Tema mërgimi - Shqiptari i Italisë

E përditshmja gjermane “Der Spiegel” sjell historinë e tre shqiptarëve që në vitin 1991 ikën me anije nga Shqipëria dhe tani janë kthyer nga malli, nostalgjia dhe dëshira për të ndihmuar vendin e tyre.

Rrëfimi fillon në darkë në lokalin «Radio Bar» të Tiranës, ku mblidhen “të bukurit dhe të pasurit” e kryeqytetit. Tri herë ikin dritat, po vizitorët vazhdojnë t’i shijojnë pijet e tyre në dritën e qirit, i bën përshtypje autorit Walter Mayr të shkrimit.

Aty duken Muharrem Çobo, përpunuesi i verës më të shtrenjtë në Shqipëri; Agron Shehaj, pronari i Call Center-it më të madh në Shqipëri, dhe Redi Panariti, bashkë-pronar i lokalit «Radio Bar».

Lokali gjendet në lagjen e «Bllokut», ku ka jetuar nomenklatura me në krye Enver Hoxhën. Autori kujton që shqipëria për 40 vjet ishte qoshja e errët e Europës, me 700.000 bunkerë prej beton armeje për t’u mbrojtur nga imperializmi perëndimor dhe revizionizmi lindor. Mijëra shqiptarë ranë pre e «regjimit terrorist të stalinistëve të pafe», nënvizon raporti.

Lokali për të cilin flitet në artikull është hapur në 2009 në lokalet e një banese tridhomëshe, i stolisur me radio të denja për muze, mobilje tradicionale dhe një arsenal pijesh për qejf.

Panariti rrëfen që para se të vinte ai me barin e tij, klientët njihnin vetëm Wodka-n dhe Read Bull-in. Ai është një çun Tirone, ka punuar nëntë vite në Itali – ndër të tjera – si banakier. Tani ai elitës së re të vendit i ofron Wodka Sour me «frut pasioni» deri te «Sex on the Beach».

Shumë shqiptarë hapat e para të karrierës i kanë hedhur në emigracion, thotë raporti. Sfondi profesional i bashkëbiseduesve të autorit është ky: Çobo ka mbaruar në Universitetin e Trentos për drejtësi, Shehaj ka studiuar për ekonomi në Firence, Erxhan Hyseni është ekspert i sigurisë në autoritetin shqiptar të aviacionit civil dhe kish arritur deri në trupat elite të marinës amerikane. Të tre e kanë të përbashkët faktin që në vitin 1991 ikën nga varfëria dhe anarkia e Shqipërisë me anije në Itali.

Rritet numri i emigrantëve që kthehen

Imazhet e emigracionit shqiptar para 24 vitesh i njeh bota. Midis Bozen dhe Palermos është themeluar një Shqipëri e vogël, aty jetojnë një gjysëm milioni shqiptarë. Tre burrat tani janë kthyer në vendlindje.

Ç’i bën njerëzit të kthehen? Rritja e vazhdueshme e papunësisë në Itali dhe recesioni i gjatë e kishin ndryshuar disponimin. Shuma e remitencave në Shqipëri bie, ndërsa numri i të kthyerve rritet. Në 2013-tën ai shkonte në 46.000 veta. Për më tepër, thotë artikulli, 19.000 italianë dhe 400 firma kanë kaluar në Shqipëri. Klima për biznes atje është shumë e volitshme: hapja e një biznesi zgjat një ditë, rroga mesatare është 374 euro, ndërsa 30 për qind e popullatës është nën 18 vjeç.

Agron Shehaj i 1977-tës, i zgjuar dhe i shkathët – mysafirët në firmën e tij i pret me shumë dashamirësi. Kur iku nga Shqipëria, ishte vetëm 13 vjeç. Historia e tij është treguar edhe në një film dokumentar [Anija] dhe ka qenë në qendër të reportazheve të ndryshme në kanalet televizive italiane.

Në 2005-tën, kur u themelua, qendra e tij telefonike kishte 400 punëtorë, tani janë 3000. Për një pensum 100 për qind, rroga që jep ai është 400 euro. Shumica e shqiptarëve e flasin italishten. Italia për të, me gjithë respektin që ka, është vend që u druhet rreziqeve dhe vend i barrierave burokratike.

