homepage - Shqiptari i Italise
30
H, M

Do të zhvillohet në selinë e Società Geografica Italiana (Via della Navicella 12) në Romë, në datën 1 qershor 2016, ora 17:00 deri më 19:00, një takim mes ministrit të Jashtëm Ditmir Bushati e përfaqësues të diasporës së re e të vjetër në Itali

Romë, 26 maj 2016 – Ministri i Jashtëm Ditmir Bushati, gjatë një vizite dy ditore pranë Selisë së Shenjtë, do të mbajë në Romë një takim me komunitetin shqiptar. I quajtur “Jam Shqiptar”, i organizuar nga ministria e Jashtme e Shqipërisë dhe nga Zyra IOM Tiranë, në kuadër të projektit të tyre të përbashkët mbi ‘Angazhimin e Diasporës Shqiptare në zhvillimin e vendit’, takimi do të zhvillohet në selinë e Società Geografica Italiana (Via della Navicella 12) në Romë, në datën 1 qershor 2016, ora 17:00 deri më 19:00.

Mësohet se ky është i pari i një cikli takimesh që ministri do të organizojë në disa vende me përqëndrim të madh shqiptarësh e që do të paraprijnë Samitin e parë të Diasporës që do të mbahet nëntorin e ardhshëm në Tiranë.

Burime nga ministria e Jashtme e Shqipërisë bëjnë të ditur se ky takim, ashtu si dhe të tjerët që do ta pasojnë, do të fokusohen në “rolin e Diasporës shqiptare në zhvillimin e vendit dhe në përmirësimin e imazhit të Shqipërisë”. Ato do të shërbejnë për njohjen me draft dokumentin politik që do t’i prezantohet shtetit shqiptar si strategji për përfshirjen e diasporës në zhvillimin e vendit. Veçantia e Italisë qëndron edhe në faktin se komuniteti shqiptar këtu përbëhet nga dy pjesë të rëndësishme ,“i riu” i këtyre 25 vjetëve të fundit dhe “i vjetri”, i arbëreshëve, që nga sa mësojmë do të jenë pjesë aktive e takimit.

Sipas burimeve të ministrisë, nga anë e ministrit do t’i bëhet thirrje diasporës të regjistrohet  vullnetarisht sipas ligjit të ri “Për identifikimin dhe regjistrimin e adresës së shtetasve shqiptarë që jetojnë jashtë Shqipërisë” (më në fund do të shtonim, pasi kanë kaluar dy muaj nga ardhja e tij në fuqi dhe askush nuk ka menduar të lajmërojë për këtë detyrim ligjor që kanë emigrantët). Do të prezantohet gjithashtu projekti i “Konsullatës Dixhitale”, për të cilin u fol në fillim të vitit gjatë vizitës së ministrit në Konsullatën e përgjithshme të Milanos kur u inaugurua shërbimi i ri i lëshimit të certifikatave. Me “konsullatë dixhitale”, projekt që premtohet se do të hyjë në funksionim në mënyrë eksperimentale në përfaqësitë konsullore në Itali brenda vitit, emigrantëve do t’u ofrohet mundësia të përfitojnë përmes internetit disa shërbime konsullore.

E duke qenë se është fjala për takim, duhet që edhe pjesëmarrësit – takimi është i hapur për të gjithë por janë ftuar në veçanti përfaqësues shoqatash, personalitete arbëreshe dhe shqiptare në Itali – të kenë mundësi të thonë të vetën. Në takim kërkojmë “të tërhiqen mendimet dhe sugjerimet e Diasporës në përgatitjen e një dokumenti politik, mbi angazhimin e saj në zhvillimin e vendit, krahas të njëjtit proces që po merr jetë në institucionet shqiptare” thonë nga ministria e Jashtme. Si do të bëhet? Nga sa kemi mësuar, veç personave që do të mbajnë një fjalë e shkurtër të gjithë pjesëmarrësve do t’u jepet një pyetësor përmes të cilit do të mblidhen “inputet”. Do të ishte e udhës të kishte edhe një bashkëbisedim, mundësi pyetjesh nga salla, gjë që shihet si diçka e mundshme brenda hapësirës që lejon kohëzgjatja e takimit.

E çështje që do të donin t’i shtronin ministrit, shqiptarët e Italisë kanë, nga ajo e pensioneve te marrëdhënieve me përfaqësitë konsullore, nga gjuha shqipe për të lindurit e të rriturit në Itali te reintegrimi në Shqipëri i studentëve dhe i emigrantëve të kthyer për shkak të krizës.

Takimi është për t’u përshëndetur dhe urohet të jetë vërtet i tillë, takim, bashkëbisedim, shkëmbim mendimesh dhe idesh në të mirë të të dyja palëve, dhe jo thjesht shpalosje e politikave të qeverisë mbi emigracionin. Këtë do ta mësojmë më 1 qershor. Më pas do të mësojmë edhe nëse shkëmbimi i ideve është diçka sporadike apo do të ketë një vazhdimësi e ndonjë pasojë pozitive për Shqipërinë e komunitetin shqiptar në Itali.

Shqiptari i Italisë

Lexo edhe: Premtimet e socialistëve dhe votat e emigrantëve

 

 

Pas mbylljes graduale të kufijve në Ballkan, kontrabandistët po gjejnë mënyra të reja që t’i fusin refugjatët në Serbi dhe të kalojnë pastaj në Hungari.
Reportazh nga Milivoje Pantovic, BIRN Beograd 

Foto: Milivoje Pantovic“U largova nga Pakistani për arsye të sigurisë personale dhe shkova në Serbi duke përdorur shërbimet e kontrabandistëve,” tha për BIRN i riu me origjinë nga Afganistani.

Ai po e tregonte historinë e tij në afërsi të stacionit kryesor hekurudhor në Beograd.

Ky është një vend i preferuar për emigrantët e sapoardhur për t’u takuar dhe për të shkëmbyer këshilla se si mund të arrihet në Hungari – hapi tjetër i udhëtimit të tyre të gjatë në Europën Perëndimore.

I njëjti person thotë se, me të arritur në Turqi i ka paguar kontrabandistëve 800 euro që ta çojnë atë me motoskaf në Greqi.

Ai pastaj i pagoi kontrabandistëve edhe 300 euro që ta kalonin nga Maqedonia në Serbi.

Ai gjithashtu tha se emigrantët si ai, janë kontrabanduar në të gjithë Ballkanin në mënyra të ndryshme.

Mundësia më e lirë, por më pak e sigurt përfshin angazhimin e banorëve apo kriminelëve lokalë, të cilët ofrojnë t’i çojnë emigrantët në kufirin me Hungarinë dhe t’i ndihmojnë të kalojnë gardhin me tela me gjemba të Hungarisë.

“Rruga më e shtrenjtë është e ashtuquajtura “mundësia e sigurt”, që të çon nga Beogradi drejt e për në Austri për 2,000 euro,” tha ai.

Çmimi i lartë përfshin ryshfet për oficerët e policisë dhe rojet kufitare, të cilët më pas i lejojonë emigrantë e paligjshëm të kalojnë kufirin në një vend dhe kohë të saktë.

Pasi vendet përgjatë të ashtuquajturës rrugë e Ballkanit, mbyllën kufijtë e tyre dhe pasi BE përfundoi një marrëveshje me Turqinë për ripranimin e refugjatëve, numri i emigrantëve që kalojnë Serbinë përgjatë rrugës së tyre për në vendet e BE-së ka rënë ndjeshëm.

Megjithatë, vetëm përkohësisht.

Kohët e fundit, azilkërkues të rinj kanë filluar të vijnë në Beograd në baza ditore.

Si burri nga Pakistani, ata vijnë kryesisht me “ndihmën” e kontrabandistëve të cilët vazhdojnë të gjejnë vendkalime të reja e të paligjshme kufitare dhe marrin një çmim të lartë për shërbimet e tyre.

Vetëm në muajin e fundit, Serbia ka regjistruar 1.512 refugjatë të rinj që kur kufijtë e rrugës së Ballkanit janë mbyllur.

Zyrtarët dhe ekspertët thonë se kjo është vetëm maja e ajsbergut. Shumë të tjerë besohet të jenë duke kaluar nëpër Serbi në rrugën e tyre drejt BE-së, pa u vënë re apo pa regjistrim.

Punonjësja humanitare Tijana Sijariç, e cila ka punuar me refugjatët në Parkun Info të Beogradit për shtatë muaj, thotë se fluksi është rritur në javët e fundit dhe se shumë emigrantë po drejtohen përsëri drejt kufirit hungarez.

“Ne kemi marrë informacion nga refugjatët për njerëzit që i kanë kontrabanduar përtej kufirit hungarez,” tha ajo për BIRN.

“Edhe vendasit po i ndihmojnë ata të kalojnë në Hungari. Refugjatët na thonë se ata i paguajnë vendasit nga 150 deri në 200 euro për të prerë gardhin. Refugjatët vetë nuk mund ta bëjnë, sepse në qoftë se kapen burgosen”, shtoi Sijariç.

Ajo shpjegoi se refugjatët dhe kontrabandistët vendas janë duke zhvilluar forma të reja bashkëpunimi.

“Disa refugjatë shkojnë në Suboticë me grupe njerëzish dhe kthehen vetëm. Ne kemi zbuluar më vonë se ata po bashkëpunojnë me kontrabandistët,” tha Sijariç, duke shtuar se shumica e refugjatëve që tashmë hyjnë në Serbi janë futur me kontrabandë.

Refugjatët e rinj vazhdojnë të hyjnë në Serbi, pavarësisht nga fakti se që nga mbyllja e “itinerarit ballkanik” policia dhe ushtria serbe kanë “përforcuar sigurinë e kufirit shtetëror”, siç tha për BIRN Ministria e Brendshme serbe në një deklaratë me shkrim.

Sipas kësaj deklarate, vetëm në prill, policia serbe ka ngritur 17 padi penale kundër 31 personave – përfshirë 30 qytetarë serbë dhe një person i kombësisë së panjohur – për kontrabandimin e 214 emigrantëve nga Afganistani, Pakistani, Siria, Iraku dhe vende të tjera.

Rreth 70% e të gjithë emigrantëve që arrijnë Serbinë nga Turqia dhe Greqia vijnë nga Bullgaria, ndërsa shumica e pjesës tjetër vijnë nga ana e Maqedonisë. Disa refugjatë arrijnë në Beograd përmes Shqipërisë dhe Malit të Zi, siç i thanë BIRN punonjësit socialë dhe refugjatët.

Ata gjithashtu thanë për BIRN se disa prej emigrantëve i ndihmojnë trafikantët për të fituar para  ose të transportuar falas në BE.

Në këmbim të ndihmës, ata përkthejnë për kontrabandistët dhe krijojnë besim te emigrantët, shumë prej të cilëve janë mashtruar nga kontrabandistë të tjerë përgjatë rrugës së Ballkanit.

Në këtë situatë, negocimi i transportit me “një prej tyre” mund të jetë jashtëzakonisht i rëndësishëm në finalizimin e një marrëveshjeje.

Përveç kësaj, disa prej emigrantëve të cilët kanë qenë të bllokuar pas kufijve të mbyllur për një kohë të gjatë kanë pasur mundësinë të njohin kontrabandistët, të cilët shpesh vijnë nga grupet kriminale vendase.

Samar A, një migrant nga Irani, thotë se atij i kishin ofruar transport në Serbi, ndërsa ishte në kampin Idomeni në Greqinë e veriut.

“Në kamp, një burrë nga Afganistani u ofrua të më çojë në Serbi për 800 euro. Por unë nuk pranova dhe ai shkoi i vetëm,” tha ai për BIRN.

“Megjithatë, të tjerët kaluan kufirin në atë mënyrë. Një përqindje e vogël e njerëzve kanë sukses në kalimin [nga Greqia] në Maqedoni apo edhe më tej,” shtoi ai.

Ai tha se ishte e paqartë nëse refugjatë i drejtojnë ose vetëm marrin pjesë në këto operacione kontrabande. Shumica e refugjatëve të cilët angazhohen në kontrabandë e bëjnë këtë për shkak se nuk kanë më të holla dhe duhet të financojnë transportin e tyre në BE, tha ai.

“Jo të gjithë kanë të holla për udhëtim. Paratë i kanë shpenzuar ose ua kanë grabitur – gjëra që ndodhin,” tha ai.

“Diçka duhet të bëhet për të fituar [para],” shtoi Samar, duke vënë në dukje se ai nuk ka dashur të aplikojnë për azil në Serbi dhe se kishte për qëllim të vazhdonte udhëtimin e tij drejt BE-së sa më shpejt që të jetë e mundur.

Emigrantët dhe punonjësit e ndihmave thonë se biznesi i kontrabandës është zhvilluar veçanërisht në Greqi, ku mafia lokale ka ngarkuar çmime të larta për transportin: 600 deri 800 euro për të kaluar kufirin në Maqedoni dhe 2.400 në 2.800 euro për të shkuar në Itali. Për të shkuar në Austri nëpërmjet Hungarisë, ata marrin nga 2.600 deri në 3.500 euro.

Radosh Gjuroviç, drejtor i Qendrës për Mbrojtjen e Azilkërkuesve, tha për BIRN se mbyllja e kufijve në Ballkan ka nxitur një shtim në kontrabandimin e njerëzve.

“Ngritja e gardheve nuk e zgjidh problemin e refugjatëve. Ajo vetëm sa përshkallëzon kontrabandën e njerëzve,” tha ai.

“Kontrabandistët kanë rekrutuar refugjatët të cilët flasin gjuhën e klientëve të mundshëm dhe e kanë më të thjeshtë të krijojnë besim”, shtoi ai.

Edhe banorët që jetojnë pranë kufirit me ose pa kaluar kriminale janë duke u përfshirë në biznesin e kontrabandës, tha ai.

“Për shkak të gjendjes së dobët ekonomike, kërkesës së lartë dhe shumave relativisht të madhe të parave, njerëzit që nuk janë angazhuar më parë në krim kanë filluar të merren në kontrabandimin e njerëzve,” tha ai.

