tjera – si banakier. Tani ai elitës së re të vendit i ofron Wodka Sour me «frut pasioni» deri te «Sex on the Beach».

Shumë shqiptarë hapat e para të karrierës i kanë hedhur në emigracion, thotë raporti. Sfondi profesional i bashkëbiseduesve të autorit është ky: Çobo ka mbaruar në Universitetin e Trentos për drejtësi, Shehaj ka studiuar për ekonomi në Firence, Erxhan Hyseni është ekspert i sigurisë në autoritetin shqiptar të aviacionit civil dhe kish arritur deri në trupat elite të marinës amerikane. Të tre e kanë të përbashkët faktin që në vitin 1991 ikën nga varfëria dhe anarkia e Shqipërisë me anije në Itali.

Rritet numri i emigrantëve që kthehen

Imazhet e emigracionit shqiptar para 24 vitesh i njeh bota. Midis Bozen dhe Palermos është themeluar një Shqipëri e vogël, aty jetojnë një gjysëm milioni shqiptarë. Tre burrat tani janë kthyer në vendlindje.

Ç’i bën njerëzit të kthehen? Rritja e vazhdueshme e papunësisë në Itali dhe recesioni i gjatë e kishin ndryshuar disponimin. Shuma e remitencave në Shqipëri bie, ndërsa numri i të kthyerve rritet. Në 2013-tën ai shkonte në 46.000 veta. Për më tepër, thotë artikulli, 19.000 italianë dhe 400 firma kanë kaluar në Shqipëri. Klima për biznes atje është shumë e volitshme: hapja e një biznesi zgjat një ditë, rroga mesatare është 374 euro, ndërsa 30 për qind e popullatës është nën 18 vjeç.

Agron Shehaj i 1977-tës, i zgjuar dhe i shkathët – mysafirët në firmën e tij i pret me shumë dashamirësi. Kur iku nga Shqipëria, ishte vetëm 13 vjeç. Historia e tij është treguar edhe në një film dokumentar [Anija] dhe ka qenë në qendër të reportazheve të ndryshme në kanalet televizive italiane.

Në 2005-tën, kur u themelua, qendra e tij telefonike kishte 400 punëtorë, tani janë 3000. Për një pensum 100 për qind, rroga që jep ai është 400 euro. Shumica e shqiptarëve e flasin italishten. Italia për të, me gjithë respektin që ka, është vend që u druhet rreziqeve dhe vend i barrierave burokratike.

«Në fund kisha nostalgji për Shqipërinë dhe doja të bëhesha sipërmarrës», thotë Shehaj. Ai thotë: «Si sipërmarrës mund të ofrosh vetëm shërbime, për të cilat i ke njerëzit e duhur». Në Shqipëri do kisha prodhuar edhe aeroplanë – thotë ai – por me kë? Ai nuk po gjen një drejtor të mirë për biznesin e tij në Shqipëri, prandaj e ka angazhuar një italian që e paguan me një të tretën më shumë nga ç’fitonte në Itali.

Rruga për në Europë është e gjatë

Kati përdhe i firmës zien nga telefonistët, që me vendet e tyre të ndara të punës, duket si koshere bletësh. Ata bindin sa më shumë klientë italianë për ndërmarrje të mëdha italiane se Vodafone, Eni, Telecom, t’u shesin kontrata apo t’u shpjegojnë terma që nuk kuptojnë. Motoja e tij: «Mos prit deri sa anija jote të mbërrijë në port, por nisu me not drejt saj».

Punonjësit me rezultatet më të mira shpallen publikisht. Në përgjithësi ai nuk është i mrekulluar me zellin e punëtorëve shqiptarë. Më të mirët në të gjitha profesionet janë të huajt.

Dhe gazetari e ka një shembull – shefin e kuzhinës së një restoranti në Tiranë, Pasquale Fiore, të cilin pronari e ka bindur të vinte në Shqipëri me një rrogë mbi trefishin e asaj në Itali.