«Në fund kisha nostalgji për Shqipërinë dhe doja të bëhesha sipërmarrës», thotë Shehaj. Ai thotë: «Si sipërmarrës mund të ofrosh vetëm shërbime, për të cilat i ke njerëzit e duhur». Në Shqipëri do kisha prodhuar edhe aeroplanë – thotë ai – por me kë? Ai nuk po gjen një drejtor të mirë për biznesin e tij në Shqipëri, prandaj e ka angazhuar një italian që e paguan me një të tretën më shumë nga ç’fitonte në Itali.

Rruga për në Europë është e gjatë

Kati përdhe i firmës zien nga telefonistët, që me vendet e tyre të ndara të punës, duket si koshere bletësh. Ata bindin sa më shumë klientë italianë për ndërmarrje të mëdha italiane se Vodafone, Eni, Telecom, t’u shesin kontrata apo t’u shpjegojnë terma që nuk kuptojnë. Motoja e tij: «Mos prit deri sa anija jote të mbërrijë në port, por nisu me not drejt saj».

Punonjësit me rezultatet më të mira shpallen publikisht. Në përgjithësi ai nuk është i mrekulluar me zellin e punëtorëve shqiptarë. Më të mirët në të gjitha profesionet janë të huajt.

Dhe gazetari e ka një shembull – shefin e kuzhinës së një restoranti në Tiranë, Pasquale Fiore, të cilin pronari e ka bindur të vinte në Shqipëri me një rrogë mbi trefishin e asaj në Itali.

«Kuzhinierët janë legjionarë që shkojnë aty ku ka punë» thotë ai, dhe shton: «Kohërat kur Italia ishte vendi i premtuar i shqiptarëve kanë mbaruar moti». Edhe kuzhinieri italian nuk është i magjepsur nga kultura e punës së shqiptarëve. «…Në këtë kuptim, rruga për në Europë është e gjatë».

Gazetarit nuk i shpëtojnë kontrastet në shoqërinë shqiptare: në njërën anë sheh njerëz që luten në oborrin e xhamisë Ethem Beu deri në rrugë, në anën tjetër  duken vajza që enden me minifunde – klientë potencialë të 300 bareve në lagjen e ish elitës.

Këtu autori vëren që e veja 94-vjeçare e Enver Hoxhës ka kaluar me banim në një lagje tjetër, një nip i tij gjindet në burg për trafikim droge, ndërsa mjeku i tij personal, Sali Berisha, nuk zgjon më vëmendjen e të rinjëve nëpër bare.

I kthyeri tjetër në Shqipëri, Muharrem Çobo, në fakt, kishte pasur shpresa në Sali Berishën. Ai bashkë me vëllanë e tij kishte qenë ndër të parët që kishin dalë në demonstrata kundër regjimit në 1991-shin. Më 6 mars të këtij viti ai ishte gjendur në një anije për në Brindizi.

Studimet i kishte financuar me punë si pastrues, portir nate dhe ndihmës në plantazhet e mollëve. Çobo kishte përpunuar verën në Itali, por Shqipërinë s’e kishte humbur kurrë nga sytë, thotë artikulli. Aty kishte pasur verë nga nga kohërat pararomake. Kështu ai filloi të mbjellë hardhi në Shqipëri dhe rrushi e joshi përsëri në vendlindje. Italia është e ngirë, thotë ai. Ndërsa «produktiv është vetëm ai që ka uri».

Veraria e tij gjendet në afërsi të qytetit dymijëvjeçar të Beratit, thekson autori. Në rezervuare të hekurta prej 10.500 litrash zien, nën vëzhgimin e kompjuterëve, lënda nga e cila dalin 80.000 shishe verë në vit. Hardhitë e tij janë autoktone. Një herë në vit ai sjell ekspertizë nga Italia. «Kjo është mënyra ime për të bërë diçka për vendin», është shprehur Çobo. Vera më e mirë e tij, “E kuqja e Beratit” kushton rreth 30 euro shishja. Autori shënon: Gjermanët që rastisin aty gabimisht, sapo e dëgjojnë këtë, kthehen mbrapsht; kurse francezët ndalojnë, e shijojnë dhe e blejnë atë.