“Kjo krijon probleme shtesë për policinë për shkak se këta njerëz nuk kanë qenë më parë kriminelë dhe për këtë arsye janë të vështirë të identifikohen,” shpjegoi Gjuroviç.

Megjithatë, vendasit dhe refugjatët e rekrutuar nuk janë aq të mirë në kontrabandë, si bandat kriminale dhe shkalla e “suksesit” të tyre është e ulët deri në 20 për qind, tha Gjuroviç. Shumë emigrantë përfundojnë duke humbur paratë dhe shpresën.

Gjuroviç tha se shkeljet e të drejtave të njeriut janë një tjetër problem në itinerarin e Ballkanit.

“Bullgaria është njollë e zezë në rrugën tranzite të refugjatëve,” tha Gjuroviç, duke shtuar se duket si një strategji e qëllimshme nga ana e autoriteteve bullgare “që refugjatët të mos qëndrojnë atje”.

“Sjellja mizore sistematike ndaj refugjatëve dërgon mesazhin se ata nuk janë të mirëpritur dhe duhet të qëndrojnë larg”, përfundoi ai.

Mohammad Zubair, nga Afganistani, i cili mbërriti në Serbi nga Bullgaria, bie dakord se situata në Bullgari për refugjatët është e zymtë.

“Kam kaluar më shumë se 40 ditë në burg aty kur ata më kapën duke kaluar kufirin. Mua dhe refugjatët e tjerë të burgosur na rrahën”, tha ai.

“Pasi më liruan dhe më dëbuan në Turqi, pagova kontrabandistët që të më transportonin në një përpjekje të dytë kalimi të kufirit”, tha Zubair.

“Kur kalova në Bullgari për herë të dytë, pagova 200 euro një njeri që të më tregonte rrugën mbi malet në Serbi. Ia dola”, përfundoi ai.

Tani në Serbi, ai nuk ishte në dijeni se kishte të drejtë të aplikonte për azil atje, dhe kur e mori vesh tha se do të përpiqet.

“Edhe ky park [afër stacionit të autobusëve të Beogradit] është më mirë se Bullgaria. Askush nuk më bezdis mua këtu,” tha ai.

Ai është një nga shumë pak personat që synojnë të aplikojnë për azil në Serbi.

Shumica vazhdojnë në drejtim të kufirit me Hungarinë dhe e kalojnë atë në mënyra të ndryshme.

Para se të vazhdojnë udhëtimin e tyre në BE, refugjatët shpesh flenë në një ndërtesë të braktisur në rrugë Brace Krsmanoviç në Beograd.

Adel K, 17 vjeç, nga Libia, ishte një prej emigrantëve që e përdorin këtë ndërtesë të braktisur si një strehë gjatë natës.

Pasi qëndroi atje për një ditë me një grup shokësh, ai e pastroi atë për vizitorët e ardhshëm, ndërsa shokët e tij u larguan për të rregulluar hapin tjetër të udhëtimit të tyre në Hungari.

Ai i tha BIRN se do të largoheshin gjatë natës dhe se nuk duan të lënë një rrëmujë pas për ata që vijnë më vonë.

Ai tha se refugjatët shkëmbejnë informacion nëpërmjet internetit për vendet ku mund të flesh, të kalosh kufirin, kë të paguash për të kaluar, ku dhe kështu me radhë.

Adel nuk deshi t’i zbulojë mundësitë që ka për të kaluar në Hungari. Megjithatë, ai ishte i sigurt se ata do ta kalojnë kufirin në fund dhe do të vazhdojnë rrugën e tyre drejt perëndimit.

 

 

Rama: “Samiti do të jetë një ngjarje e madhe, ku qeveria dhe aktorë të tjerë kombëtare do të angazhohet dhe për të diskutuar me përfaqësuesit e diasporës shqiptare nga çdo cep të botës, mbi mënyrat konkrete se si ne mund të forcojmë lidhjet tona dhe bashkëpunimin me njëri-tjetrin”

Samiti i parë i diasporës në Tiranë, në nëntor 2016Pas 25 vjetëve emigracion, qeveria shqiptare vendos të mbledhë përfaqësues të diasporës “për të ndërtuar një urë mes institucioneve, shqiptarëve jashtë dhe atyre në Atdhe”, për ta thënë me fjalët e kryeministrit. Ishte pikërisht ai që e gjatë takimit me komunitetin shqiptar në Nju Jork lajmëroi mbajtjen e një Samiti të diasporës shqiptare në Nëntor të këtij viti në Tiranë.

“E shkuara jonë e hidhur dhe e përçarë, dekada të mungesës së komunikimit, vrulli për të zbuluar botën dhe vështirësitë e tranzicionit në rindërtimin e shtëpisë sonë na kanë mbajtur shpesh të veçuar. Kjo nuk do të ndodhë më. Samiti do të jetë një ngjarje madhore, ku qeveria dhe aktorë të tjerë kombëtarë do të diskutojnë me përfaqësuesit e diasporës shqiptare nga çdo kënd i botës, në më shumë se 50 vende, për hapat konkretë që mund të hedhim për të forcuar lidhjet dhe bashkëpunimin midis nesh. Në radhë të parë, si mund të ndërtojmë sa më shumë ura dijeje, sepse dija është gjëja më e çmuar që Shqipëria mund të mësojë nga ju këtu dhe nga të gjithë shqiptarët kudo që ndodhen në botë,” – u shpreh Kryeministri Rama.

Duke folur për qëllimin e organizimit të takimit të diasporës, Kryeministri nënvizoi se ai do të udhëhiqet nga nevoja për të ndërtuar një urë midis shqiptarëve, brenda dhe jashtë, për të bërë më shumë në ruajtjen e gjuhës, imazhit dhe zhvillimit të identitetit tonë, si dhe nga nevoja për të ngritur strukturën e bashkëpunimit. 

“Do të jetë një takim pa asnjë dallim për atë që jemi, nga vijmë, çfarë besojmë, apo çfarë partie preferojmë. Do të jetë një takim i gjallëruar nga dëshira për t’u bashkuar përmes ideve, hapave konkretë, planeve të veprimit, duke u udhëhequr nga nevoja për të ndërtuar një urë midis nesh, shqiptarëve jashtë dhe atyre në Atdhe. Do të jetë momenti për të treguar se ne mund të jetojmë në pjesë të ndryshme të botës, por të ndihemi një; mund të jemi të shpërndarë në shtete të ndryshme, por gjithmonë të bashkuar rreth vlerave tona, parimeve tona, vendosmërisë sonë kulturore dhe shpirtërore, gjuhës dhe përkatësisë sonë, identitetit tonë unik shqiptar. Do të jetë momenti për të diskutuar dhe shpresoj për t’u dakordësuar mbi rrugët dhe mënyrat e strukturimit të bashkëpunimit tonë, duke ngritur mekanizma për të punuar dhe zbatuar projekte që do të na lejojnë të jemi plotësues të njëri-tjetrit. Do të nisim nga njohja e njerëzve në Shqipëri, me shembujt e suksesit, heronjtë e diasporës, në kuptimin e punës, arritjeve dhe suksesit të përditshëm. Në kthimin në shtëpi, përpjekjet tona të përbashkëta mund të maksimizojnë progresin dhe mirëqenien, duke rritur shkëmbimet tregtare dhe lidhjet ekonomike. Këtu në diasporë, ne mund të bëjmë shumë më tepër në ruajtjen e gjuhës sonë, imazhit tonë, në ruajtjen dhe zhvillimin e identitetit tonë, duke ofruar shërbime më të mira përmes rrjeteve tona konsullore, duke punuar me qeveritë e tjera, për të ruajtur të drejtat individuale dhe komunitare. Samiti i nëntorit do të jetë momenti për të treguar se cilët jemi dhe se jemi tashmë të aftë dhe të pjekur mjaftueshëm për të bërë më shumë dhe për të synuar më lart,”– u shpreh Kryeministri Rama. 

Akoma nuk dihet as data e saktë as se kush do të mund të marrë pjesë në këtë takim. Sipas kryeministrit, shpejt do të mësojmë më shumë detaje rreth kësaj ngjarjeje: “Puna për organizimin e Samitit është në zhvillim dhe shumë shpejt, detajet për pjesëmarrjen dhe regjistrimin do të bëhen publike”.

 

Dhurimi i gjakut, përveçse është i rëndësishëm për kë e merr, është edhe një mjet i shkëlqyer parandalimi për shëndetin e dhuruesit, të cilit i bëhen falas analizat e vizitat e kontrollit.
Dhurimi i gjakut është një akt vullnetar, pa shpërblim. Gjaku nuk mund të prodhohet në laborator, prandaj burimi i vetëm është dhurimi i tij. Zakonisht jepen 400 ml gjak, rreth 10% e sasisë që qarkullon në organizëm.


Kush mund të dhurojë gjak?

  • Kush është pa probleme shëndetësore
  • Kush ka mbushur 18 vjeç dhe nuk i ka kapërcyer të 65-tat
  • Kush peshon mbi 50 kg sepse sasia e gjakut në organizëm është në raport të drejtë me peshën
  • Kush nuk ka mënyrë jetese që mund të verë në rrezik shëndetin e vet ose të personit që do të marrë gjakun.

Zakonet që mund të krijojnë rrezik janë:

  • Varësia nga lëndët narkotike;
  • Alkoolizmi;
  • Marrëdhënie seksuale me prostituta apo persona të panjohur.

Çfarë dëmesh mund t’i shkaktojë vetes ai që dhuron gjak?

Nëse bëhet sipas kritereve, nuk sjell asnjë dëm. Të gjitha procedurat e marrjes së gjakut bëhen me materiale më një përdorim dhe steril, prandaj dhuruesi nuk rrezikohet nga asgjë

Ç’të mira mund të ketë kush dhuron gjak?
Vizita që kryhet përpara dhurimit dhe analizat e përgjithshme që bëhen janë një rast shumë i mirë për parandalimin e sëmundjeve më të zakonshme. Përpara dhurimit mjeku bën një bisedë të shkurtër dhe viziton dhuruesin. Pas dhurimit të gjakut bëhen falas një sërë analizash që i dërgohen dhuruesit. Në rast se ai nuk është në gjendje shëndetësore optimale njoftohet mbi nevojën e vizitave apo analizave që duhet të bëjë.
Ligji parashikon një ditë pushim nga puna, të paguar 100%, për ata që dhurojnë gjak.

Sa herë në vit mund të dhurohet gjak?
2 herë në vit gratë dhe 4 herë në vit burrat. Për të gjithë intervali minimal mes dy dhurimeve është 90 ditë. Me këto intervale nuk ka rrezik të varfërohen rezervat fiziologjike të organizmit.

Për sa kohë rikrijohet gjaku i dhuruar?
Shumë më shpejt nga ç’mund të mendohet: nga një deri në shtatë ditë.

Kujt i nevojitet gjaku i dhuruar?

  • Personave që pësojnë trauma për të kapërcyer çastet kritike.
  • Personave që  duhet t’u nënshtrohen ndërhyrjeve të rënda kirurgjikale.
  • Personave anemikë kronikë, jeta e të cilëve varet nga transfuzionet periodike të gjakut.
  • Personave me leucemi apo me sëmundje të tjera të tjera të gjakut. Vetëm më transfuzione gjaku ata mund të kapërcejnë dëmet që u shkakton kimioterapia..

Përgatiti Irida Cami

Lexo edhe:
Ali Veliu, medalje ari dhe rubini nga AVIS. Dhuron gjak prej 25 vitesh
Dhuroj gjak dhe jam i kënaqur që gjesti im ndihmon dikë
Vëllezër gjaku

 

 

Intervistë me profesorin Vittorio Angiolini, një nga avokatët që ndoqën ankesën në TAR. “Kontributi nuk paguhet më, zyrat postare nuk kanë asnjë të drejtë që të vazhdojnë ta kërkojnë. Nuk është e ndershme që të detyrosh imigrantët e rregullt të paguajnë kostot e riatdhesimeve”

Romë, 26 maj 2016 – Kontributi për lëshimin dhe përtëritjen e lejeve të qëndrimit? Sentenca e Gjykatës Administrative të Lazios është shumë e qartë, është hequr sepse është i paligjshëm. Normativat italiane që e parashikonin ishin në kundërshtim me normativat evropiane. Do të thotë që imigrantët, që sot, nuk duhet të paguajnë e mund të kërkojnë mbrapsht sa janë detyruar padrejtësisht të paguajnë deri më sot”.

Profesori Vittorio Angiolini, docent i të drejtës ndërkombëtare në Statale të Milanos, është një nga avokatët që ka ndjekur në TAR dhe në Gjykatën Evropiane të Drejtësisë ankesën e INCA-s dhe CGIL-s kundër barrës prej 80, 100 apo 200 euro që imigrantët janë detyruar të paguajnë nga viti 2012. “Ankesa u pranua, nuk ka më asgjë për të diskutuar, nuk ka vend për interpretime të tjera. Ai kontribut nuk duhet kërkuar më” thekson për Stranieriinitalia.ti.

Por imigrantët nuk e besojnë, e jo vetëm pse lajmi është shumë i mirë për të qenë i vërtetë. “Kemi përtërirë lejeqëndrimin sot e kemi paguar taksën 100 euro” shkruan një lexues. Zyra postare ku paraqiti kërkesën, i kërkoi kuponin e derdhjes së kontributit. A është normale kjo gjë? A ka nevojë për hapa të tjerë që sentenca të hyjë në fuqi?

“Jo. Edhe Postat italiane duhet t’i përshtaten menjëherë vendimit të gjykatësit e nuk duhet të kërkojnë më derdhjen e kontributit. Veç të tjerash, përtej sentencës, ndërmarrja Poste Italiane është e detyruar të sigurojë shërbimin e mbledhjes së kërkesave për të cilin paguhet shumë mirë”.

Imigrantët do të kursejnë këtej e tutje, po me paratë që kanë derdhur deri tani ç’do të bëhet?