«Kuzhinierët janë legjionarë që shkojnë aty ku ka punë» thotë ai, dhe shton: «Kohërat kur Italia ishte vendi i premtuar i shqiptarëve kanë mbaruar moti». Edhe kuzhinieri italian nuk është i magjepsur nga kultura e punës së shqiptarëve. «…Në këtë kuptim, rruga për në Europë është e gjatë».

Gazetarit nuk i shpëtojnë kontrastet në shoqërinë shqiptare: në njërën anë sheh njerëz që luten në oborrin e xhamisë Ethem Beu deri në rrugë, në anën tjetër  duken vajza që enden me minifunde – klientë potencialë të 300 bareve në lagjen e ish elitës.

Këtu autori vëren që e veja 94-vjeçare e Enver Hoxhës ka kaluar me banim në një lagje tjetër, një nip i tij gjindet në burg për trafikim droge, ndërsa mjeku i tij personal, Sali Berisha, nuk zgjon më vëmendjen e të rinjëve nëpër bare.

I kthyeri tjetër në Shqipëri, Muharrem Çobo, në fakt, kishte pasur shpresa në Sali Berishën. Ai bashkë me vëllanë e tij kishte qenë ndër të parët që kishin dalë në demonstrata kundër regjimit në 1991-shin. Më 6 mars të këtij viti ai ishte gjendur në një anije për në Brindizi.

Studimet i kishte financuar me punë si pastrues, portir nate dhe ndihmës në plantazhet e mollëve. Çobo kishte përpunuar verën në Itali, por Shqipërinë s’e kishte humbur kurrë nga sytë, thotë artikulli. Aty kishte pasur verë nga nga kohërat pararomake. Kështu ai filloi të mbjellë hardhi në Shqipëri dhe rrushi e joshi përsëri në vendlindje. Italia është e ngirë, thotë ai. Ndërsa «produktiv është vetëm ai që ka uri».

Veraria e tij gjendet në afërsi të qytetit dymijëvjeçar të Beratit, thekson autori. Në rezervuare të hekurta prej 10.500 litrash zien, nën vëzhgimin e kompjuterëve, lënda nga e cila dalin 80.000 shishe verë në vit. Hardhitë e tij janë autoktone. Një herë në vit ai sjell ekspertizë nga Italia. «Kjo është mënyra ime për të bërë diçka për vendin», është shprehur Çobo. Vera më e mirë e tij, “E kuqja e Beratit” kushton rreth 30 euro shishja. Autori shënon: Gjermanët që rastisin aty gabimisht, sapo e dëgjojnë këtë, kthehen mbrapsht; kurse francezët ndalojnë, e shijojnë dhe e blejnë atë.

Shqipëria nuk është vend i keq për të jetuar

Sikur të ishin të gjithë si Çobo, Shqipëria nuk do të kishte problem me imazhin e saj në botë, konstaton autori. Artikulli kujton edhe njëherë Raportin e Progresit për Shqipërinë se Tirana duhet të bëjë «përpjekje rrënjësore dhe të vazhdueshme» në rrugëtimin e saj për integrim në UE. Ai kujton se kryeministri shqiptar Edi Rama ka jetuar vetë gjatë kohë në emigracion dhe e citon atë që italianët nuk janë tjetër, veçse «shqiptarë me Versace».

Për Erxhan Hysenin këtë mund ta pohojë vetëm një që më 6 mars të 1991-shit nuk ishte aty: «Unë nuk do t’ua harroj kurrë italianëve si na kanë pritur atëherë», kur ai mes 6000 vetëve të anijes “Lirija” zbriti në Brindizi. Atëherë ishte vetëm 16 vjeç. Pas pesë vitesh Hyseni e fitoi lotarinë Greencard – vizë për në SHBA.

Me pak njohuri të anglishtes nga këngët e Doors-ave, e kishte fituar konkursin për në US-Army.