Shqipëria nuk është vend i keq për të jetuar

Sikur të ishin të gjithë si Çobo, Shqipëria nuk do të kishte problem me imazhin e saj në botë, konstaton autori. Artikulli kujton edhe njëherë Raportin e Progresit për Shqipërinë se Tirana duhet të bëjë «përpjekje rrënjësore dhe të vazhdueshme» në rrugëtimin e saj për integrim në UE. Ai kujton se kryeministri shqiptar Edi Rama ka jetuar vetë gjatë kohë në emigracion dhe e citon atë që italianët nuk janë tjetër, veçse «shqiptarë me Versace».

Për Erxhan Hysenin këtë mund ta pohojë vetëm një që më 6 mars të 1991-shit nuk ishte aty: «Unë nuk do t’ua harroj kurrë italianëve si na kanë pritur atëherë», kur ai mes 6000 vetëve të anijes “Lirija” zbriti në Brindizi. Atëherë ishte vetëm 16 vjeç. Pas pesë vitesh Hyseni e fitoi lotarinë Greencard – vizë për në SHBA.

Me pak njohuri të anglishtes nga këngët e Doors-ave, e kishte fituar konkursin për në US-Army.

Pas shkollimit në marinën amerikane ai shërbeu në Lindjen e Afërt dhe në Afrikë, në 2003-shin mori pjesë në luftën tokësore të Irakut. Më pas Qeveria Amerikane e dërgoi atë në Kosovë për të sqaruar krimet e luftës.

Para se të kthehej në vendlindje në 2011-tën, ai mori një kualifikim për dizajn arkitektur. Tani Hyseni punon në autoritetin e aviacionit civil në Tiranë dhe i kontrollon për arsye sigurie listat e pasagjerëve për një rrogë prej 430 eurove.

«Shqipëria nuk është vend i keq për të jetuar, me vite unë kam parë gjëra më të këqia», e citon media Hysenin. Ai tani e çmon të qenët bashkë me familjen, të cilën në 1991-shin e kishte lënë pa u përshëndetur. Të rinjtë shqiptarë dëshirojnë të dinë se si mbërrihet sa më shpejtë te një veturë dhe një iPhone, kurse të moshuarit nuk dëshirojnë që pikërisht ata që atëherë e lanë vendin, sot t’u tregojnë atyre se çfarë duhet të bëjnë – shënon autori.

«Atëherë ika pa një valixhe, pa pasaportë dhe pa prindërit; sot jam krenar për atë që jam kthyer me më shumë gjëra se kaq», përfundon raporti me pohimin e Erxhan Hysenit.

Artikulli në origjinal: Albanien: Die Heimkehr der einstigen Flüchtlinge

 

Edhe shteti nordik mundohet të sensibilizojë shqiptarët që të mos u besojnë zërave sipas të cilëve mund të marrin azil në atë vend e, në rastin më të keq, mund të kthehen mbrapsht falas

Romë, 20 korrik 2015 - Zyra e Imigracionit e Finlandës shprehet e shqetësuar për rritjen “marramendëse” të numrit të kërkesave të pabaza të shqiptarëve për azil gjatë muajve të fundit. Sipas saj ato kanë shkuar nga 25 në maj,72 në qershor dhe në rreth 150 në vetëm dy javët e para të korrikut. Me një komunikatë shtypi, ajo thekson që “të gjithë azilkërkuesit shqiptarë të këtij viti kanë marrë përgjigje negative” dhe vë në dukje se nisjet e shqiptarëve bëhen në mënyrë të organizuar. “Azilkërkuesit shqiptarë – shkruhet në komunikatë - kanë pohuar se ka grupe të organizuara pas mbërritjes së tyre në Finlandë. Sipas informacionit të marrë nga Shërbimi i Imigracionit finlandez, raste të ngjashme kanë ndodhur edhe në shtete të tjera të Evropës. Njerëzit që kanë organizuar udhëtimet e azilkërkuesve u kanë thënë këtyre të fundit se mund të marrin para për t’u kthyer në shtëpi në qoftë se kërkesa e tyre e azilit nuk do të pranohet”.