“Shteti duhet t’ua kthejë të gjitha. Kush ka paguar për shkak të një ligji të paligjshëm ka të drejtë të rimbursohet dhe të dëmshpërblehet. Qëveria ndoshta i mbështet shpresat në faktin që jo të gjithë do ta hedhin në gjyq për të çuar në vend të drejtën e tyre, sepse të hapësh një çështje gjyqësore është e kushtueshme”.

Si janë përdorur deri më sot këto para? Për të përmirësuar punën për praktikat e lejeve të qëndrimit?

“Një pjesë e mirë janë shpenzuar për të financuar riatdhesimet e mbrojtjen e rendit publik. Me një fjalë, u kanë ngarkuar në kurriz imigrantëve të rregullt, vetëm për faktin pse janë të huaj, kostot e të parregulltve dhe të kriminalitetit. Kjo është absurde, diskriminuese, e pandershme”.

Qeveria mund të nxjerrë një normë të re për të rifutur kontributin mbi lejet e qëndrimit? A i lë sentenca hapësirë të ndërmarrë një veprim të tillë??

“Hapësira është shumë e ngushtë e përcaktohet nga sentenca e Gjykatës së Drejtësisë Evropiane, sipas të cilës për lejen e qëndrimit mund të kërkohet një kontribut, por duhet të jetë i krahasueshëm me atë që shteti kërkon për kartat e identitetit”.

E dini sa është sot ky kontribut për kartat e identitetit? Vetëm 5,42 euro.

Elvio Pasca

Lexo edhe:

Taksa mbi lejet e qëndrimit nuk paguhet më
Sentenza del TAR Lazio che cancella la tassa sul permesso di soggiorno

 

 

 

 

 

 

 

Miratohet përfundimisht në Dhomën e Deputetëve Reforma e Sektorit të Tretë, që mes të tjerash kthen në ligj sentencat e gjykatave. Mund të rekrutohen “italianë e të huaj me qëndrim të rregullt”

Romë, 26 maj 2016 – Tani është e zezë mbi të bardhë: në Shërbimin Civil mund të marrin pjesë edhe djem e vajza të huaj.

Në të vërtetë gjatë viteve të fundit, në garat për rekrutimin e vullnetarëve ishte hequr kriteri i shtetësisë italiane. Falë betejave legale të çuara përpara nga bijtë e imigrantëve, shoqatat dhe sindikatat, që arritën rezultatin më të lartë me sentencën e Gjykatës Kushtetuese e cila hodhi poshtë atë kriter si antikushtetues. Por tani edhe Parlamenti bën më në fund pjesën e tij.

Dhoma e Deputetëve, miratoi dje në mbrëmje përfundimisht Reformën e Sektorit të Tretë. Në brendësi të tij parashikohet ngritja e Shërbimit Civil Universal , “që ka për qëllim mbrojtjen e paarmatosur të atdheut dhe nxitjen e vlerave themelore të Republikës”, që do të zgjasë nga tetë muaj deri në një vit.

Do të parashikohet një mekanizëm programimi, përgjithësisht trevjeçar, i kontigjenteve të të rinjve. Këta mund të jenë “italianë ose të huaj me qëndrim të rregullt, me moshë nga 18 deri në 28 vjeç”, dhe do të rekrutohen me gara e procedura “të karakterizuara nga parimet e thjeshtëzimit, transparencës dhe jodiskriminuese”.

Reforma është një Ligj me delegim, pra tani do ta ketë radhën qeveria të shkruajë dekretet që do ta bëjnë të zbatueshëm çka vendosi Parlamenti.

Ndërkohë, ditët e ardhshme pritet të hapet një garë e re e Shërbimit Civil për 40 mijë vullnetarë të rinj, natyrisht edhe bij imigrantësh.

 

Il testo integrale della decisione del Tar del Lazio (sentenza n. 06095/2016). "Disapplicare la  normativa nazionale che impone di pagare un contributo di importo variabile tra EUR 80 e EUR 200"

N. 06095/2016 REG.PROV.COLL. N. 01577/2012 REG.RIC

REPUBBLICA ITALIANA

IN NOME DEL POPOLO ITALIANO

Il Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

(Sezione Seconda Quater) 

ha pronunciato la presente

SENTENZA

sul ricorso numero di registro generale 1577 del 2012, proposto da: 

CGIL-CONFEDERAZIONE GENERALE ITALIANA DEL LAVORO e l’INCA-ISTITUTO NAZIONALE CONFEDERALE ASSISTENZA, in persona dei rispettivi legali rappresentanti pro tempore, rappresentati e difesi dagli avv.ti Vittorio Angiolini, Marco Cuniberti, Luca Formilan e Luca Santini ed elettivamente domiciliati presso lo Studio dell’ultimo dei suindicati difensori in Roma, Viale Carso, n. 23; 

contro

PRESIDENZA DEL CONSIGLIO DEI MINISTRI, MINISTERO DELL’INTERNO e MINISTERO DELL’ECONOMIA E DELLE FINANZE, in persona del Presidente del Consiglio dei ministri e dei Ministri pro tempore, rappresentati e difesi dall’Avvocatura generale dello Stato, presso la cui sede domiciliano per legge in Roma, Via dei Portoghesi, n. 12; 

per l'annullamento

- del decreto del Ministero dell’Economia e delle Finanze, di concerto con il Ministero dell’Interno, del 6 ottobre 2011, pubblicato sulla Gazzetta Ufficiale n. 304 del 31 dicembre 2011, concernente “Contributo per il rilascio ed il rinnovo del permesso di soggiorno”;

- di ogni atto presupposto, consequenziale o comunque connesso.

Visti il ricorso e i relativi allegati;

Visto l'atto di costituzione in giudizio della Presidenza del Consiglio dei Ministri, del Ministero dell’Economia e delle Finanze e del Ministero dell’Interno;

Viste le memorie difensive;

Visti tutti gli atti della causa;

Relatore nell'udienza pubblica del giorno 1° marzo 2016 il dott. Francesco Arzillo e uditi per le parti i difensori come specificato nel verbale;

Ritenuto e considerato in fatto e diritto quanto segue.

FATTO e DIRITTO

1. Con il ricorso in epigrafe l’organizzazione sindacale CGIL e l’INCA hanno chiesto l’annullamento del decreto del Ministero dell’economia e delle finanze, adottato di concerto con il Ministero dell’interno, del 6 ottobre 2011, pubblicato sulla Gazzetta Ufficiale n. 304 del 31 dicembre 2011, concernente il “Contributo per il rilascio ed il rinnovo del permesso di soggiorno”.

Tale decreto è stato adottato in attuazione degli artt. 5, comma 2-ter e 14-bis del decreto legislativo 25 luglio 1998 n. 286.

L’art. 5, comma 2-ter (comma inserito nel corpo del predetto decreto legislativo dall'art. 1, comma 22, lett. b), della legge 15 luglio 2009 n. 94), prescrive che “La richiesta di rilascio e di rinnovo del permesso di soggiorno è sottoposta al versamento di un contributo, il cui importo è fissato fra un minimo di 80 e un massimo di 200 euro con decreto del Ministro dell’economia e delle finanze, di concerto con il Ministro dell’interno, che stabilisce altresì le modalità del versamento nonché le modalità di attuazione della disposizione di cui all’articolo 14-bis, comma 2. Non è richiesto il versamento del contributo per il rilascio ed il rinnovo del permesso di soggiorno per asilo, per richiesta di asilo, per protezione sussidiaria, per motivi umanitari.”.

A sua volta l’art. 14-bis istituisce e disciplina il c.d. Fondo rimpatri stabilendo che: “1. E' istituito, presso il Ministero dell’interno, un Fondo rimpatri finalizzato a finanziare le spese per il rimpatrio degli stranieri verso i Paesi di origine ovvero di provenienza. 2. Nel Fondo di cui al comma 1 confluiscono la metà del gettito conseguito attraverso la riscossione del contributo di cui all’ articolo 5, comma 2-ter, nonché i contributi eventualmente disposti dall’Unione europea per le finalità del Fondo medesimo. La quota residua del gettito del contributo di cui all’ articolo 5, comma 2-ter, è assegnata allo stato di previsione del Ministero dell’interno, per gli oneri connessi alle attività istruttorie inerenti al rilascio e al rinnovo del permesso di soggiorno”.

Nello specifico il decreto fissa gli oneri contributivi nel modo seguente

“a) Euro 80,00 per i permessi di soggiorno di durata superiore a tre mesi e inferiore o pari a un anno;

b) Euro 100,00 per i permessi di soggiorno di durata superiore a un anno e inferiore o pari a due anni;

c) Euro 200,00 per il rilascio del permesso di soggiorno Ce per soggiornanti di lungo periodo e per i richiedenti il permesso di soggiorno ai sensi dell'art. 27, comma 1, lett. a), del decreto legislativo 25 luglio 1998, n. 286 e successive modificazioni e integrazioni.”.

1.1. I ricorrenti hanno proposto tre motivi di ricorso così rubricati:

1) illegittimità costituzionale degli artt. 5, comma 2 - ter e 14 - bis del d. lgs. n. 286 del 1998, come introdotti dall’art. 1, comma 22, lett. b) ed n), della l. n. 94 del 2009, per violazione dei principi di eguaglianza e di ragionevolezza, di capacità contributiva, di imparzialità e buon andamento dell’azione amministrativa (artt. 3, 53, 97 Cost.), nonché per violazione dell’art. 9 della convenzione O.I.L. n. 143 del 1975 (artt. 10, comma 2, e 117, comma 1, Cost.);

2) violazione dei principi di ragionevolezza, efficienza, economicità, imparzialità e buon andamento dell’azione amministrativa (art. 97 Cost; art. 1 l. n. 241 del 1990); eccesso di potere per illogicità manifesta e per sviamento;

3) violazione e falsa applicazione dell’art. 14 – bis, comma 2, d. lgs. n. 286 del 1998, in ordine alla destinazione della cd. “quota residua” del gettito derivante dal contributo; violazione dell’art. 97 Cost, in relazione al principio di buon andamento dell’azione amministrativa; irragionevolezza ed illogicità manifesta; eccesso di potere.

In sintesi, i ricorrenti:

- dopo aver premesso che la legge 15 luglio 2009 n. 94, modificando il T.U. n. 286 del 1988, ha introdotto nell’art. 5 del predetto Testo unico il comma 2-ter che prevede il pagamento di un contributo per il rilascio o il rinnovo del permesso di soggiorno che lo straniero è tenuto a versare all’atto della presentazione dell’istanza anche in aggiunta agli altri contributi già previsti, indicando il minimo di 80 euro ed il massimo di 200 euro per detto versamento, lamentano l’illegittimità del decreto impugnato sul presupposto della ritenuta illegittimità costituzionale della previsione normativa sotto i diversi profili sopraindicati sub 1), contestando quindi in radice l’introduzione del contributo in questione;

- lamentano l’illegittimità dell’atto impugnato nella parte in cui ha inteso attuare anche la previsione dell’art. 14-bis del T.U. n. 286 del 1998, anch’essa introdotta dalla legge n. 94 del 2009, volta a stabilire un vincolo di destinazione per il detto contributo, distribuendolo in parte in un “fondo rimpatri”, con quota residua assegnata allo stato di previsione del Ministro dell’interno per gli oneri connessi alle attività istruttorie inerenti al rilascio e al rinnovo del permesso di soggiorno: l’imposizione del pagamento di maggiori oneri per coloro che richiedono il permesso di soggiorno non solo è del tutto svincolata dalla capacità contributiva, dovendosi considerare quale imposta, ma è anche irragionevole sia perché pone a carico dei cittadini non comunitari che regolarmente soggiornano nel territorio nazionale una parte del finanziamento delle attività connesse alla repressione dell’immigrazione irregolare, che andrebbero invece poste a carico della fiscalità generale nel rispetto delle convenzioni internazionali, sia perché l’immigrato già partecipa al finanziamento degli oneri relativi all’istruttoria amministrativa delle pratiche relative ai permessi di soggiorno mediante l’importo di trenta euro da versare a Poste Italiane, cui si aggiunge l’ulteriore importo di 27,50 Euro per i permessi di soggiorno “ in forma elettronica”;

- sostengono che, comunque, le previsioni legislative che costituiscono la fonte normativa del provvedimento qui impugnato si presentano come violative dei principi costituzionali di cui agli artt. 3, 53, 97 nonché 10, comma 1 e 117, comma 2, della Costituzione, di talché essi chiedono che il Tribunale adìto sollevi la questione di legittimità costituzionale degli artt. 5, commi 2-ter e 14-bis del decreto legislativo n.286 del 1998, rinvenendosene la rilevanza nel presente giudizio e la non manifesta infondatezza;

- contestano inoltre la modalità di fissazione della misura del contributo straordinario sulla base di una graduazione per tre scaglioni (80, 100, 200 Euro) correlati alla durata del permesso richiesto: si tratterebbe di una scelta non necessaria alla stregua della legge e attuata secondo modalità irragionevoli per tre motivi: perché comporta la reiterazione dell’esborso a ogni richiesta di rinnovo del permesso senza tenere conto del pregresso consolidamento della presenza dell’immigrato nel territorio italiano; perché l’entità degli incombenti istruttori non muta in relazione alla durata del permesso richiesto; perché ne conseguono illegittime sperequazioni tra soggetti che si trovano nelle medesime condizioni sostanziali, incidendo di più sui lavoratori precari e su quelli che hanno permessi per durata più breve;

- affermano infine che il decreto impugnato neppure rispetta la proporzione in ordine alla destinazione del contributo stabilita dalla legge, in quanto destina la quota residua del contributo non al finanziamento degli oneri di istruttoria dei permessi di soggiorno, ma a tre diverse “missioni” (ordine pubblico e sicurezza; amministrazione generale e supporto alla rappresentanza di governo e dello Stato sul territorio; immigrazione, accoglienza e garanzia dei diritti, con riferimento all’attuazione del regolamento sull’Accordo di integrazione previsto dall’art. 4-bis del D. Lgs. 25 luglio 1998, n. 286), violando anche i principi di ragionevolezza e buon andamento.