Pas shkollimit në marinën amerikane ai shërbeu në Lindjen e Afërt dhe në Afrikë, në 2003-shin mori pjesë në luftën tokësore të Irakut. Më pas Qeveria Amerikane e dërgoi atë në Kosovë për të sqaruar krimet e luftës.

Para se të kthehej në vendlindje në 2011-tën, ai mori një kualifikim për dizajn arkitektur. Tani Hyseni punon në autoritetin e aviacionit civil në Tiranë dhe i kontrollon për arsye sigurie listat e pasagjerëve për një rrogë prej 430 eurove.

«Shqipëria nuk është vend i keq për të jetuar, me vite unë kam parë gjëra më të këqia», e citon media Hysenin. Ai tani e çmon të qenët bashkë me familjen, të cilën në 1991-shin e kishte lënë pa u përshëndetur. Të rinjtë shqiptarë dëshirojnë të dinë se si mbërrihet sa më shpejtë te një veturë dhe një iPhone, kurse të moshuarit nuk dëshirojnë që pikërisht ata që atëherë e lanë vendin, sot t’u tregojnë atyre se çfarë duhet të bëjnë – shënon autori.

«Atëherë ika pa një valixhe, pa pasaportë dhe pa prindërit; sot jam krenar për atë që jam kthyer me më shumë gjëra se kaq», përfundon raporti me pohimin e Erxhan Hysenit.

Artikulli në origjinal: Albanien: Die Heimkehr der einstigen Flüchtlinge

 

Mospërgjegjshmëria për të analizuar dy vjet dështime, dy vjet inercie në punë, dy vjet rrugëtimi pa timon e busull, dy vjet skandale e vrasje misterioze, dy vjet “fajin e kanë ata paraardhësit e 23 viteve të shkuar”, kanë bërë që kjo qeveri të kontribuojë në humbjen e shpresës, në vrasjen e ëndrrave. Ja pse ikin shqiptarët.
Nga Enida Bozheku

Këto ditë të gjata gushti duket sikur makina e madhe shtetërore, pavarësisht pushimeve të merituara të kujtdo që ende e ka një punë, duket të jetë vënë në lëvizje dhe forca e saj të mos ndalet. Ky duket të jetë thjeshtë një iluzion i mirë, stisur nga organet propagandistike në shërbim të strukturave shtetërore.

Në fakt, prej disa ditësh zëri pompoz i Kryeministrit duket të ketë marrë trajta imponuese dhe deri kërcënuese për një popull që çdo ditë e më shumë po humb shpresën, besimin se nesër do të bëhet më mirë dhe se e ardhmja do të buzëqeshë. Mbas një debati të hapur të stilosur me stilin tashmë të njohur e të parapëlqyer nga Kryeministri, ai i pyetje-përgjigjeve në rrjetet sociale, vëmendja të ndalej tek arsyetimi që z. Rama jepte mbi atë se kush ishin shqiptarët që largoheshin dëshpërimisht nga atdheu i tyre. Në një përgjigje diametralisht të kundërt nga faktet reale, z. Rama shprehet se ata shqiptarë që largohen nuk janë vendasit që popullojnë Shqipërinë, por emigrantët shqiptarë prej vitesh të vendosur në Greqi.

Për mendimin e kujt shkruan, kjo përgjigje duket sa banale, tendencioze aq edhe shpërfillëse të një problemi gangrenë. Në një analizë të pastër logjike mund të thuhet se shqiptarët që jetojne e punojnë në Greqi, janë në shumicën e rasteve të pajisur me dokumente – leje qëndrimi afatgjate greke që u lejojnë atyre (emigrantëve shqiptarë në Greqi) lëvizjen dhe zhvendosjen në çdo shtet të BE-së me qëllim punësimi. Nga kjo vjen natyrshëm të pohosh se, asnjë interes efektiv, real dhe hipotetikisht më përmirësues i jetës së shqiptarëve të Greqisë do të ishte i tillë sa të detyronte shqiptarët, që në vend të shfrytëzimit të dokumenteve greke të paraqisnin kërkesën për azil politik në Gjermani.