Në fakt, azilkërkuesit të cilët kanë marrë një përgjigje negative për kërkesën e tyre për azil, ndër të tjera, mund të aplikojnë për kthimin vullnetar të asistuar, për të përfituar ndihmën prej rreth 200 eurosh në rastin e shqiptarëve. Por Finlanda nuk e miraton automatikisht këtë ndihmë për të gjithë. “Nëse ka arsye për të dyshuar se abuzohet me sistemin e asistencës, atëherë ndihma nuk miratohet. Kohët e fundit, të gjithë shqiptarët kanë marrë përgjigje negative por nga fillimi i vitit rreth 30 kanë fituar ndihmën e kthimit vullnetar të asistuar”, thuhet në komunikatë.

Madje Zyra e Imigracionit shton se, bashkë me përgjigjen negative mund të merret edhe dëbimi që nënkupton ndalim hyrjeje në të gjithë zonën Schengen.
Zyra e migracionit e konsideron Shqipërinë një vend të qetë përsa i përket situatës së përgjithshme të sigurisë. “Mund të kërkoni azil në Finlandë - thuhet në komunikatë - nëse keni arsye të frikësoheni se do të përndiqeni në vendin tuaj. Nëse kërkesa për azil ju refuzohet dhe ajo konsiderohet e pabazuar, atëherë kjo mund të nënkuptojë edhe ndalimin e hyrjes në të gjithë zonën Schengen”.

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

Parlamenti grek miraton reformën për brezat e dytë. “Ky është atdheu i tyre, nuk janë migrantë”

Athinë, 26 qershor 2015 – Greqia i jep një leksion të mirë Italisë mbi të drejtat e brezave të dytë. Më 24 qershor, në Athinë, Parlamenti i ka dhënë miratimin e parë një propozimi ligji për t’u dhënë shtetësinë greke bijve të imigrantëve.

Më saktësisht, për ta do të aplikohet kriteri ius soli (e drejta e shtetësisë për lindje në Greqi) i zbutur, i njëjti për të cilin flitet edhe në Itali, por ku akoma nuk është hedhur asnjë hap konkret. Do të jenë grekë bijtë e lindur në Greqi nga prindër që jetojnë rregullisht në atë vend pas një numër vitesh, me kusht që të jenë të regjistruar në shkollën fillore. Sipas përllogaritjeve, mund të përfitojnë nga ky ligj nga 100 deri në 200 mijë fëmijë e të rinj, kryesisht shqiptarë (komuniteti shqiptar në Greqi përbën më shumë se gjysmën e të gjithë të huajve të pranishëm në vend).

Projektligji mban firmën e  Tasia Christodoulopoulou, ministre e imigracionit dhe aktiviste për të drejtat e njeriut.

“Çfarë duhet t’u themi të gjithë migrantëve që, pavarësisht vështirësive, vazhdojnë të qëndrojnë në Greqi e duan që bijtë e tyre të bëhen grekë? T’u themi që bijtë e tyre janë migrantë? Nuk janë, atdheu i tyre i vetëm është Greqia” u shpreh Christodoulopoulou në Parlament gjatë prezantimit të projektligjit.

Kështu, ndërsa në Romë reforma e shtetësisë vazhdon të mbetet në pritje, duke përfunduar gjithnjë në fund të radhës së çështjeve të konsideruara më urgjente, Greqia shkon përpara në këtë aspekt, edhe pse në këto çaste ka probleme padyshim shumë më të mëdha se Italia.

Stranieriinitalia.it/Shqiptariiitalise.com

IOM: “Numri i të vdekurve është 30fishuar në krahasim me të njëjtën periudhë të një viti më parë”. Sipas OKB-së, çdo 20 migrantë që kanë provuar të kapërcejnë detin Mesdhe në drejtim të Evropës, një ka humbur jetën

Romë, 21 prill 2015 – Shifrat e tragjedive në detin Mesdhe janë të tmerrshme. “Mëse 1.750 migrantë kanë humbur jetën në Mesdhe që prej fillimit të vitit deri më sot, 30 herë më shumë se gjatë të njëjtës periudhë të vitit 2014”, theksoi sot zëdhënësi i Organizata Ndërkombëtare për Migracionin, IOM.