2. Si è costituita in giudizio l’Amministrazione intimata eccependo preliminarmente l’inammissibilità del ricorso proposto per difetto di legittimazione attiva delle associazioni ricorrenti, atteso che esse, rispettivamente, quali associazione sindacale (CGIL) e patronato (INCA) possono agire in giudizio solamente per far valere interessi propri ed esclusivi del sindacato ma non degli associati, i quali sono autonomi e responsabili soggetti di diritto.

Nel merito, la difesa dell’Amministrazione ha contestato le avverse prospettazioni ritenendole tutte infondate, precisando che:

A) il contributo richiesto al cittadino straniero all’atto della richiesta di emissione del titolo al soggiorno, pur essendo una prestazione patrimoniale imposta (ex art. 23 Cost.), non rientra nella categoria dei “tributi”, con la conseguenza che il parametro di legittimità costituzionale riferito all’art. 53 Cost., invocato dai ricorrenti, si presenta del tutto incoerente con il quadro normativo di riferimento, tenuto conto che l’area di intervento del decreto ministeriale impugnato è del tutto estranea al settore tributario;

B) l’entità del contributo richiesto è correttamente parametrata alla verosimile capacità finanziaria delle persone fisiche coinvolte, atteso che per la generalità degli ordinari permessi di soggiorno (vale a dire lavoro subordinato stagionale, a tempo determinato e indeterminato, motivi familiari e studio) si presenta modesto nella sua entità (80-100 euro) aumentando solo per la concessione di permessi di soggiorno per soggiornanti di lungo periodo (ex carta di soggiorno) e per quelli riferiti ad alti dirigenti e personale altamente specializzato, che dunque costituiscono una categoria di persone ormai radicate nel tessuto sociale e lavorativo nazionale, in modo presumibilmente stabile;

C) il contestato profilo della destinazione delle risorse tratte dal pagamento richiesto agli aspiranti titolari di permesso di soggiorno non coglie nel segno, atteso che non tutte le risorse del Fondo sono destinate a finanziare i rimpatri forzosi e provocati dalla irregolarità della presenza di stranieri sul territorio nazionale, dal momento che una buona parte di tali risorse sono impiegate per i programmi di rimpatrio volontario ed assistito: nello specifico, l’art. 4 del decreto del Ministero dell’interno del 27 ottobre 2011, recante linee guida per l’attuazione dei programmi di rimpatrio volontario ed assistito, fissa l’ordine di priorità degli stranieri cui sono rivolti i programmi di rimpatrio, che sono finanziati dal Fondo rimpatri nel quale confluiscono in parte anche le somme delle quali qui si discute, prescrivendo che destinatari del programma debbano essere, in ordine di precedenza, soggetti vulnerabili, vittime di tratta, soggetti affetti da gravi patologie, titolari di protezione umanitaria e internazionale;

D) neppure, infine, avrebbe pregio la contestazione avente ad oggetto la previsione del decreto ministeriale impugnato nella parte in cui destina il 50% del gettito al Ministero dell’interno per gli oneri connessi alle attività istruttorie inerenti al rinnovo e al rilascio del permesso di soggiorno, atteso che in questo ambito le percentuali destinate alla “Missione ordine pubblico e sicurezza” non sarebbero funzionalmente collegate alla attività istruttoria connessa al rilascio dei predetti titoli di soggiorno: la difesa erariale, su tale punto, chiarisce che la quota di gettito alla quale si fa riferimento è destinata a finanziare le attività del Dipartimento della pubblica sicurezza, nell’ambito del quale sono incardinate le articolazioni organizzative competenti a rilasciare i permessi di soggiorno, vale a dire gli Uffici immigrazione.

3. Con l’ordinanza n. 5290/2014 del 20 maggio 2014, il Tribunale ha in primo luogo ritenuto che sussistano la legittimazione attiva e l’interesse a ricorrere sia dell’organizzazione sindacale CGIL sia del patronato INCA, con motivazioni fondate sulla considerazione delle finalità statutariamente perseguite da tali organizzazioni in relazione agli interessi collettivi della categoria degli stranieri extracomunitari, dalle quali discende l’infondatezza delle eccezioni proposte dalla difesa dell’Amministrazione sul punto.

4. Entrando nell’esame del merito dell’azione proposta in questa sede, con la predetta ordinanza il Tribunale ha poi ritenuto che, ancor prima di effettuare lo scrutinio delle richieste avanzate dai ricorrenti in ordine alla prospettata incostituzionalità della normativa applicata in questa sede, si imponesse una indagine ex officio in ordine alla compatibilità con le disposizioni comunitarie che regolano la specifica materia delle norme nazionali che impongono, fissando anche tetti alla fonte secondaria di attuazione, il pagamento di un contributo per il rilascio del permesso di soggiorno.

4.1. A tal fine il Tribunale ha richiamato la sentenza della Corte di giustizia UE (cfr. Sez. II, 26 aprile 2012 n. 508) la quale ha stabilito:

- che gli Stati membri possono subordinare il rilascio di permessi e titoli di soggiorno ai sensi della direttiva 2003/109 al pagamento di contributi e che, nel fissare l'importo di tali contributi, essi dispongono di un margine discrezionale;

- che nello stesso tempo, però, il potere discrezionale concesso agli Stati membri dalla direttiva 2003/109 a tale riguardo non è illimitato: questi ultimi non possono applicare una normativa nazionale tale da compromettere la realizzazione degli obiettivi perseguiti da una direttiva e, pertanto, da privare quest'ultima del suo effetto utile;

- che come emerge dai considerando quarto, sesto e dodicesimo della direttiva 2003/109, l'obiettivo principale di quest'ultima è l'integrazione dei cittadini di Paesi terzi stabilitisi a titolo duraturo negli Stati membri. Il diritto di soggiorno dei soggiornanti di lungo periodo e dei loro familiari in un altro Stato membro, previsto dal capo III della medesima direttiva, è inoltre diretto a contribuire alla realizzazione effettiva del mercato interno in quanto spazio in cui è garantita a tutti la libertà di circolazione, come emerge dal diciottesimo considerando della citata direttiva;

- che quindi, tanto per la prima categoria di cittadini di Paesi terzi di cui capo II della direttiva 2003/109 quanto per la seconda categoria, le cui domande di soggiorno in un altro Stato membro sono disciplinate dal capo III della medesima direttiva, quest'ultima, in particolare negli articoli 4, 5, 7 e 14-16, stabilisce condizioni precise, sostanziali e procedurali, che devono essere rispettate prima che gli Stati membri interessati rilascino i permessi di soggiorno richiesti: i richiedenti devono dimostrare di disporre di risorse sufficienti e di un'assicurazione malattia, in modo da non diventare un onere per lo Stato membro interessato, e devono presentare alle autorità competenti una domanda corredata della documentazione necessaria;

- che alla luce dell'obiettivo perseguito dalla direttiva 2003/109 e del sistema da questa istituito, occorre rilevare che i cittadini di Paesi terzi, qualora soddisfino le condizioni e rispettino le procedure previste da tale direttiva, hanno il diritto di conseguire lo status di soggiornante di lungo periodo nonché gli altri diritti derivanti dalla concessione di detto status;

- che in ragione di quanto appena descritto, dunque, ciascuno Stato membro è legittimato a subordinare il rilascio dei permessi di soggiorno a titolo della direttiva 2003/109 alla riscossione di contributi, il cui importo non deve avere né per scopo né per effetto di creare un ostacolo al conseguimento dello status di soggiornante di lungo periodo conferito da tale direttiva, venendo altrimenti arrecato pregiudizio tanto all'obiettivo perseguito dalla stessa quanto al suo spirito;

- che del resto l’imposizione di contributi aventi un'incidenza finanziaria considerevole per i cittadini di Paesi terzi che soddisfano le condizioni previste dalla direttiva 2003/109 per il rilascio di detti permessi di soggiorno potrebbero privare tali cittadini della possibilità di far valere i diritti conferiti dalla direttiva in parola, contrariamente al decimo considerando della medesima;

- che dalla lettura del decimo considerando della direttiva emerge come il sistema di regole procedurali che debbono caratterizzare l'esame delle domande intese al conseguimento dello status di soggiornante di lungo periodo non dovrebbe costituire un mezzo per ostacolare l'esercizio del diritto di soggiorno; e che alla luce della stretta relazione tra i diritti riconosciuti ai cittadini di Paesi terzi dal capo II della direttiva 2003/109 e quelli che rientrano nel capo III della medesima, le stesse considerazioni valgono per le domande di permesso di soggiorno depositate, conformemente agli articoli 14-16 di detta direttiva, dai cittadini di Paesi terzi e dai loro familiari in uno Stato membro diverso da quello in cui hanno conseguito lo status di soggiornante di lungo periodo;

- che il potere discrezionale di cui dispone lo Stato membro per determinare l'importo dei contributi esigibili dai cittadini di Paesi terzi per il rilascio di permessi di soggiorno ai sensi dei capi II e III della direttiva 2003/109 non è illimitato e non consente quindi di stabilire il pagamento di contributi che siano eccessivi in considerazione della loro considerevole incidenza finanziaria su detti cittadini. Nello specifico, in base al principio di proporzionalità, che fa parte dei principi generali del diritto dell'Unione, i mezzi predisposti dalla normativa nazionale che attua la direttiva 2003/109 devono essere idonei a realizzare gli obiettivi perseguiti da tale normativa e non devono eccedere quanto è necessario per conseguirli;

- che non si può escludere che l'importo dei contributi applicabili ai cittadini di Paesi terzi rientranti nella direttiva 2003/109 possa variare in funzione del tipo di permesso di soggiorno richiesto e delle verifiche che lo Stato membro è tenuto a compiere in proposito. Come emerge dal punto 61 della presente sentenza, tale direttiva opera essa stessa una distinzione, al suo articolo 16, quanto al rilascio di permessi di soggiorno ai familiari del cittadino di paese terzo a seconda che la famiglia fosse o meno già unita nello Stato membro che ha concesso a detto cittadino lo status di soggiornante di lungo periodo;

- che in conclusione, ad avviso del giudice comunitario, la normativa dello Stato membro rispetta i principi espressi nella direttiva 2003/109/CE solo se gli importi dei contributi richiesti, che pure possono variare all’interno di una forbice di valori, non si attestano, fin dal valore più basso, su cifre che siano macroscopicamente elevate e quindi sproporzionate rispetto all'importo dovuto per ottenere un titolo analogo, quale è una carta nazionale d'identità, da parte dei cittadini di quel medesimo Stato.

Il Tribunale ha quindi ritenuto che le indicazioni espresse dalla Corte di Giustizia UE dovessero considerarsi alla stregua di criterio di compatibilità della normativa dello Stato membro in materia di contributo dovuto per la richiesta del permesso di soggiorno rispetto alle prescrizioni della direttiva 2003/109/CE, ed ha posto l’esigenza di verificare se, tenendo conto dell’importo più basso imposto per la richiesta da parte del cittadino del Paese terzo del titolo abilitativo a soggiornare nel territorio dello Stato italiano, la distanza in termini economici rispetto all’importo richiesto per il rilascio del documento di identità sia da considerarsi irragionevole e quindi l’esercizio del potere discrezionale nella fissazione dell’importo sia espressione di una attuazione sproporzionata dell’autonomia lasciata allo Stato membro dalla citata direttiva nella individuazione dell’ammontare del contributo che può essere imposto.

Ciò avuto riguardo anche al fatto che l’imposizione del pagamento di un contributo per il rilascio del titolo a soggiornare sul territorio dello Stato italiano, richiesto da un cittadino di un Paese terzo, pari nel minimo a circa otto volte il costo del rilascio della carta d’identità, tenuto conto di quanto già affermato dalla Corte di Giustizia UE nella decisione n. 508 del 2012, appare confliggente con i ricordati principi di livello comunitario e soprattutto non sembra coerente con il citato principio di proporzionalità nel senso espresso dalla direttiva 2003/109/CE.

Conclusivamente il Tribunale ha rimesso all'esame della Corte di Giustizia dell'Unione Europea la seguente questione pregiudiziale di corretta interpretazione della normativa interna in rapporto a quella comunitaria sovraordinata:

- se i principi fissati dalla Direttiva del Consiglio 2003/109/CE e successive modifiche ed integrazioni, ostino ad una normativa nazionale, quale quella delineata dall’art. 5, comma 2-ter del decreto legislativo 25 luglio 1998 n. 286 nella parte in cui prescrive che la richiesta di rilascio e di rinnovo del permesso di soggiorno è sottoposta al versamento di un contributo, il cui importo è fissato fra un minimo di 80 e un massimo di 200 euro con decreto del Ministro dell’economia e delle finanze, di concerto con il Ministro dell’interno, che stabilisce altresì le modalità del versamento (…)”, fissando in tal modo un importo minimo del contributo pari ad 8 volte circa il costo per il rilascio di una carta d’identità nazionale.

5. Con sentenza 2 settembre 2015 (in causa C-309/14), pervenuta in atti il 9 settembre successivo, la Corte di Giustizia dell’Unione europea si è pronunciata sulla questione pregiudiziale sollevata da questo Tribunale.

La Corte europea ha argomentato come segue:

“…21 Occorre preliminarmente ricordare che, come emerge dai considerando 4, 6 e 12 della direttiva 2003/109, l’obiettivo principale di quest’ultima è l’integrazione dei cittadini di paesi terzi stabilitisi a titolo duraturo negli Stati membri (sentenza Commissione/Paesi Bassi, C508/10, EU:C:2012:243, punto 66).

22   Si deve rilevare che è stato già riconosciuto dalla Corte che gli Stati membri possono subordinare il rilascio di permessi e titoli di soggiorno ai sensi della direttiva 2003/109 al pagamento di contributi e che, nel fissare l’importo di tali contributi, essi dispongono di un margine discrezionale (sentenza Commissione/Paesi Bassi, C508/10, EU:C:2012:243, punto 64).

23   Tuttavia, la Corte ha precisato che il potere discrezionale concesso agli Stati membri dalla direttiva 2003/109 a tale riguardo non è illimitato. Essi non possono, infatti, applicare una normativa nazionale tale da compromettere la realizzazione degli obiettivi perseguiti dalla direttiva 2003/109 e, pertanto, da privare quest’ultima del suo effetto utile (v. sentenza Commissione/Paesi Bassi, C508/10, EU:C:2012:243, punto 65).