E thënë kjo, si një ndër pikat e ndryshme të përgjigjeve të z. Rama, me rëndësi duket të jetë dhe mënyra se si qeveria Rama po përballon një situatë “krize kombëtare”, ku tendenca është ajo e mohimit kategorik të një problemi therës, plage sociale dhe mbi të gjitha të një treguesi zhgënjimi dhe vuajtje pa precedentë në demokraci. Nën udhëheqjen e z. Rama, jo më shumë se një vit më pare, Shqipëria do të festonte me pathos dhënien asaj të statusit kandidat për BE. Po ku është sot BE-ja?!

Shqipëria, sot, falë një qeverisjeje të keqe, jo profesionale, aspak serioze dhe shumë të patinuar si një grua plakë e fytyrë me silikon po nxjerr në pah, në këto dy vjet, kraterin e pafund që është krijuar nga mendjengushtësia e udhëheqësve të ndërruar në vite, por ende të mbijeuar në arenën politike.

Kryeministri nën madhështinë e figurës së tij, po tenton t’u mbushë mendjen shqiptarëve që gjithçka po shkon mirë, që ai po punon, ndërkohë, gjithnjë e më shumë, fuqitë e tij kontrolluese, manipuluese dhe censuruese po shtohen me shpejtësi të frikshme. Populli, po ndien ardhjen e një fryme të re, po, flladin e një autokracie të veshur me petkun e demokracisë, aspak funksionale, por vetëm delirante, që po troket në dyert e një vendi ende në tranzicion politik, social, ekonomik, ku simptomat e kancerit duken qartë në çdo hallkë të organizimit shoqëror.

Kërcënimi, edhe pse në parim i drejtë, për luftën kundër evazionit fiskal duket të gjejë konsensus në frymën e përgjthshme të kujtdo që kërkon shtet, por kjo nuk mund të realizohet me afate imperative, pa plane dhe programe edukuese, me rievokim të së kaluarës për të matur kutin e dështimit dhe me vetëkënaqësinë për të thënë, frazën magjike “ne do të bëjmë”.

Rilindja ishte shpresa se, ne, të gjithë, do të bënim Shqipërinë, se elitat intelektuale do të viheshin në Olimpin e drejtimit të vendit, për ta nxjerrë atë nga fundi, humnera e trekëndëshit të Bermudës ku ajo ndodhet, por jo, zhgënjimi erdhi shpejt.

Mospërgjegjshmëria për të analizuar dy vjet dështime, dy vjet inercie në punë, dy vjet rrugëtimi pa timon e busull, dy vjet skandale e vrasje misterioze, dy vjet “fajin e kanë ata paraardhësit e 23 viteve të shkuar”, kanë bërë që kjo qeveri të kontribuojë në humbjen e shpresës, në vrasjen e ëndrrave.

Deri më tani, makina e propagandës alla Orwell në “1984” na tregon se kemi një qeveri që flet për dështim në dogana e tatime, por fjalor nuk ka, kemi një qeveri që na bën pjesëmarrës në aktivitetet e saj kulturore, tërësisht të krijuara në imazh e ngjashmëri të vetvetes, por nuk na jep bukë, kemi një qeveri që udhëhiqet për shfaqje e jo për punë.

Falimentimi i Shqipërisë duket sikur po afrohet me ritme marramëndësë, borxhi i saj po rritet me hapa shqetësues, largimi i investitorëve të huaj, si pasojë e mosgarancisë së një vazhdimësie prodhimi dhe fitimi, tkurrja, tashmë e pandalshme e popullsisë, po bën që Shqipëria t’i afrohet shpejt e më shpejt, trasformimit në një shprehje gjeografike, pa popull, por thjesht tokë djerrë.