Me mëse 1.750 vdekje nga fillimi i vitit, bilanci i migrantëve që kanë humbur jetën gjatë kapërcimit të Mesdheut është 30 herë më i lartë se ai i të njëjtës periudhë të vitit 2014 (nga 1 janari deri më 21 prill 2015 janë regjistruar 56 vdekje). E ka pohuar sot në Gjenevë Joel Millman, zëdhënës i Organizatës Ndërkombëtare për Migracionin, IOM.

Sipas Komisariatit të lartë të OKB-së për refugjatët, është rritur në mënyrë dramatike përqindja e të vdekurve mes migrantëve që kapërcejnë Mesdheun. Sipas zëdhënisit Adrian Edwards, “Që në vitin 2014 kapërcimi i detit Mesdhe ishte udhëtimi me vdekshmërinë më të lartë në gjithë botën: humbi jetën një migrant çdo 50 që provonin të arrinin në brigjet e Evropës. Këtë vit, deri tani ka vdekur një çdo 20 persona që ndërmerr kapërcimin e detit”. Sipas Edwards, ka pasur 1.300 të vdekur vetëm në muajin prill, duke u bërë një muaj rekord përsa i përket numrit të të vdekurve.

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

Sipas Eurostat, gjatë vitit 2013, në vendet e BE-së, 41.700 shqiptarë kanë marrë shtetësi të huaj, kryesisht greke ose italiane. E duke parë të dhënat më të fundit të ofruara nga Instituti Statistikor italian, për vitin 2014, mund të parashikojmë statistika edhe më befasuese. 
Nga Rando DEVOLE

Lajmi është ky: Gjatë vitit 2013, në vendet e BE-së, kanë marrë shtetësi të huaj 41.700 shqiptarë. Të dhënat për shtetësinë i jep Eurostat, ku mund të gjenden edhe detaje të tjera.

Duhet të pranojmë që lajmi është mbresëlënës, sepse flitet vetëm për vendet e Bashkimit Europian, pa llogaritur kontinentet e tjera. Pra bëhet fjalë për shqiptarë që jetojnë prej vitesh në vende europiane dhe bëjnë kërkesën përkatëse pasi përmbushin kushtet për marrjen e shtetësisë së vendit ku kanë rezidencën.

Sipas statistikave të fundit Eurostat, në vitin 2013 kanë marrë njërën nga shtetësitë e vendeve anëtare të EU-28, saktësisht 984.800 njerëz, duke shënuar edhe një rritje prej 20% krahasuar me vitin 2012. Vendi që ka dhënë më shumë pasaporta ka qenë Spanja (225.800 ose 23%), Anglia (207.500 ose 21%), Gjermania (115.100 ose 12%), Italia (100.700 ose 10%) dhe Franca (97.300 ose 10%).

Po ata që e kanë marrë shtetësinë nga e kanë prejardhjen? E parashikueshme është e dhëna se 89% janë nga vendet jashtëkomunitare. Në vend të parë gjenden qytetarët nga Maroku (86.500, ose 8,8%), pastaj nga India (48.300, ose 4,9%), Turqia (46.500, ose 4,7%), Kolumbia (42.000, ose 4,3%), Shqipëria (41.700, ose 4,2%) dhe Ekuadori (40.400, ose 4,1%).

Pjesa më e madhe e marokenëve kanë marrë shtetësinë spanjolle, italiane, francize. Kurse pjesa dërrmuese e shqiptarëve, kanë marrë shtetësinë greke (62%) dhe atë italiane (32,8%).

Mirëpo Eurostat arrin të japë informacion deri në vitin 2013 (të dhënat mund të konsultohen këtu). Për vitin 2014, mund të parashikojmë statistika edhe më befasuese. Na mjaftojnë të dhënat e Italisë. Sipas Istat italian, gjatë vitit 2014 janë dhënë 29% më shumë shtetësi se një vit më parë. Gjatë këtij viti janë bërë qytetarë italianë gjithsej 21.300 shqiptarë. Mjafton kuota nga Italia për t’i rritur statistikat evropiane që do të vijnë në të ardhmen, nëse vijojnë me të njëjtin trend edhe në vendet e tjera.