24   Inoltre, in base al principio di proporzionalità, che fa parte dei principi generali del diritto dell’Unione, i mezzi predisposti per l’attuazione della direttiva 2003/109 devono essere idonei a realizzare gli obiettivi perseguiti da tale normativa e non devono eccedere quanto è necessario per conseguirli (v., in questo senso, sentenza Commissione/Paesi Bassi, C508/10, EU:C:2012:243, punto 75).

25  Pertanto, pur se gli Stati membri sono legittimati a subordinare il rilascio dei permessi di soggiorno a titolo della direttiva 2003/109 alla riscossione di contributi, resta il fatto che, in osservanza del principio di proporzionalità, il livello cui sono fissati detti contributi non deve avere né per scopo né per effetto di creare un ostacolo al conseguimento dello status di soggiornante di lungo periodo conferito da tale direttiva nonché degli altri diritti che derivano dalla concessione di tale status, venendo altrimenti arrecato pregiudizio tanto all’obiettivo perseguito dalla stessa quanto al suo spirito (v., in tal senso, sentenza Commissione/Paesi Bassi, C508/10, EU:C:2012:243, punto 69).

26   A tal proposito, dalla ordinanza di rinvio risulta che l’importo del contributo di cui trattasi nel procedimento principale ammonta a EUR 80 per il rilascio e il rinnovo dei permessi di soggiorno di durata superiore a tre mesi e inferiore o pari a un anno, a EUR 100 per il rilascio e il rinnovo dei permessi di soggiorno di durata superiore a un anno e inferiore o pari a due anni, a EUR 200 per il rilascio del permesso di soggiorno UE per soggiornanti di lungo periodo.

27  Orbene, l’incidenza economica di un contributo siffatto può essere considerevole per taluni cittadini di paesi terzi che soddisfano le condizioni poste dalla direttiva 2003/109 per il rilascio dei permessi di soggiorno previsti da quest’ultima, e ciò a maggior ragione per il fatto che, in considerazione della durata di tali permessi, tali cittadini sono costretti a richiedere il rinnovo dei loro titoli assai di frequente e che all’importo di detto contributo può aggiungersi quello di altri tributi previsti dalla preesistente normativa nazionale, cosicché, in tali circostanze, l’obbligo di versare il contributo di cui trattasi nel procedimento principale può rappresentare un ostacolo alla possibilità per i predetti cittadini dei paesi terzi di far valere i diritti conferiti loro dalla summenzionata direttiva.

28  Occorre in proposito sottolineare che, tanto nelle loro osservazioni scritte quanto all’udienza, le ricorrenti nel procedimento principale e la Commissione hanno sottolineato che, ai sensi della preesistente normativa italiana, tuttora vigente, tanto per il rilascio quanto per il rinnovo dei titoli di soggiorno, indipendentemente dalla durata del permesso di soggiorno in questione, deve essere versato un ulteriore importo, che ammonta a EUR 73,50, il quale si aggiunge al contributo di cui trattasi nel procedimento principale.

29 Risulta inoltre dalla ordinanza di rinvio che, a norma dell’articolo 14 bis del decreto legislativo n. 286/1998, la metà del gettito prodotto dalla riscossione del contributo di cui trattasi nel procedimento principale è destinata a finanziare le spese connesse al rimpatrio verso i paesi di origine o di provenienza dei cittadini dei paesi terzi rintracciati in posizione irregolare sul territorio nazionale, circostanza confermata dal governo italiano in udienza.

30 Non può pertanto essere accolto l’argomento del governo italiano secondo cui il contributo di cui trattasi non può essere sproporzionato in quanto il gettito ricavato da tale contributo è connesso all’attività istruttoria necessaria alla verifica del possesso dei requisiti previsti per l’acquisizione del titolo di soggiorno in base alla direttiva 2003/109….”.

Conseguentemente la Corte si è così pronunciata:

“La direttiva 2003/109/CE del Consiglio, del 25 novembre 2003, relativa allo status dei cittadini di paesi terzi che siano soggiornanti di lungo periodo, come modificata dalla direttiva 2011/51/UE del Parlamento europeo e del Consiglio, dell’11 maggio 2011, osta ad una normativa nazionale, come quella controversa nel procedimento principale, che impone ai cittadini di paesi terzi che chiedono il rilascio o il rinnovo di un permesso di soggiorno nello Stato membro considerato di pagare un contributo di importo variabile tra EUR 80 e EUR 200, in quanto siffatto contributo è sproporzionato rispetto alla finalità perseguita dalla direttiva ed è atto a creare un ostacolo all’esercizio dei diritti conferiti da quest’ultima”.

6. A seguito della rituale presentazione della domanda di fissazione dell’udienza di discussione ai sensi dell’art. 80, comma 1, c.p.a., a cura della parte ricorrente, la causa è stata chiamata per la discussione all’udienza pubblica del 1° marzo 2016 e quindi trattenuta in decisione.

7. Ai fini della causa occorre definire esattamente, in via interpretativa, l’esatta portata della decisione della Corte di Giustizia dell’Unione Europea, alla luce anche delle deduzioni formulate dalle parti con le memorie depositate in vista dell’udienza.

8. La difesa dell’Amministrazione, in particolare, sostiene che detta portata debba intendersi circoscritta ai soli titoli di soggiorno coperti dalla Direttiva 2003/109/CE, ossia ai permessi di soggiorno per soggiornanti di lungo periodo, che sono gli unici sui quali le istituzioni comunitarie sono munite di specifica competenza.

Questa ricostruzione si fonda:

- sulla necessità di adottare un’interpretazione della sentenza che sia conforme alla normativa comunitaria;

- sul tenore testuale delle previsioni degli artt. 1 e 3 par. 2 della direttiva in questione, che ne circoscrivono nel predetto senso lo scopo e l’ambito di applicazione;

- sulla ratio della direttiva, ricavabile dal quarto considerando, valorizzato nella precedente sentenza del 26.4.2012 in causa C-508/10, che fa riferimento all’integrazione dei cittadini di paesi terzi stabilitisi a titolo duraturo negli Stati membri: condizione, questa, che costituisce a sua volta il presupposto per l’ottenimento del permesso di soggiorno CE di lungo periodo;

- sull’impossibilità di una diversa interpretazione, che violerebbe il principio di attribuzione di cui all’art. 5, par. 2 TFUE.

9. Il Collegio non condivide questa prospettazione.

Come ha condivisibilmente affermato la difesa di parte ricorrente, il percorso argomentativo seguito dalla Corte europea si fonda sul principio comunitario del cd. “effetto utile”, che nella specie si concreta nell’esigenza di non creare ostacoli al conseguimento dello status di soggiornante di lungo periodo conferito dalla direttiva. Se questo è vero, è evidente che detto effetto utile sarebbe compromesso anche dalla fissazione di un contributo eccessivo nei confronti di coloro che richiedono il rilascio di permessi di soggiorno più brevi, dato che il conseguimento di questi ultimi costituisce il presupposto logico e giuridico per il conseguimento dello status di soggiornante di lungo periodo (che richiede almeno cinque anni di soggiorno legale e ininterrotto).

D’altra parte, nel dispositivo della sentenza della Corte non si ritrova alcuna espressa letterale limitazione del criterio enunciato alla fattispecie del permesso di soggiorno di lungo periodo: e ciò in perfetta corrispondenza col tenore altrettanto generale del quesito formulato nell’ordinanza di rimessione alla luce del petitum e della causa petendi della presente controversia.

Alla stregua di queste premesse, il Collegio non può che prendere atto della pronuncia della Corte europea e procedere - secondo i consolidati principi - alla disapplicazione della normativa nazionale che impone ai cittadini di paesi terzi che chiedono il rilascio o il rinnovo di un permesso di soggiorno nello Stato membro considerato di pagare un contributo di importo variabile tra EUR 80 e EUR 200, e quindi, in particolare, dell’art. 5, comma 2 - ter del decreto legislativo 25 luglio 1998 n. 286, nonché del successivo art. 14 - bis, comma 2, nelle sole parti in cui esso richiama tale ultima disposizione, per contrasto con la normativa di fonte comunitaria.

Ciò vale anche nel caso, come quello di specie, in cui la questione della compatibilità del diritto interno con quello comunitario sia stata sollevata d’ufficio: si potrebbe porre il dubbio, in questo caso, della violazione dei principi processuali fondamentali (tra cui il principio della domanda di parte, il principio della specificità dei motivi di ricorso, il divieto di modifica dei motivi in corso di causa: cfr. al riguardo C.d.S., ord.za 5 marzo 2012, n. 1244).

Ma in realtà il rinvio pregiudiziale non è condizionato alla deduzione di uno specifico motivo (cfr. Cassazione civile, sez. I, 21 settembre 2004, n. 18915). Al riguardo è opportuno ricordare che la Corte di Giustizia UE, con la sentenza della sez. IV, 18 luglio 2013, C-136/12, ha ribadito:

- che le norme processuali nazionali non possono ridurre la competenza e gli obblighi incombenti su di un giudice nazionale in quanto giudice di rinvio ai sensi dell’art. 267 TFUE;

- che il giudice nazionale incaricato di applicare, nell’ambito di propria competenza, le norme del diritto dell’Unione, ha l’obbligo di garantire la piena efficacia di tali norme, disapplicando all’occorrenza, di propria iniziativa, qualsiasi contraria disposizione della legislazione nazionale, in particolare di procedura, senza doverne attendere la previa soppressione in via legislativa o mediante qualsiasi altro procedimento costituzionale.

Ciò comporta il rilievo della fondatezza del ricorso nella parte in cui esso lamenta la radicale illegittimità dell’imposizione del contributo de quo, che non trova fondamento nella normativa comunitaria come interpretata dalla sentenza della Corte di Giustizia UE.

Rimangono assorbiti, in quanto aventi un valore sostanzialmente subordinato, i rimanenti profili di censura, tra cui in particolare quelli relativi:

- alla costituzionalità della disciplina legislativa del contributo;

- alla misura e alle modalità della graduazione del contributo;

- alla destinazione del relativo gettito.

10. Ne consegue che il ricorso deve essere accolto e per l’effetto l’impugnato D.M. 6 ottobre 2011 deve essere annullato limitatamente ai seguenti articoli (in quanto esplicitano e/o presuppongono direttamente la rilevata radicale illegittimità dell’istituzione del contributo):

- art. 1, comma 1;

- art. 2, commi 1 e 2, nella sola parte in cui si riferiscono al contributo di cui al precedente art.1;

- art. 3.

11. La novità e la complessità della questione giustificano la compensazione delle spese di giudizio.

P.Q.M.

Il Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Sezione Seconda Quater), definitivamente pronunciando sul ricorso, come in epigrafe proposto, lo accoglie nei sensi e con gli effetti di cui in motivazione.

Dispone la compensazione delle spese e delle competenze di giudizio.

Ordina che la presente sentenza sia eseguita dall'autorità amministrativa.

Così deciso in Roma nella camera di consiglio del giorno 1° marzo 2016 con l'intervento dei magistrati:

Leonardo Pasanisi, Presidente

Pietro Morabito, Consigliere

Francesco Arzillo, Consigliere, Estensore

L'ESTENSORE IL PRESIDENTE

DEPOSITATA IN SEGRETERIA

Il 24/05/2016

IL SEGRETARIO

(Art. 89, co. 3, cod. proc. amm.)

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

 

 

Dua të kërkoj kartën e qëndrimit. Kam ndjekur një kurs italishteje pranë një shkolle private që më ka lëshuar edhe një certifikatë të njohjes së gjuhës. Doja të dija nëse kjo më vlen edhe për kartën e qëndrimit, apo duhet të bëj testin?

Romë, 25 maj 2016 – Lëshimi i lejes së qëndrimit CE për qëndruesit afatgjatë, ajo që njihet edhe si karta e qëndrimit, varet veç të tjerash edhe nga njohja e gjuhës italiane (që verifikohet me anë të një testi) për lëshimin e lejeqëndrimit CE për qëndruesit afatgjatë. Niveli i kërkuar është A2 i Kuadrit të përbashkët europian që u referohet gjuhëve, nivel që parashikon kuptimin e shprehive të përdorimit të përditshëm.

Por jo të gjithë shtetasit e huaj janë të detyruar të bëjnë testin. Ja kategoritë për të cilët nuk nevojitet tesit i gjuhës:

- të miturit nën 14 vjeç;

- të huajt me aftësi të kufizuara në mësimin e gjuhës për arsye që kanë të bëjnë me moshën, patologji mjekësore apo ndonjë gjymtim. Në këto raste, kërkesës i duhet bashkangjitur një certifikatë e lëshuar nga struktura shëndetësore publike;

- personat që kanë një dëshmi apo një titull studimi që certifikon njohjen e gjuhës italianë në një nivel jo më të ulët se A2 të lëshuar nga Universiteti Roma 3, Universiteti i Perugias, Universiteti për të huajt i Sienas ose nga Società Dante Alighieri;

- të huajt që kanë ndjekur një kurs të gjuhës italiane pranë Qendrave provinciale të Arsimit për të rritur dhe kanë marrë në fund të kursit një dëshmi të njohjes së gjuhës italiane jo më të ulët se niveli A2. Bëjnë pjesë në Qendrat provinciale të Arsimit për të rritur, Qendrat Territoriale të përhershme për arsimimin e të rriturve dhe kurset e natës pranë instituteve shkollore të çdo shkalle;

- të huajt që kanë marrë, në kuadrin e krediteve të mbledhura për marrëveshjen e integrimit, njohjen e një niveli A2 të gjuhës;

- kush ka ndjekur e përfunduar shkollën italiane tetëvjeçare apo të mesme ose kush ka frekuentuar e është diplomuar pranë qendrave provinciale të arsimimit të të rriturve;

- kush ndjek kurs studimesh pranë një universiteti italian shtetëror apo privat të njohur nga shteti apo kush bën doktoraturën apo një mastër universitar në Itali;

- kush ka hyrë në Itali si drejtues apo personel me kualifikim të lartë i një ndërmarrjeje apo shoqërie: për shembull, lektorë e profesorë universiteti; përkthyes dhe gazetarë të akredituar në Itali ose  punonjës të varur të organeve të shtypit, të kanaleve televizive e radiofonike të huaja (në bazë të nenit 27, paragrafi 1, germat a) c) d) e q) të dekretit legjislativ 286/98);

- të huajt me statusin e mbrojtjes ndërkombëtare.