Deri ditën që z. Rama të zgjohet nga petku i pushtetit kryeministror dhe të kuptojë që sekreti “për të mbretëruar” gjatë nuk është fërkimi i krahëve të grupeve klienteliste, kompromisat e pështira politike, por rikthimi i besimit në popull, vlerësimi i mendjeve të intelektualëve, burra e gra idealiste, jo sahanlëpirësa si ata me të cilët krenohet, mburret e shtyp me këmbë, Shqipëria do të vazhdojë të avullojë. Nëse Z. Rama ende nuk ka kuptuar që të mbetesh në histori ka dy mënyra, o si hero, o si dështak, nëse mendon që qameti le të bëhet mbas tij veç pushteti mos preket, le të kërkojmë të gjithë Azil Politik në Gjermani për t’i shpëtuar një të ardhmeje terr. 

Janë ato të lëshuara në prill 2009-korrik 2010, që në vend që të kishin afatin 5-vjeçar janë lëshuar për 10 vjet. Të shumtë ata që nuk e dinë. MPB: “Problemi i mbartur nga qeverisja e mëparshme”

Tiranë, 18 gusht 2015 - Është ngritur sërish në mediat shqiptare problemi i pasaportave të të miturve të lëshuara në periudhën prill 2009 – korrik 2010, që në vend që të ishin të vlefshme për vetëm 5 vjet siç parashikon ligji në këtë rast, kanë vlefshmëri të gabuar për 10 vjet. Nuk janë pak, siç dihet tashmë prej më shumë se një vit, është fjala për 156.231 pasaporta biometrike lëshuar të miturve nën 16 vjeç.

Të hënën, ministria e Punëve të Brendshme nëpërmjet një deklarate për shtyp sqaron sërish se “afati i vlefshmërisë së pasaportave për këtë kategori shtetasish është 5 vjet, në përputhje edhe me standardet ndërkombëtare të dokumenteve të udhëtimit”. Por “në qeverisjen e shkuar” thekson ministria, "gjatë periudhës prill 2009 – korrik 2010, për këta shtetas janë lëshuar pasaporta me afat vlefshmërie të gabuar".

“Me ardhjen e qeverisë së re në vjeshtën e 2013, Ministria e Punëve të Brendshme duke konstatuar problematikën, mori masa për menaxhimin dhe zgjidhjen e tij. – vazhdon komunikata – MPB propozoi shtyrjen e afatit të këtyre pasaportave me një vit shtesë, duke i bërë këto pasaporta të vlefshme për 6 vjet, në mënyrë që t’u lihet kohë shtetasve të marrin masat për pajisjen me pasaportë të re biometrike. Propozimi i MPB-së është miratuar në Kuvend në prill 2014”.

Problemi që ngrihet sot është se shumë mbajtës të këtyre pasaportave me afat të gabuar, që shpesh janë emigrantë e bijtë e tyre, nuk kanë mundur të mësojnë që pasaporta që kanë nuk është e vlefshme edhe pse aty është shkruar që skadon në vitin 2019 apo 2020.

Pavarësisht se i kujt ishte gabimi, i qeverisë Berisha dhe jo i qeverisë Rama, qytetarët kanë të drejtë të mos pranojnë justifikimin e “gabimit të mbartur” pasi nuk e lëshojnë partitë pasaportën por qeveria shqiptare e ajo, e cilësdo ngjyrë politike qoftë, duhet të mbajë përgjegjësi për gabimin.

Dy rrugë kishte: ose ato pasaporta duheshin lënë të vlefshme deri në skadencën e shkruar në to, ose duhet të ishte bërë një fushatë e fuqishme informimi e qytetarëve në mënyrë që t’u jepej koha për ribërjen e pasaportës. Kjo e dyta nuk u bë e për këtë jemi dëshmitarë. As Bota Shqiptare, e vetmja gazetë në gjuhën shqipe në Itali, dhe  as Shqiptariiitalise.com (që këtë lajm sidoqoftë e dhanë që prillin e vitit të shkuar kur MPB nxori në dritë këtë “gabim”) nuk u kontaktuan asnjëherë nga ministria e Brendshme për të sensibilizuar mbi këtë temë lexuesit.