Si të dhënat e Eurostat ashtu edhe të Istat-it italian, nuk na japin tani për tani hollësi për këtë kategori, sepse shtetësia mund të merret për arsye të ndryshme, si efekt i martesës me një qytetar të atij vendi, i natyralizimit, i lindjes në atë vend, etj.

Pasojat statistikore të këtyre të dhënave mund të japin ndonjëherë përshtypje të shtrembëruar. P.sh., pikërisht nga rritja e shqiptarëve që marrin shtetësi italiane duket sikur numri i përgjithshëm i tyre të ketë rënë. Në fakt, në fund të vitit të kaluar (31.12.2014) rezultonin në Itali 5.226 ose 1,1% shqiptarë më pak në krahasim me vitin e mëparshëm.

Por a mund të konsiderohet i huaj (italian në rastin e fundit), shqiptari që merr shtetësi tjetër? Ah, kjo është pyetje tjetër, disi komplekse, dhe kërkon përsiatje të posaçme.

Botuar në blogun Peizazhe të Fjalës

Lexo edhe: Mbi 21 mijë shqiptarë janë bërë edhe italianë gjatë vitit 2014

Sipas statistikave, emigrantët shqiptarë në Itali kanë çuar në vendlindje gjatë vitit të kaluar shumën prej 126.828.000 €. Shuma është edhe më e madhe po të mbahet parasysh përdorimi i gjerë i kanaleve jozyrtare. Por, edhe sikur shifrat të ishin vetëm zyrtaret, fotografia e këtyre burimeve financiare u jep mundësinë ekspertëve dhe politikanëve shqiptarë të reflektojnë për peshën dhe përdorimin e tyre në ekonominë shqiptare. Ndërsa opinionit publik, edhe pse nëpërmjet një aspekti jo thelbësor, i ofrohet mundësia për të kujtuar rëndësinë e emigracionit.
Nga Rando Devole

Për dërgesat financiare të emigrantëve, ose siç quhen ndryshe remitancat, shkruhet herë pas here në media, të cilat citojnë shifra të ndryshme, por pa i nyjëtuar të dhënat. Sa parà çojnë në vendlindje emigrantët shqiptarë me banim në Itali?

Për t’iu përgjigjur kësaj pyetje na ndihmon raporti i institutit të studimeve Ismu për remitancat e migrantëve nga Italia drejt vendeve të tyre. Njohja e këtyre shifrave ka rëndësi për ta njohur migracionin vetë, por edhe ekonomitë e vendeve që përfshihen në këto transaksione, pra si vendi pritës ashtu edhe ai ku përfundojnë remitancat.

Vitet e fundit, kryesisht për shkak të krizës ekonomike, remitancat nga Italia drejt familjeve të emigrantëve janë tkurrur disi. Sa për shembull: ishin 7,394 miliardë euro më 2011, ndërsa në vitin 2014 u ulën në 5,533 miliardë. Siç mund të pritej, paratë dërgohen kryesisht nga zonat e zhvilluara ku ka edhe më shumë emigrantë.

Për nga sasia e remitancave, Rumania zë vendin e parë për vitin 2014. Lista vijon me Kinën, Bangladeshin, Filipinet, etj. Rasti i Kinës është përnjëmend interesant sepse pas shumë vitesh ia lë vendin e parë Rumanisë, duke treguar qartë se nga Italia drejt Kinës dërgimi i parave ka pësuar një ulje të jashtëzakonshme. Specialistët mendojnë se kjo varet edhe nga kontrollet e institucioneve bankare që kanë filluar t’i ndajnë remitancat nga dërgesat financiare tregtare.

Emigrantët shqiptarë në Itali kanë çuar në vendlindje gjatë vitit të kaluar shumën prej 126.828.000 €. Për nga remitancat e dërguara, Shqipëria zë vendin e 12-të, pas Ukrainës dhe Ekuadorit. Nga viti 2005 e deri më sot është regjistruar rritje e tyre, pavarësisht se vihet re një ulje relative gjatë viteve 2012 e 2013.