Të gjithë të huajt e tjerë që nuk bëjnë pjesë në kaegoritë e mësipërme duhet të bëjnë testin e italishtes para se të kërkojnë marrjen e kartës së qëndrimit.

Për shembull, kush ka bërë kopshtin apo shkollën fillore e nuk ka mbaruar tetëvjeçaren, duhet t’i nënshrtohet testit për gjuhën italiane. Edhe kush ka një dëshmi gjuhe nga një shkollë që nuk bën pjesë në Qendrat provinciale për arsimimin e të rriturve apo nga shkolla private që nuk lëshojnë dëshmi të njohjes së gjuhës të njohura nga Universiteti Roma 3, Universiteti i Perugias, Universiteti për të huajt i Sienas ose nga Società Dante Alighieri, duhet të mbrojë testin e gjuhës.

Duhet kujtuar gjithashtu që kush e ka lejen e qëndrimit CE për qëndruesit afatgjatë e duhet ta përditësojë nuk është i detyruar të bëjë testin e gjuhës. Ky detyrim është vetëm për ata që e marrin për herë të parë këtë dokument qëndrimi.

In italiano: Carta di soggiorno. Chi deve fare il test di italiano? Chi no?

Maria Elena Arguello/Stranieriinitalia.it

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

Ime motër ka nevojë për kura mjekësore që nuk mund të bëhen në vendin tonë, ndaj dua ta sjell në Itali. A është e mundur? Si të veprojmë?

Romë, 24 maj 2016 – Një i huaj që nuk është rezident në Itali mund të vijë për t’iu nënshtruar një terapie mjekësore specifike, edhe pse nuk është i regjistruar në Shërbimin Shëndetësor Kombëtar SSN. Por duhet të paguajë vetë të gjitha detyrimet financiare të kurimit.

Qoftë i huaji qoftë shoqëruesi i mundshëm mund të paraqesin kërkesë pranë konsullatës italiane për lëshimin e një vize hyrjeje për kura mjekësore.

Në rast se kërkuesi nuk mund të paraqesë personalisht kërkesën për lëshimin e vizës dhe për lejen e qëndrimit, këtë gjë mund ta bëjë dikush tjetër për të.

Kërkesës i duhet bashkangjitur:

- Deklaratë e strukturës shëndetësore, shtetërore apo private, ku i huaji do të shtrohet. Në deklaratë duhet të specifikohet lloji i kurimit, data e nisjes dhe kohëzgjatja e menduar e trajtimit shëndetësor.
- Dëshmi e depozitimit të një shume (deposito cauzionale) në favor të strukturës shëndetësore të përzgjedhur. Derdhja mund të jetë bërë në eruo ose dollarë amerikanë, e duhet të jetë të paktën sa 30% e kostos së përgjithshme të parashikuar të shërbimeve të kërkuara.
- Dokument që dëshmon aftësi ekonomike të nevojshme për të mbuluar shpenzimet shëndetësore, për ngrënie e fjetje dhe për rikthimin në atdhe. Në rast se i interesuari nuk udhëton vetëm, duhet të tregojë se ka mundësi ekonomike për shpenzimet e udhëtimit dhe të qëndrimit edhe për shoqëruesin.
- Certifikatë shëndetësore që dëshmon sëmundjen nga e cila vuan i huaji. Nëse kjo nuk është e lëshuar nga një strukturë italiane, duhet të përkthehet në italisht.

Pas hyrjes në Itali, qoftë i interesuari, qoftë shoqëruesi, mund të kërkojnë leje qëndrimi drejtpërdrejt në Kuesturën e qytetit ku do të qëndrojnë.  Lejeqëndrimi që u lëshohet do të ketë vlefshmëri sa kohëzgjatja e parashikuar për trajtimin dhe do të mund të përtërihet për sa kohë do të jetë e nevojshme të qëndrohet në Itali për shërim.

Lejeqëndrimi për kura mjekësore nuk lejon punësimin e nuk mund të konvertohet në një lejeqëndrim për motive pune.

Së fundi, kujt ka lejeqëndrim për kura mjekësore nuk i lejohet të regjistrohet në SSN as të derdhë kontribute vullnetare.

In italiano: Ingresso in Italia per cure mediche. Qual'è la procedura?

Maria Elena Arguello/Stranieriinitalia.it
Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

Anche colf, badanti e babysitter devono presentare la dichiarazione dei redditi. Come si fa e che modello devono utilizzare

Tutti i collaboratori domestici, indipendentemente della cittadinanza, hanno l’obbligo di fare la dichiarazione dei redditi quando questi superano la soglia minima di € 8.000 lordi all’anno.

Sono previste delle sanzioni per coloro che, nonostante hanno l’obbligo di fare la dichiarazione dei redditi, si astengono di farlo. La dichiarazione dei redditi permette inoltre di chiedere agevolazioni fiscali, come quelle spettanti per il coniuge o familiare a carico. Tra le altre cose, è indispensabile per ottenere il bonus Irpef che può arrivare fino a € 960,00.

Il datore di lavoro domestico  non è un sostituto di imposta e quindi non può fare le trattenute e i versamenti di imposte previsti dalla legge. Il lavoratore deve quindi presentare allo Stato la dichiarazione dei redditi, che altro non è che il resoconto dei guadagni percepiti nell’anno precedente, quindi nel 2016 si presentano i redditi del 2015.

Prima di fare la dichiarazione, il lavoratore domestico deve richiedere al datore di lavoro la certificazione sostitutiva dei compensi  che riepiloga tutti gli stipendi pagati (chiamato anche,  impropriamente, CUD). Il datore di lavoro è tenuto a consegnare questo documento almeno 30 giorni prima della data di scadenza per la presentazione della dichiarazione dei redditi oppure al momento in cui cessa il rapporto di lavoro. Al lavoratore servono anche  le ricevute di tutti i contributi versati all’Inps nell’anno di riferimento.

I lavoratori domestici (colf, badanti e baby-sitter) possono presentare la propria dichiarazione dei redditi sia con il modello 730 sia con il modello Unico. Per la prepararla, ci si può affidare ad un centro di assistenza fiscale, cosiddetto CAF, oppure ad un intermediario abilitato.

Se dalla dichiarazione presentata con il modello 730 emergerà un credito a favore del lavoratore, il rimborso di tale importo viene eseguito direttamente dall’Agenzia delle Entrate sul conto corrente postale o bancario dell’interessato (i dati devono essere inseriti già nella dichiarazione fiscale). Se invece ci sarà un saldo a debito che il lavoratore deve pagare allo Stato, l’intermediario ovvero il CAF consegna all’interessato il modello F24 con gli importi da pagare entro la data di scadenza indicata.

Maria Elena Arguello, Stranieriinitalia.it

Lexo edhe: Bashkëpunëtoret shtëpiake, mbërrin bonusi 960 € me deklarimin e të ardhurave

 

 

Shërbimi Shëndetësor Kombëtar (SSN) është tërësia e strukturave dhe shërbimeve që kanë për qëllim të sigurojnë mbrojtjen e shëndetit dhe ndihmë shëndetësore për të gjithë qytetarët, italianë e të huaj. I huaji me qëndrim të rregullt në Itali gëzon të drejtën e shërbimit shëndetësor, të ofruar nga SSN, njësoj si qytetari italian.

Regjistrimi në SSN është i detyrueshëm për të huajt titullarë të:


  • lejeqëndrimit BE për qëndruesit afatgjatë;

  • lejeqëndrimit për motive pune (të varur ose të pavarur);
  • lejeqëndrimit për pritje të punësimit;

  • lejeqëndrimit për motive familjare (me një përjashtim);

  • lejeqëndrimit për motive strehimi politik / mbrojtje humanitare;

  • lejeqëndrimit për motive birësimi /pritje birësimi
  • lejeqëndrimit në pritje të marrjes së shtetësisë italiane.

Të huajt mund të kërkojnë regjistrimin edhe kur janë pritje të lëshimit të lejeqëndrimit të parë. Ata nuk e humbasin regjistrimin gjatë pritjes së përtëritjes së lejes së qëndrimit.

Të drejtën e regjistrimit e gëzojnë edhe familjarët në ngarkim të personit të regjistruar. Për të miturit, prindërit e të cilëve janë të regjistruar në SSN, garantohet i njëjti trajtim me të miturit e regjistruar, që nga momenti i lindjes.

Për prindërit mbi 65 vjeç që kanë ardhur në Itali me bashkim familjar me bijtë, nga 5 nëntori 2008, regjistrimi në SSN nuk është i detyrueshëm edhe pse ata kanë lejeqëndrim për motive familjare.
Në fakt, dekreti legjislativ 160/08 përcakton që prindërit mbi 65 vjeç duhet të kenë sigurim shëndetësor të vetin të vlefshëm edhe në Itali, ose të regjistrohen vullnetarisht në SSN duke paguar kontributin vjetor.  Ministria e Shëndetësisë ka sqaruar se kontributi vjetor për prindërit mbi 65 vjeç pa të ardhura personale llogaritet mbi të ardhurat e të birit që e ka sjellë në Itali me bashkim familjar.

Mund të regjistrohen vullnetarisht në SSN të huajt që kanë lejeqëndrim për arsye studimi. E bëjnë për vete dhe familjet e tyre që jetojnë me ta.

Ka një kategori të huajsh që nuk mund të regjistrohen në SSN. Janë të gjithë ata që qëndrojnë në Itali për më pak se tre muaj (ata që vijnë për turizëm, vizitë të afërmve, biznes).

Ekzistojnë disa shërbime që SSN u siguron të gjithë personave që ndodhen në Itali, të regjistruar apo jo. Janë të garantuara për të gjithë:

  • mjekimet e kurat, me karakter ambulator e spitalor, urgjente ose thelbësore, për sëmundje ose fatkeqësi;
  • trajtimi i shtatzënisë dhe mëmësisë;

  • kujdesi i fëmijës;
  • vaksinat;
  • programet e profilaksisë;

  • parandalimi, diagnostikimi dhe trajtimi i sëmundjeve infektive;

  • kujdesi, parandalimi dhe rehabilitimi në fushën e varësisë nga droga.
Regjistrimi në SSN bëhet pranë Ndërmarrjes Shëndetësore Vendore kompetente për zonën e rezidencës.

Dokumentacioni që paraqitet është i mëposhtmi:

  • lejeqëndrim të vlefshëm; nëse dokumenti është në fazë përtëritjeje, duhet marrë lejeqëndrimi i skaduar dhe kuponi i përtëritjes;
  • kodi fiskal;
  • vetëdeklarim i rezidencës;
  • faturën e pagesës së kryer (për ata që regjistrohen vullnetarisht në SSN).
  • Mund të kërkohen edhe dokumente të veçanta që ndryshojnë në varësi të llojit të lejes së mbajtur.

Përmes regjistrimit në SSN i huaji pajiset me librezë shëndetësore e zgjedh mjekun e familjes dhe pediatrin për të miturit.

Regjistrimi në SSN i siguron qytetarit të drejtën e përfitimit të të gjitha shërbimeve si:

  • vizita mjekësore të përgjithshme dhe të specializuara;
  • vizita mjekësore në shtëpi;
  • analiza laboratori e diagnostikim me aparatura;
  • shtrime në spital;
  • ndihmë për riaftësim, proteza;
  • vaksinime;
  • receta për ilaçe;
  • certifikata mjeko-ligjore.

Regjistrimi pranë SSN nuk është më i vlefshëm nëse:

  • të huajit i skadon lejeqëndrimi, me përjashtim të rastit kur tregon kërkesën për përtëritje ose lejeqëndrimin e përtërirë;
  • i tërhiqet apo i mohohet leja e qëndrimit, me përjashtim të rastit kur i interesuari dëshmon se ka paraqitur apelimin ndaj faktit;
  • dëbohet;
  • nuk plotëson kushtet për të bërë pjesë në kategoritë për të cilat parashikohet regjistrimi i detyruar në SSN (për shembull: ndryshimi i motivit të lejeqëndrimit në një të ri për të cilin nuk parashikohet regjistrimi i detyrueshëm në SSN).
Libreza shëndetësore

Është dokumenti që lëshohet në ASL e që dëshmon regjistrimin në SSN.

Ajo përmban:

  • të dhënat personale të personit
  • kodin fiskal (në tre versione: përpara në formatin alfa-numerik, nga pas në formatin barcode dhe shiritin magnetik);
  • datën e skadencës, e vlefshme vetëm për shërbimin shëndetësor;
  • një hapësire të lirë për të shënuar, nëse ka, të dhëna të krahinës;
  • tre shenja të alfabetit braille për të verbërit.

Libreza shëndetësore është e nevojshme për ta paraqitur te mjeku apo pediatri, për të bërë vizita mjekësore të specializuara, për të blerë barna në farmaci, për të bërë analiza laboratori apo diagnostikime me aparatura në struktura të SSN.

Libreza shëndetësore vlen gjithashtu në të gjitha ato raste kur nevojitet të tregohet kodi fiskal, e ajo çka është më absurde përdoret më shpesh për të blerë cigaret, pasi përmes leximit të saj aparatura mëson që blerësi nuk është në moshë të mitur.

 

Ç’dokumente nevojiten, si paguhet e si tërhiqen pasaportat pranë Zyrës konsullore në Ambasadën e Shqipërisë në Romë

Pasaporta biometrike, dokumenti shqiptar i vlefshëm për të udhëtuar jashtë shtetit, dhe letërnjoftimi elektronik, dokumenti i identifikimit, merren edhe në disa përfaqësi konsullore shqiptare, përfshirë ato në Romë e Milano, pa qenë e nevojshme që i interesuari të shkojë në Shqipëri. Një shërbim i nevojshëm për mëse gjysmë milion shqiptarët që jetojnë këtu, por që e paguajnë shtrenjtë. Nëse në vendlindje pasaporta kushton 7.500 lekë, në konsullata kushton tashmë 130 euro. Ndërsa për letërnjoftimin elektronik çmimi është pak a shumë i njëjtë: në konsullatë paguhet 12 euro ndërsa në Shqipëri 1.500 lekë.