E nëse qytetarët do të ishin lajmëruar në kohë, nuk mund flitej për dëm ekonomik pasi qoftë për pesë e qoftë për dhjetë pasaportat të njëjtin çmim kanë. E me thënë të vërtetën, kur qeveria (e mëparshmja e kjo e tanishmja) nuk pagoi haraç për ato mijëra pasaporta që për vite me radhë lëshoi me toponimi të gabuara, duke u hapur jo pak telashe emigrantëve, as që mund të mendohej se do të mbante përgjegjësi për këtë “gabimin” e afatit.

Qytetarëve nuk u mbetet veçse të shpresojnë që të mos ndërrojnë prapë pasaportë e t’i detyrojnë sërish të gjithë të pajisen me të re e të mos i ngrenë më çmimin kësaj të tanishmes. 

Lexo edhe:
150 mijë pasaporta biometrike lëshuar fëmijëve duhen ribërë

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

Edhe shteti nordik mundohet të sensibilizojë shqiptarët që të mos u besojnë zërave sipas të cilëve mund të marrin azil në atë vend e, në rastin më të keq, mund të kthehen mbrapsht falas

Romë, 20 korrik 2015 - Zyra e Imigracionit e Finlandës shprehet e shqetësuar për rritjen “marramendëse” të numrit të kërkesave të pabaza të shqiptarëve për azil gjatë muajve të fundit. Sipas saj ato kanë shkuar nga 25 në maj,72 në qershor dhe në rreth 150 në vetëm dy javët e para të korrikut. Me një komunikatë shtypi, ajo thekson që “të gjithë azilkërkuesit shqiptarë të këtij viti kanë marrë përgjigje negative” dhe vë në dukje se nisjet e shqiptarëve bëhen në mënyrë të organizuar. “Azilkërkuesit shqiptarë – shkruhet në komunikatë - kanë pohuar se ka grupe të organizuara pas mbërritjes së tyre në Finlandë. Sipas informacionit të marrë nga Shërbimi i Imigracionit finlandez, raste të ngjashme kanë ndodhur edhe në shtete të tjera të Evropës. Njerëzit që kanë organizuar udhëtimet e azilkërkuesve u kanë thënë këtyre të fundit se mund të marrin para për t’u kthyer në shtëpi në qoftë se kërkesa e tyre e azilit nuk do të pranohet”.

Në fakt, azilkërkuesit të cilët kanë marrë një përgjigje negative për kërkesën e tyre për azil, ndër të tjera, mund të aplikojnë për kthimin vullnetar të asistuar, për të përfituar ndihmën prej rreth 200 eurosh në rastin e shqiptarëve. Por Finlanda nuk e miraton automatikisht këtë ndihmë për të gjithë. “Nëse ka arsye për të dyshuar se abuzohet me sistemin e asistencës, atëherë ndihma nuk miratohet. Kohët e fundit, të gjithë shqiptarët kanë marrë përgjigje negative por nga fillimi i vitit rreth 30 kanë fituar ndihmën e kthimit vullnetar të asistuar”, thuhet në komunikatë.

Madje Zyra e Imigracionit shton se, bashkë me përgjigjen negative mund të merret edhe dëbimi që nënkupton ndalim hyrjeje në të gjithë zonën Schengen.
Zyra e migracionit e konsideron Shqipërinë një vend të qetë përsa i përket situatës së përgjithshme të sigurisë. “Mund të kërkoni azil në Finlandë - thuhet në komunikatë - nëse keni arsye të frikësoheni se do të përndiqeni në vendin tuaj. Nëse kërkesa për azil ju refuzohet dhe ajo konsiderohet e pabazuar, atëherë kjo mund të nënkuptojë edhe ndalimin e hyrjes në të gjithë zonën Schengen”.

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

Artikuj te tjere...