Mirëpo shifrat e përgjithshme që komunitetet e ndryshme dërgojnë në vendlindje nuk i tregojnë të gjitha përmasat e dukurisë, sepse duhet të merren parasysh si numri i emigrantëve ashtu edhe aspekte të tjera të migracionit. Rumunët zënë vërtet vendin e parë, por përbëjnë gjithashtu komunitetin më të madh në Itali. Po të kishim parasysh vetëm numrin e emigrantëve, shqiptarët duhet të ishin në vendin e dytë ose të tretë, çka nuk ndodh sepse ka faktorë të tjerë që ndikojnë, siç është shkalla e zhvillimit ekonomik në vendlindje, niveli i integrimit të emigrantëve, procesi i migracionit, përbërja demografike, e kështu me radhë.

Në ndihmë na vjen shuma pro capite (për kokë) e remitancave nga Italia. Mesatarisht në vitin 2014 çdo i huaj ka dërguar në vendlindje rreth 1.084 euro. Shqiptarët këtu zënë vendin e fundit, me 256 euro për kokë, ndërsa qytetarët e Republikës Dominikane me 3.700 euro për kokë zënë vendin e parë. Edhe faktori gjeografik ka peshën e vet, sepse sa më afër të jetë një vend aq më shumë paratë dërgohen jashtë kanaleve zyrtare. P.sh. emigrantët shqiptarë parapëlqejnë t’ua dërgojnë të hollat dorazi familjes, nëpërmjet shokëve ose kushërinjve, kur nuk presin t’ua japin vetë në kohën e pushimeve.

Mirëpo të dhënat e raportit në fjalë (Le rimesse degli immigrati, Ismu 2015​) nuk i regjistrojnë këto kalime parash, ndaj edhe statistikat mund të rezultojnë të pjesshme. Edhe prania e emigrantëve pa dokumente ndikon në regjistrimin e remitancave. Një emigrant pa lejeqëndrim preferon të gjejë kanale të tjera për t’i dërguar kursimet në vendlindje.

Megjithatë, edhe sikur të ishin vetëm këto, remitancat e llogaritura nga institucionet përkatëse përbëjnë një shumë të jashtëzakonshme për ekonominë shqiptare. Fotografia e këtyre burimeve financiare u jep mundësinë ekspertëve dhe politikanëve shqiptarë të reflektojnë për peshën dhe përdorimin e tyre në ekonominë shqiptare. Ndërsa opinionit publik, edhe pse nëpërmjet një aspekti jo thelbësor, i ofrohet mundësia për të kujtuar rëndësinë e emigracionit.

Botuar në blogun Peizazhe të Fjalës

Kolegu: “Nuk ka gjë që ai nuk do ta bënte për familjen e tij”

“Humans of New York”, një faqe shumë e ndjekur në rrjetin social Facebook, ka postuar dëshminë e një amerikani i cili tregon se suksesin në jetën e vet ia kushton motivimit që i dha kolegu i tij shqiptar.

Kam punuar me këtë burrë për mbi 16 vjet, dhe ai më ka mësuar shumë rreth jetës. Ai erdhi në këtë vend nga Shqipëria kur ishte i ri dhe nuk fliste aspak anglisht. Për 30 vitet e fundit të jetës së tij, ai ka bërë dy punë që fëmijët e tij të kishin arsimin më të mirë të mundshëm. Nuk ka gjë që ai nuk do ta bënte për familjen e tij.
Përpara se ta takoja, nuk po e nxitja veten të bëja as gjysmën e asaj që kisha mundësi”, është përshkrimi i amerikanit.

“Humans of New York” është një faqe e njohur në Amerikë. Ajo ndiqet nga rreth 13 milionë persona në Facebook. Krijuesit e faqes ndalin njerëz në rrugët e Nju Jorkut dhe u kërkojnë atye të tregojnë jetën e tyre, me qëllim që të frymëzojnë njerëzit gjithandej nëpër botë.

“I’ve worked with this man for over 16 years, and he’s taught me so much about life. He came to this country from...

Posted by Humans of New York on Domenica 19 aprile 2015

Artikuj te tjere...