Pasaporta lëshohet vetëm nëse qytetari është i regjistruar në Zyrën e Gjendjes Civile në Shqipëri.

Aplikimi për pasaportat në Romë

Në Romë aplikohet për pasaportë pranë zyrës konsullore të Ambasadës së Shqipërisë në Itali, që ndodhet në rrugën Asmara 3, nga e hëna në të premte me orarin 9:00-14:00.

Kush aplikon

Shtetasit shqiptarë që kanë mbushur moshën 16 vjeç dhe nuk kanë letërnjoftimin elektronik, duhet të aplikojnë njëkohësisht për letërnjoftim elektronik dhe pasaportë biometrike. Kush është pajisur më parë me letërnjoftimin elektronik, duhet ta marrë atë me vete në zyrën konsullore kur të shkojë për të aplikuar për pasaportën.

Të miturit shqiptarë me moshë deri në 16 vjeç, kanë të drejtë të aplikojnë vetëm për pasaportën biometrike, të shoqëruar nga të dy prindërit, duke paraqitur një dokument me të cilin të tregohet lidhja familjare e prindërve me të miturin, një certifikatë familjare. E bën edhe në prani të njërit prind që shoqëron fëmijën, por  gjithnjë me të dyja pasaportat e prindërve dhe me një dokument që dëshmon lidhjen familjare me fëmijën. Certifikatat mund të jenë italiane ose shqiptare.

Pasaporta biometrike ka kohëzgjatje dhjetëvjeçare për ata që kanë mbushur moshën 16 vjeç dhe vetëm pesë vjet për të miturit nën 16 vjeç.

Ç’dokumente duhen paraqitur

Për të aplikuar për dokumentet biometrike, i interesuari duhet të paraqitet personalisht tek personeli i Ambasadës me një dokument identifikimi të vlefshëm shqiptar nga të mëposhtmit:

  • Pasaportë
  • Leje për drejtim automjeti
  • Letërnjoftim elektronik (nëse e ka)
  • Dokument tjetër të vlefshëm me fotografi

Gjithashtu mund të pranohen për aplikim edhe dokumentet italiane të mëposhtme:

  • Dokument qëndrimi (leje ose kartë qëndrimi)
  • Kartë identiteti

Veç këtyre dokumenteve i interesuari duhet të ketë me vete edhe mandate-pagesën që dëshmon derdhjen e shumës së parave në llogarinë bankare të dedikuar këtij shërbimi me koordinata:

IBAN: IT 89 D 02008 05219 000102714781

Tërheqja e dokumenteve biometrike

Dokumentet biometrike mund të tërhiqen pas tre javësh nga data e paraqitjes së kërkesës. Më parë, është mirë të konsultohet profili zyrtar Facebook i Ambasadës së Shqipërisë në Romë, në të cilin periodikisht jepen informacione mbi dokumentet e prodhuara sipas datave të aplikimit.

Tërheqja e dokumenteve bëhet duke paraqitur kuponin e aplikimit dhe një dokument identifikimi, çdo ditë nga e hëna në të premte, orari 13.00 - 14.00.

Letërnjoftimi elektronik mund të tërhiqet pranë Zyrës Konsullore vetëm personalisht nga aplikanti që duhet të japë shenjën e gishtit për ta aktivizuar dokumentin.

Pasaporta, tërhiqet personalisht, apo nga kujdestari ligjor për shtetasit nën 16 vjeç ose nga persona të autorizuar me prokurë të posaçme si dhe pjesëtar i afërt i familjes (bashkëshorti/ja, prindi, fëmija) me certifikatën familjare me vete.

Rastet kur aplikohet për herë të dytë

Çdo qytetar shqiptar ka të drejtë të riaplikojë për dokumentet biometrike në rastet e mëposhtme:

·      Humbje/vjedhje e dokumentit biometrik - Në këtë rast qytetari duhet të paraqitet me mandat-pagesën, një dokument identifikimi dhe me denoncimin e bërë pranë kuesturës/policisë, i cili duhet të jetë i legalizuar me vulë APOSTILLE dhe i përkthyer (përkthim i betuar) në gjuhën shqipe;

·      Dëmtim i dokumentit biometrik - Qytetari duhet të paraqitet me mandat-pagesën, një dokument identifikimi dhe me dokumentin biometrik të dëmtuar, i cili dorëzohet në zyrën konsullore me procesverbal.

·      Ndryshime në të dhënat e gjendjes civile të shtetasit - Në këtë rast, qytetari paraqitet me mandat-pagesën, dokumentin e identifikimit dhe dokumentin që vërteton ndryshimin e të dhënave të gjendjes civile.

Lexo edhe:
Certifikatat e Gjendjes Civile në Konsullata, ja si merren
Pasaportat biometrike shqiptare, si aplikohet në Milano – udhëzues i përditësuar

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

Sipas UNHCR, viktimat mund të jenë 700. Të premten u fundos një anije me qindra persona në bord: "Tërhiqej nga një tjetër, fuste ujë, kapiteni preu kordonin"

Romë, 30 maj 2016 - Deri shtatëqind emigrantë mund të kenë vdekur javën e kaluar me mbytjet e anijeve ujërat përpara Libisë. Kësaj i trembet UNHCR, Komisariati i Lartë i Kombeve të Bashkuara për Refugjatët, frikë e bazuar mbi dëshmitë e të mbijetuarve. "Situata është kaotike", thotë Federico Fossi, zëdhënës i UNHCR-së, “Nuk jemi të sigurtë për shifrat, por kemi frikë se deri në 700 njerëz kanë humbur jetën në tre anijembytjet e kësaj jave", 500 prej të cilëve në mbytjen e vetëm një anijeje.

Rreth 500 emigrantë konsiderohen të zhdukur që nga mbytja mëngjesin e së enjtes në brigjet e Libisë të një anijeje peshkimi në të cilën ishin ngjeshur. Sipas të mbijetuarve, të paktën dyzet fëmijë – përfshirë edhe foshnje – rezultojnë mes të zhdukurve. Njëqind emigrantë të tjerë konsiderohen të zhdukur nga fundosja e një tjetër anijeje. Marina ushtarake njoftoi të premten në mbrëmje se ka gjetur 45 trupa të migrantëve pas mbytjes së fundit të një anijeje në Mesdhe dhe bilanci mund të jetë akoma më i keq për numrin e madh të njerëzve të zhdukur. Të mbijetuarit, të çuar në portet italiane të Tarantos dhe Pozzallos, kanë thënë UNHCR dhe OJQ-në Save the Children se anija e tyre u mbyt në det të hapur.

Giovanna Di Benedetto, zëdhënëse e Save the Children në Sicili, dhe tregoi se është e pamundur që shifrat të mund të verifikohen, por shtoi se të mbijetuarit kanë thënë se rreth 1.100 njerëz kishin hipur në Sabratha, Libi, në bordin e dy anijeve të peshkimit dhe një barke të vogël indiane.
"Anije e parë, e cila mbante 500 njerëz, tërhiqte të dytën, në të cilën kishte po aq njerëz” tha, "Por anija e dytë filloi të përmbysej, disa njerëz u përpoqën të arrinin me not tek e para, të tjerë u kapën në kordonin që i mbante lidhur. Sipas të mbijetuarve, kapiteni i anijes së parë, një sudanez, ka prerë kordonin, dhe mjeti i dytë lundrues u përmbys menjëherë". Kapiteni sudanez u arrestua me të mbërritur në Pozzallo bashkë me tre të tjerë që dyshohet të jenë trafikantë.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Politikani italian që më shumë se kushdo ka luftuar për të drejtat civile. Janë të lidhura ngushtë me të ligjet për divorcin e abortin, në Itali të ligjshme nga mesi i viteve Shtatëdhjetë.

Marco PannellaKa ndërruar jetë pasditen e të enjtes (19 maj) Marco Pannella, lideri historik i radikalëve, protagonist i padiskutueshëm i betejave për të drejtat e njeriut në historinë e Italisë. Vdekja e mori në moshën 86-vjeçare në një klinikë të Romës ku ishte shtruar një ditë më parë për përkeqësimin e gjendjes së tij shëndetësore. Pennella prej vitesh luftonte kundër dy tumoresh., një në mëlçi e një në mushkëri, sëmundje për të cilat fliste lirshëm.

Lajmi i vdekjes së tij u dha nga “Radio Radicale” nën tingujt e Requem të Mozartit.

Kryetar partie, flamurtar i të drejtave të individit, kundërshtar i pushtetit të partive dhe drejtimeve politike, mbrojtës i flaktë i kategorive më të dobëta dhe shpikës i mosbindjes civile. Pannella mishëron të gjitha këto dhe shumë të tjera.

Njeri i aftë të tërhiqte tek radikalët kontestuesit e rinj të viteve ’70 dhe, 20 vite më vonë, të bënte aleancë me Berlusconin. Por askush nuk tha se ishte një renegat. Për të ishte e rëndësishme ishte vetëm realizimi i ideve të tij.

Sigurisht që nuk ishte një politikan konvencional, të arrestohesh sepse ke pirë “bar” në publik (1975) nuk është diçka që e bëjnë të gjithë.

I gjatë e plot dhimbje mesazhi presidentit Sergio Mattarella. “Kam patur mundësinë të flas disa hetë me të kohët e fundit, edhe në këto ditë vuajtjesh. Nuk pushoi asnjëherë së menduari për të nesërmen, një të nesërme më të mirë për vendin tonë. Protagonist i politikës italiane, pa qenë asnjëherë i lidhur me pushtetin, luftoi beteja të një rëndësie të madhe, veçanërisht në fushën e të drejtave. Përfaqësoi me pasion shumë qytetarë, duke ia dalë jo rrallëherë të transformojë një status minorance në nisjen e proceseve të ndryshimit”.

“Një lider i madh politik, lideri radikal që ka shënuar historinë e këtij vendi me betejat e tij të guximshme. I bëj homazhe në emrin tim personal, të qeverisë dhe të forcës sime politike (PD) historisë së këtij luftëtari dhe luani të lirisë”, reagoi menjëherë kreyministri italian, Matteo Renzi, pas vdekjes së tij, duke ndërprerë një konferencë shtypi me kryeministrin holandez.

Emma Bonino, ish komisionere evropiane dhe ish ministre e Punëve të Jashtme, ndër personat më të afërt me Pannellan, tha në mikrofonin e  “Radio Radicale” se “Marco Pannella do t’u mungojë të gjithëve, edhe kundërshtarëve të tij”, se “Pannella ishte shumë i dashur por pak i vlerësuar për meritat e tij në këtë vend që i detyrohet shumë. Mendoj se tani që nuk është më në jetë, shumëkush duhet të reflektojë mbi meritat dhe praninë e tij në historinë e këtij vendi”.

Nga Selia e Shenjtë – Marco Pannella kishte raporte personale me Papa Gjon Palin II e Papa Françeskun, por betejat politike e kishin vënë shpesh kundër kishës katolike – zëdhënësi Atë Federico Lombardi e kujtoi me këto fjalë: “Pannella është një person me të cilin jemi gjetur shpesh në të shkuarën në dy fronte të kundërta, por të cilin nuk mund të mos e vlerësoje për angazhimin e plotë dhe pa asnjë interes për kauza fisnike”.

“Të paktë janë ata që kanë promovuar dhe mbrojtur laicitetin, të drejtat civile dhe Evropën si Marco Pannella. Përshëndes një politikan të madh dhe një proevropian”, shkroi në rrjetet sociale presidenti i Parlamentit Evropian, gjermani Martin Schulz.

 

Në Senat akoma nuk po ia dalin me malin e amendamenteve të Legës. Ndërkaq, brezat e dytë e pyesin përmes rrjeteve sociale, por pa ndonjë rezultat

#Riformacittadinanzasubito, #Stranieroachi, #Matteorisponde, #MatteononrispondeRomë, 19 maj 2016 – Mbi shtetësinë italiane për bijtë e imigrantëve, tani për tani ka fituar Lega. Në kuptimin që nuk flitet për reformën, sepse në Parlament nuk po ia dalin dot të rinisin debatin për shkak të obstruksionizmit të partisë së Salvinit.

Dukej sikur kishte ardhur çasti i mirë. Tri javë pas paraqitjes së mëse 7 mijë amendamenteve, thuajse të gjitha të Legës, sot Komisioni për Çështjet Kushtetuese kishte vënë sërish reformën në rend të ditës. Nuk pritej ndonjë gjë e madhe, veçse që kryetarja Finocchiaro të lajmëronte: “Amendamentet janë botuar”.

Fakti është që as kjo nuk do të ndodhë. Në zyrat e Komisionit puna për të vënë rregull mbi malin e amendamenteve akoma nuk ka mbaruar. Botimi i tyre është shtyrë, shpresojmë t’ia dalim për javën e ardhshme” thonë, kështu që edhe mbledhja e sotme e Komisionit është përditësuar duke hequr reformën nga argumentet që do të trajtohen. Sërish shtyrje.

Në këto kushte, brezat e dytë i drejtohen drejtpërdrejt kryeministrit. Një grup i madh bijsh imigrantësh lanë takim për mbrëmë për #Matteorisponde, që Matteo Renzi organizon rregullisht në rrjetet sociale për t’iu përgjigjur pyetjeve të qytetarëve. Të gjithë i kërkuan qeverisë të tundet duke përdorur si fjalëkalim #Riformacittadinanzasubito dhe #Stranieroachi (që shqip do të ishin Reforma e shtetësisë menjëherë” dhe “Kujt i thua i huaj ti?”).

Mes tyre ishte edhe Paula Baudet Vivanco, një nga themelueset e Rrjetit G2, që i kujtoi Renzit që shumë fëmijë e adoleshentë po presin që të konsiderohen bij e jo thjeshtër”, apo që “kush rritet në shkollat italiane është Italian, pork a një ligj që këtë gjë nuk e njeh”. Shkrimtarja Igiaba Scego i shkruante kryeministrit në Twitter: “Në fushatë premtuat #riformacittadinanzasubito, por akoma gjithçka mbetet pezull. Pse?”, “Edhe në Itali ka një Sadiq Khan, por nuk mund të votojë. Jemi pa të drejta ne brezat e dytë”.

Shoqata QuestaèRoma ka ripropozuar paralelizmin, shumë në modë këto ditë: “Më në fund lidhjet civile, kur do të mbërrijë edhe miratimi përfundimtar i reformës së shtetësisë?”. Ka edhe nga ata aktivistë që shkuan më tej e postuan nja njëzet pyetje e komente me #Riformacittadinanzasubito e  #Stranieroachi, derisa nuk ua bllokuan profilin.

Përgjigjet e kryeministrit? Asnjë. Ashtu si edhe në takimet e shkuara online, #Matteononrisponde mbi reformën e shtetësisë. Me siguri herët a vonë do të jetë i detyruar ta bëjë, edhe sepse të interesuarit janë të vendosur të mos heqin dorë: “Po mendojmë ta kthejmë në një takim të rregullt. Sa herë kryeministri të lajmërojë se do t’u përgjigjet qytetarëve – premton Vivanco – ne nuk do të mungojmë”.

Elvio Pasca
Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në 
Facebook dhe Twitter)

 

 

Me rastin e 170-vjetorit të lindjes së Naim Frashërit, mundësohet leximi dhe shkarkimi online i veprës së tij të plotë

Tiranë, 25 maj 2016 – Biblioteka Kombëtare e Shqipërisë, me rastin e 170-vjetorit të lindjes së një prej figurave më të rëndësishme të rilindjes kombëtare shqiptare, Naim Frashëri, publikon sot editimin dixhital të veprave të tij, çka do të thotë se ato mund të shfletohen dhe shkarkohen në faqen zyrtare të BKSH-së.

Pas përvojës së suksesshme me tragjedinë shekspiriane, “Othello – Arapi i Venedikut”, Arkivi Dixhital i BKSH-së pasurohet me veprën e plotë të rilindasit Naim Frashëri, e cila mund të lexohet dhe shkarkohet nga të gjithë pajisjet kompjuterike, smartphone dhe tablet, duke pasur kështu mundësinë për ta pasur me vete krijimtarinë naimiane.

Sipas një njoftimi për shtyp të BKSH, janë 13 tituj të rinj që çelin shërbimin më të ri online që BKSH ofron: “Dëshira e vërtetë e shqipëtarëvet” (1904), “Bagëti e Bujqësija” (1886), “Lulet e verësë” (1890), “Istori e Shqipërisë” (1899). “Fletore e Bektashinjvet” (1908), “Dituritë për mësonjëtoret të para” (1888), “Qerbelaja” (1898), “Shqipëria” (1902), “Istori e përgjitheshme për mësonjëtoret të para” (1886), “Vjersa për mësoiëtoret e para” (1886), “Istori’ e Skënderbeut” (1898) “Mësime” (1894) si dhe “Gjithësija: (1895). Krahas tyre do të publikohen edhe përkthimi nga Naim Frashëri i këngës së parë të “Iliadës” (1896).

Arkivi Dixhital i Bibliotekës Kombëtare së fundmi është pasuruar me seksionin më të ri, “LIBRA”, në të cilin do të publikohen në format elektronikë libra të vyer të fondit arkivor të BKSH, duke i ardhur në ndihmë të gjithë studiuesve dhe përdoruesve të saj.

Si një pjesë e rëndësishme e fondit e-Albanica, që përfaqëson Bibliotekën Dixhitale Albanologjike të BKSH-së, krahas tyre janë përfshirë edhe tituj të rëndësishëm për historikun e periodikut shqiptar, si “Albania”, (1896-1913); “Dituria” (1909-1929), “Hylli i Dritës” (1921-1944) dhe “LEKA” (1929-1944), “Kalendari Kombiar” dhe “Përlindj’e Shqipëniës”.

Në këtë fond janë përfshirë edhe vepra të rralla të Bibliotekës Kombëtare, dorëshkrime, harta dhe periodikë, të shekujve XV-XIX në gjuhën shqipe dhe në gjuhë të tjera.

Prej 10 vitesh Biblioteka Kombëtare, përmes faqes së saj zyrtare, disa shërbime online si: Katalogët Online, Katalogët e Digjituar, Biblioteka Digjitale, e-Bibliografi, etj., duke realizuar vit pas viti rritje shumë të shpejtë të vizitorëve të saj.

 

Vetëm dy luajnë kampionatin shqiptar, por gjashtë me një klub italian

Gianni De Biasi ka dhënë tashmë emrat e 27 futbollistëve kuqezinj nga të cilët do të përzgjedhë akoma 23 lojtarët që do të marrë në Francë, ata që do të hyjnë në histori për përfaqësimin për të parën herë të Shqipërisë në fazën finale të një kampionati evropian.
Bie në sy që nga 27 të thirrurit, vetëm dy portierë luajnë në kampionatin shqiptar, e nëse Berisha do të jetë në formë siç shpresojmë të gjithë, ka mundësi të mos dalin asnjëherë në fushën e gjelbër. Ka bërë përshtypje që De Biasi nuk ka marrë golashënuesin më të mirë të kampionatit shqiptar, Hamdi Salihin të Skënderbeut.
Nga ana tjet
ër, ka jo pak kuqezinj që janë edhe “pak italianë” pasi luajnë apo kanë luajtur vitet e fundit në klube të ndryshme të Serie A.
Duhet theksuar se lista është akoma jopërfundimtare pasi De Biasit i duhet të lërë akoma 4 prej 27 të përzgjedhurve të tanishëm, por është shprehur se nuk është akoma i bindur për emrat e atyre që do të lërë në Shqipëri.

Lista e De Biasit është:

Portierë: Etrit Berisha (Lazio), Alban Hoxha (Partizani), Orges Shehi (Skënderbeu).

Mbrojtës: Lorik Cana (Nantes), Arlind Ajeti (Frosinone), Berat Gjimshiti (Atalanta), Mërgim Mavraj (Köln), Amir Rrahmani (Split), Elseid Hysaj (Napoli), Ansi Agolli (Qarabağ), Frederic Veseli (Lugano), Naser Aliji (Basel).

Qendërfushorë: Ledjan Memushaj (Pescara), Ergys Kaçe (PAOK), Andi Lila (Giannina), Migjen Basha (Como), Odise Roshi (Rijeka), Burim Kukeli (Zürich), Ermir Lenjani (Nantes), Herolind Shala (Slovan Liberec), Taulant Xhaka (Basel), Armir Abrashi (Freiburg).

Sulmues: Bekim Balaj (Rijeka), Sokol Çikalleshi (Medipol Baksasehir), Armando Sadiku (Vaduz), Milot Rashica (Vitesse), Shkëlzen Gashi (Colorado Rapids).

Kombëtarja shqiptare do të stërvitet këto ditë në Austri e më pas në Itali para se të shkojë në Francë. Ndërkohë, do të luajë edhe dy miësoret e fundit, një me Katarin, në Hartberg të Austrisë më 29 maj, dhe të fundit me Ukrainën, në Bergamo më 3 qershor.

 

Për periudhën janar-prill 2016, shifrat e azilkërkuesve shqiptarë në Gjermani janë përgjysmuar

Tiranë, 11 maj 2016 – Edhe pse Gjermania e ka konfirmuar disa herë se nuk u njeh të drejtën e azilit, shifrat e shqiptarëve që kërkojnë strehim në Gjermani mbeten të larta.

Sipas të dhënave të fundit të ministrisë së Brendshme gjermane, gjatë muajit prill kanë aplikuar për azil 1.328 shqiptarë, shifër që është sa një e treta e asaj të një viti më parë (prill 2015 - 4.794). Vërehet që prilli shënoi një rritje pas prirjes gjatë tremujorit të parë të këtij viti të një uljeje të shifrave: në janar ishin 1.509, në shkurt 1.318 dhe në mars 976.

Gjithsesi, në katër muajt e parë të këtij viti, numri i azilkërkuesve shqiptarë në Gjermani është përgjysmuar: ishin 11.256 aplikime gjatë janar-prill 2015, janë reduktuar në 5.131 në të njëjtën periudhë të këtij viti.

Lexo edhe: Shqiptarët ia mbathin, politika merret me trenin e fëmijëve te Parku

 

Një punëtor shqiptar ka rënë nga 6 metra lartësi. Mbi ngjarjen hetojnë karabinierët

Romë, 30 maj 2016 – Një aksident në punë ka ndodhur mëngjesin e të dielës në një kantier ndërtimi në rrugën Raiale në zonën industriale të Pescaras. Një i ri shqiptar (bëhen të ditura vetëm inicialet e emrit E.K. dhe mosha 32 vjeç) që po punonte mbi çati ka rënë nga 6 metra lartësi, për shkak se një panet eterniti është shembur nën këmbët e tij.

Menjëherë është dhënë alarmi që 32-vjeçari u mor me ambulancë e u çua në repartin e Neurokirurgjisë së spitalit të qytetit. Gjendja e tij konsiderohet kritike.

Në vendngjarje kanë shkuar karabinierët e Pescaras që kanë nisur hetimet për të zbardhur dinamikën e aksidentit e për të parë nëse ka ndonjë përgjegjësi për mosrespektim të normave të sigurisë.

 

Operacioni në mbarë Italinë në kuadrin e hetimeve të çuara përpara nga DDA e Barit

Romë, 30 maj 2016 - Tetë arrestime janë bërë mëngjesin e sotëm nga Guardia di Finanza në mbarë Italinë gjatë një operacioni të quajtur Illiria për shkatërrimin e një bande italo-shqiptare që merret me trafik armësh e lëndësh narkotike mes Shqipërisë dhe Italisë.

Ky është i dyti operacion i një hetimi të gjatë të Drejtorisë Distriktuale Antimafia (DDA) të Barit që bashkë me të parin ka sjellë sekuestrimin e mëse një ton marihuanë, një kallashnikov, 47 krehëra të blinduar dhe 170 fishekë dhe 4,5 kg tritol.

 

Janë arrestuar menjëherë i shoqi i mbesës, Edmond Preçi, bashkë me të vëllanë Altin e të atin Lek. Petrit Nikolli ishte vetëm 42 vjeç e la të shoqen shtatzënë dhe me tre fëmijë të mitur

Petrit NikollaRomë, 27 maj 2016 – Zgjati vetëm 5 orë arratia vrasësit dhe e dy bijve-bashkautorë të vrasësit që të mërkurën në darkë në Viserbella të Riminit u bënë shkaktarë të vdekjes së 42vjeçarit Petrit Nikolli. Lek Preçi, 48 vjeç dhe dy djemtë e tij Altini dhe Edmondi, 26 dhe 25 vjeç u arrestuan natën në të gdhirë të të enjtes në apartamentin e tyre në Gorgonzola të Milanos.

Vrasja e Petrit Nikollit ka vetëm arsye familjare. “Faji” i tij ishte që mbrojti vajzën 20-vjeçare të vëllait të tij, Ambrën, nga i shoqi i dhunshëm, Edmond Preçi që e rrihte dhe e keqtrajtonte si skllave.

Mëngjesin e të mërkurës, Petriti bashkë me vëllanë e Ambrës, shkojnë në Gorgonzola dhe e marrin vajzën me vete në Rimini.

Edmondi bashkë me të vëllanë e të atin, nuk ia falin Petritit që futi hundët në punët e familjes së tyre, ndaj në mbrëmje i hipin makinës e shkojnë të marrin hak. 

Rreth orës 23 të të mërkurës mbërrijnë në restorantin Cavalieri Spiaggia, në rrugën Toscanelli ku punon vëllai i Ambrës. Në fillim i telefonojnë Ambrës  dhe i kërkojnë të kthehet në shtëpi të burrit me ta, me çdo kusht. Por kjo nuk pranon dhe i thotë të shoqit që nuk kthehet më në Gallarate sepse nuk duron më të trajtohet si skllave.

Vëllai i Ambrës kur sheh kunatin me dy të tjerët në derë të lokalit i telefonon dajë Petritit që pa u menduar gjatë nxiton në redstorant. Kur ky mbërrin aty nga makina zbresin Edmondi dhe i ati. Nis një grindje e shumë shpejt nga fjalët te duart e më pas te arma. Dëgjohet vetëm një e shtëne dhe shihet Petriti që bie në tokë para syte të nipit.

Tre burrat e familjes Preçi largohen me makinë, ndërsa në vendngjarje vijnë qoftë ambulanca qoftë forcat e ruajtjes së rendit. Për Petritin, i qëlluar nga shumë afër në anën e majtë të kraharorit, nuk arrijnë të bëjnë asgjë: provojnë gjatë ta risjellin në jetë por pa rezultat. Sipas dëshmitarëve, situata bëhet tejet e nderë dhe e dhimbshme kur në vendngjarje mbërrin edhe e shoqja e Petritit, shtatzënë me fëmijën e katërt, që e gjen të shoqin akoma përdhe.

Ndërkaq policia e karabinierët mbledhin dëshmitë e para. Më e rëndësishmja ajo e nipit që i njeh mirë vrasësit dhe di edhe ku jetojnë. Lajmërohet menjëherë policia e kufirit në Ankona, nga frika mos tre vrasësit marrin tragetin për në Durrës dhe policia e Milanos. Burrat e familjes Preçi kthehen në apartamentin e tyre në Gorgonzola, ku rreth orës pesë së mëngjesit të të enjtes policia i arreston të tre. Nuk bëjnë asnjë rezistencë dhe pranojnë menjëherë fajin. I ati thotë se armën e shkrehu ai. E bënë sepse nuk mund të duronin turpin që u bënë familjarët e nuses së shtëpisë. E pagoi Petrit Nikolli, baba i tre fëmijëve që priste të katërtin, njeri i mirë dhe i ndershëm.